บทที่ 1.7

หญิงสาวมัวแต่มองไปยังบัณฑิตที่นอนอยู่ริมถนน ที่ดีหน่อยพวกเขาก็เดินไปยังโรงเตี้ยม แต่ก็ต้องจ่ายเงินเป็นสองเท่าเพียงเพื่อให้ได้ห้องที่ดีที่สุด หรือไม่ก็ได้ห้องที่อยู่ใกล้กับประตูสนามสอบ นางมองน้องชายของนางที่เดินไปขึ้นรถม้า ในใจรู้สึกว่าความเหลื่อมล้ำนี้ช่างไม่ยุติธรรม

เคยได้ยินมาว่าบางครั้งจ้วงหยวน[1]เองก็เป็นคนที่ไม่ได้ร่ำรวยมั่งคั่งอะไร เป็นชาวบ้านที่มีความรู้และเข้าสอบ ทว่าพอได้เป็นขุนนาง มีลาภยศ มีเงินทอง มีอำนาจ หลายคนก็ถูกสิ่งเหล่านั้น...กลืนกิน ลืมเลือนความเหลื่อมล้ำ ความความยากจนของชนชั้นต่ำ

การสอบนี้เป็นความหวังที่จะได้ลืมตาอ้าปากของบางคน เป็นความหวังที่จะมีหน้าตา ลาภยศ ความหวังของคนที่สนับสนุน และความหวังของคนที่รอคอย...

“บางที...หนึ่งในพวกเขา” นางมองไปยังคนที่นอนหมดแรงอยู่บนพื้นโดยไม่ห่วงว่าบนพื้นจะสกปรกและมีฝุ่น “ในวันข้างหน้าอาจกลายเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ เห็นแก่ผลประโยชน์ของประชาชนอย่างแท้จริง”

พึมพำจบก็ได้แต่รู้สึกหนักอึ้งในใจ อยู่ๆ ก็นึกถึงตอนที่ตัวเองมีชีวิตอยู่ในโลกยุคปัจจุบัน ต้องดิ้นรนหางานทำเพียงลำพังในเมืองใหญ่ ตอนนั้นทั้งสิ้นหวังและรู้สึกเดียวดาย หวังว่าจะมีใครสักคนยื่นมือมา ใครก็ได้คนที่จิตใจดีสามารถช่วยให้ผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ...

กลางดึกคืนนั้นหญิงสาวนอนไม่หลับ ภาพของตัวเองที่เดินหางานและโดนปฏิเสธ สายฝนที่เทลงมาจนเปียกปอนรถยนต์ยังมาขับปาดหน้าทำให้น้ำสาดเลอะเปรอะเปื้อนชุดสัมภาษณ์...

เพราะตื่นจากฝันร้ายจึงไม่กล้านอนต่อได้แต่ออกมาเดินเล่นในสวน ตอนมองออกไปที่ประตูเรือนก็มองเห็นเงาคนเดินผ่าน

เซี่ยซีเหวินเองก็ดูเหมือนจะนอนไม่หลับ หญิงสาวเห็นผู้เป็นน้องชายเดินไปยังศาลากลางสระจำลองในสวนหลัก นางได้แต่เดินตามออกไป “นอนไม่หลับหรือ”

เซี่ยซีเหวินลุกขึ้นประสานมือให้นาง “พี่รอง ท่านเองก็นอนไม่หลับหรือขอรับ”

“อืม ภาพมันติดตาน่ะ คนพวกนั้นกับความเหลื่อมล้ำ” น้องชายของนางชะงักราวกับนึกไม่ถึง นางยิ้ม “เจ้านอนไม่หลับเพราะกังวลเรื่องผลสอบหรือ”

“ขอรับ” เขายอมรับ

“อายุยังน้อย ครั้งนี้ไม่ผ่าน ครั้งหน้าก็ยังมีโอกาส”

“แต่ว่า...” เขาดูหนักใจอยู่บ้าง

“เพราะเจ้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านพ่อสินะ”

เขาพยักหน้า “ข้าเพียงกังวลว่าจะทำให้ทุกคนผิดหวัง”

“แล้วตัวเจ้าเล่า” นางถามเขา เซี่ยซีเหวินมองด้วยสายตางุนงง ดังนั้นหญิงสาวจึงขยายความ “ตัวเจ้าอยากสอบผ่านแล้วเข้ารับตำแหน่งในราชสำนัก หรือว่าเจ้าอยากสอบผ่านเพียงเพราะความคาดหวังของใครหลายๆ คน”

เขาเลิกคิ้วมองนางด้วยท่าทีตกตะลึง ทว่าต่อมากลับขมวดคิ้วด้วยท่าทีสับสน ลังเล ไม่แน่ใจ

เซี่ยอันเหยาเดาได้ทันทีว่าน้องชายของตนพยายามเพียงเพราะความคาดหวังจากคนรอบข้าง “กลับไปนอนกันเถิด พรุ่งนี้พวกเราออกไปเดินเที่ยวในตลาดกัน ผ่อนคลาย กว่าจะประกาศผลก็อีกสองวัน มิสู้ทำใจให้สบาย สิ่งใดจะเกิดพวกเราล้วนไม่อาจแก้ไข ครั้งนี้ไม่ผ่านครั้งหน้าพยายามใหม่”

เซี่ยซีเหวินมองนางจากนั้นพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ขอรับพี่รอง ขอบคุณท่านมาก พรุ่งนี้ข้าจะไปรอท่านที่หน้าประตู ตอนนี้ข้าส่งท่านกลับเรือน”

“อืม”

รุ่งเช้าสองพี่น้องขออนุญาตมารดาออกไปเดินเล่นในตลาด รถม้าจวนราชครูแล่นออกจากจวนช้าๆ เพื่อให้คนด้านในได้มองสองฟากฝั่งถนน บัณฑิตมากมาย ผู้คนสัญจรไปมาคลาคล่ำครึกครื้น

เซี่ยซีเหวินผ่อนคลายมากกว่าทุกครั้ง เขาเดินดูของ ซื้อของกินเล่น จากนั้นก็พบสหายซึ่งรู้จักกันในสนามสอบ เด็กหนุ่มมองนางด้วยสายตาเป็นประกาย หญิงสาวยิ้ม “อยากไปเที่ยวเล่นกับสหาย?”

[1] ผู้ที่ผ่านการสอบได้อันดับที่หนึ่งในรอบเตี้ยนซื่อ (殿试)ซึ่งเป็นการสอบรอบสุดท้ายในระบบการสอบคัดเลือกขุนนางที่เรียกว่าระบบเคอจวี่ (科舉)การสอบนี้จัดขึ้นในพระราชวังโดยมีจักรพรรดิเป็นผู้คุมสอบ เพื่อคัดเลือกผู้ที่ผ่านการสอบในระดับภูมิภาค ผู้ที่ทำคะแนนสูงสุดสามอันดับแรกในการสอบเตี้ยนซื่อจะได้รับเกียรติยศ คือ จอหงวน(จ้วงหยวน) ปั๋งเหยี่ยน และ ทั่นฮวา ตามลำดับ