บทที่ 1.8

“ขอรับ ได้หรือไม่ขอรับพี่รอง”

“ไปสิ เจ้าเป็นคนรู้ความ สิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควรย่อมสามารถแยกแยะ ไปเล่นสนุกกับสหายอีกสักชั่วยามข้าจะไปรอเจ้าที่...” นางมองไปรอบๆ บนถนนมีเพียงหอบุปผาเหมันต์ที่โดดเด่นที่สุด “ที่นั่น หอบุปผาเหมันต์”

หอบุปผาเหมันต์เลื่องชื่อด้วยอาหารเลิศรส อีกทั้งมีคหบดีที่มีชื่อเสียงเป็นเจ้าของ การคุ้มกันแน่นหนาทั้งยังไม่เคยมีเรื่องเสียหายหรือข่าวลือใด เซี่ยซีเหวินพยักหน้า “ได้ขอรับ” แล้วเขาก็วิ่งเข้าไปหาสหายของตน

เซี่ยอันเหยาหันไปมองเสี่ยวจิ่งสาวใช้ กับเสี่ยวถูคนคุ้มกัน “พวกเราไปหาของอร่อยกินระหว่างรอก็แล้วกัน” นางมองเสี่ยวจิ่งอีกฝ่ายดึงถุงเงินออกมา

“ฮูหยินให้เงินมาเยอะเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวจิ่งยิ้มกว้าง

“เช่นนั้นมัวรออะไร” ได้กินของอร่อยในหอที่มีชื่อเสียงและยังหรูหราเช่นนี้นับเป็นโอกาสที่หาได้ยาก หญิงสาวจึงเดินผ่านมุมถนนหวังเข้าไปในหอบุปผาเหมันต์

ทว่า...ถนนเส้นเล็กๆ ที่ตัดผ่านถนนสายหลัก กลับมีผู้คนมากมายจับจองที่นั่งบนพื้น เซี่ยอันเหยามองเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่เพิ่งนั่งลง เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเพียงเห็นก็รู้ว่าเป็นคนมีความรู้ “เสี่ยวจิ่ง”

“เจ้าคะคุณหนู”

“แบ่งเงินในถุงมาครึ่งหนึ่ง” ยิ่งเห็นอีกฝ่ายคว้าตำราในมือมาเปิดดู นางก็ยิ่งรู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่เลว แม้การสอบเสร็จสิ้นเขากลับยังคงอ่านตำราอยู่ เห็นชัดว่าเป็นคนใฝ่รู้ ทั้งๆ ที่ผู้อื่นนอนหลับพักผ่อนหลังการสอบ ผู้ใดเล่าจะยังอ่านตำราเพราะการสอบเสร็จสิ้นนับว่าหายากจริงๆ

ชุดที่เขาสวมเป็นชุดเรียบง่ายที่เหล่าบัณฑิตชอบสวม สีน้ำเงินเข้มไร้ลายปัก ผมยาวเกล้ารวบขึ้นสูงครอบด้วยกวานทรงต่ำที่ทำจากผ้า รูปร่างสูงใหญ่แต่ก็ดูผอมซูบเล็กน้อยคล้ายคนพักผ่อนน้อย

เสี้ยวหน้าด้านข้างที่เห็นนับว่าเป็นคนหน้าตาหล่อเหลา อายุไม่น่าจะเกิน...ยี่สิบห้า??

นางก้าวเดินตรงเข้าไปหาเขาก้มลงมองพื้นบนถนนที่เขานั่ง มีการปูฟางแห้งๆ ยกพื้นขึ้นสูงจากนั้นปูด้วยนวมบางๆ “คุณชายท่านนี้...”

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองนาง เซี่ยอันเหยาถึงขั้นตกตะลึงสูดหายใจพยายามตั้งสติ

...สวรรค์เหตุใดเขาถึงได้เหมือนดาราชายคนนั้นนักนะ คนที่แสดงซีรีย์ชายรักชายที่เคยชอบคนนั้น!!! ทั้งหล่อเหลาทั้งดูดี คิ้วเข้มจมูกโด่งแนวกรามคมกริบ ผิวพรรณก็ดี้ดี!!!

“คุณหนูท่านนี้??” เขาส่งเสียงถาม

เซี่ยอันเหยาถอนหายใจลอบสบถกับตัวเองที่เผลอจ้องเขา “ข้า...ข้าอยากถามท่าน ท่านเองก็รอผลการสอบอยู่กระมัง มาเมืองหลวงเพื่อเข้าสอบใช่หรือไม่”

เขากะพริบตามองนางจากนั้นมองไปรอบๆ “ก็...มิผิด”

“แล้วเหตุใดมาอยู่ที่นี่” นางถาม

“ข้า...”

“ห่างออกไปมีโรงเตี้ยมท่านเอานี่ไป ถือว่าข้าช่วยค่าเข้าพักให้ท่าน ท่านดูแล้วเป็นคนมีความรู้น่าจะสอบผ่านได้ไม่ยาก ไปหาที่พักที่ดีกว่านี้เถิด หรืออย่างน้อยก็หาอะไรกินให้อิ่มท้อง”

เขาก้มลงมองตัวเองทันทีที่นางกล่าวจบ

“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท แต่ข้าเองก็เคยสิ้นหวัง เคยโดดเดี่ยว ดังนั้นจึงเพียงอยากหยิบยื่นมือเข้าช่วยใครสักคนอย่างที่ข้าอยากให้มี ท่านรับเอาไว้เถิดข้าตั้งใจให้”

แล้วนางก็คว้ามือของเขายัดเยียดเงินถุงนั้นให้

“ไม่ได้มากมายอะไร แต่น่าจะพอสำหรับค่าที่พักและอาหารองวันก่อนประกาศผล” แล้วนางก็ยิ้มกว้างให้เขาด้วยความโล่งใจ “ข้ามีน้องชายที่เข้าสอบเช่นกัน เขากังวลจนนอนไม่หลับเลย ท่านเองก็ผ่อนคลายเสียนะ ไม่ผ่านรอบนี้รอบหน้ายังมีโอกาส”

แล้วนางก็หมุนตัวเดินจากไปทว่า...

“ช้าก่อนคุณหนูท่านนี้ อย่างน้อยมิใช่ต้องบอกชื่อแซ่ เผื่อว่า...”

“ไม่เป็นไร” นางตอบทันที “หากท่านสอบผ่านคิดว่าคงมีวาสนาได้พานพบ แต่หากไม่ก็ให้ถือเสียว่าข้าช่วยให้ท่านได้กินอาหารดีๆ ได้นอนหลับเต็มอิ่มสักคืน...” นางชะงักไปเมื่อมองเขาจากนั้นเดินกลับมาอีกครั้ง

เซี่ยอันเหยาถอดกำไลหยกของตัวเองออก ยัดใส่มือของเขาทันทีโดยไม่ลังเล “หากไม่ผ่านถือเสียว่านี่เป็นค่าเดินทางกลับบ้านเกิดของท่าน อย่างน้อยคราวหน้าท่านกลับมาสอบอีกครั้ง จะได้ไม่รู้สึกว่าการมาเมืองหลวงน่ากลัวเกินไป ชีวิตยังมีความหวังขอเพียงมีลมหายใจ”

แล้วนางก็หมุนตัวเดินกลับไปหาสาวใช้และคนคุ้มกันด้วยความรู้สึก...อิ่มเอม

ครั้งหนึ่งนางเคยขอร้องให้สวรรค์ส่งใครมาช่วย ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่มี เขาเองก็คงรู้สึกว่าชีวิตนี้สามารถต่อลมหายใจไปได้กระมัง...