คุณหนูตกอับ

คำพูดนั้นมิได้สะทกสะท้านกับความผิดแม้แต่น้อย เด็กคนนี้จะอยู่หรือตายก็ไม่สลักสำคัญอะไร เพราะนางเป็นเพียงส่วนเกินของจวนนี้อยู่แล้ว

ความรู้สึกปวดร้าวตีขึ้นมาในอก ภายในเหมือนกำลังสั่นไหว นั่นเพราะจิตใต้สำนึกของวิญญาณเดิมยังหลงเหลือ แต่ไม่นานความรู้สึกเหล่านั้นก็หายไปดั่งคนอ่อนแอที่ยกมือยอมแพ้ต่อโชคชะตา

"ทะลุมิติมาได้กลับต้องพบพานคนชั่วร้ายเสียอย่างนั้น"

หลี่ซินหรานเม้มปาก เจ้าของร่างเดิมทั้งอ่อนแอและถูกกดขี่ เมื่อนางได้โอกาสกลับมาเกิดและอยู่ในร่างนี้ไปแล้ว สาบานได้เลยว่านางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมารังแกได้แม้แต่บิดาของตน

บิดาผู้เลือกหน้าตาเกียรติยศ เลือกอยู่ข้างคนชั่วมากกว่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง

แม้แต่วันที่นางถูกใส่ร้าย ถูกคุมขังและถูกตีจนตาย ศพถูกทอดทิ้ง จะนำไปทำพิธีเป็นการส่งนางครั้งสุดท้ายก็หามีไม่ ต้นเหตุก็มาจากบิดาที่เพิกเฉยนางมาตลอด

หากเขาไม่สั่งขังนางวันนั้น วันนี้นางคงไม่ตายอย่างอัปยศเช่นนี้

หลี่ซินหรานลุกขึ้นเดินไปที่หน้ากระจก นางคลี่เสื้อผ้าด้านหลังออกช้า ๆ รอยแส้แดงปรากฏบนแผ่นหลังเป็นทางยาว ไร้รอยแตกหรือมีเลือดไหล มีเพียงความรู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ในความทรงจำรอยแผลนี้ทำให้หลังนางแทบหัก เจ็บปวดเกินกว่าจะอธิบาย ความรู้สึกเหมือนคนกำลังจะตายแผ่ซ่านไปทุกอณูของร่างกาย ทว่าเมื่อจี้หยกเรืองแสงอยู่พักใหญ่นางรู้สึกว่าแผลบนผิวหนังค่อย ๆ สมานกันจนสนิท

"แค่ทายาแก้ฟกช้ำก็หายเจ็บ จี้หยกนี่วิเศษยังไงกันนะ"

นางยกมือกุมจี้บนคอเอาไว้ นึกถึงเมื่อชาติก่อนที่นางเคยแคล้วคลาดจากเหตุร้ายหลายครั้ง แต่ล่าสุดก็ไม่อาจยื้อชีวิตนางเอาไว้ได้

"เราคงหมดอายุขัยจากที่นั่นแล้วจริง ๆ"

แล้วจี้หยกอันนี้ทำไมไม่ช่วยชีวิตของร่างเดิมเอาไว้ได้ล่ะ ทั้งที่นางโดนรังแกสารพัด

นางหยิบห่อยาสมุนไพรที่พอจะมีเหลือไม่กี่อย่างนำมาบดผสมกันทั้งที่มีแต่ความสงสัยอยู่เต็มหัว จากนั้นค่อย ๆ ทาลงบนแผ่นหลังที่มีรอยแดงจนทั่ว นางลองใช้นิ้วกดลงเบา ๆ ตรงรอยเหล่านั้น

"เจ็บ"

เมื่อสัมผัสบางเบาเจ็บเพียงเล็กน้อยแต่พอลงน้ำหนักนางก็เจ็บเหมือนถูกตีอย่างรุนแรง

"หยกนี่ ช่วยได้แต่ก็ไม่ได้ทั้งหมด"

นางพึมพำออกมาพลางครุ่นคิด

"น่าแปลกจริง"

กลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยอยู่รอบตัว ความเจ็บแสบค่อย ๆ จางลงอย่างน่าอัศจรรย์ ขณะนั้นจี้หยกพลันอุ่นขึ้นเป็นความอบอุ่นที่กำลังปลอบประโลมนาง หลี่ซินหรานชะงักมือ ปลายนิ้วแตะจี้หยกสีเขียวอ่อนที่มีลายคล้ายหมอกหมุนวนอยู่ภายใน

ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาสิ่งนี้ไม่เคยห่างกาย แม้ในยามหมดสติก็ยังห้อยอยู่เช่นเดิม

ความอุ่นไหลแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกาย ลมหายใจค่อย ๆ ราบเรียบ แม้แต่ความเจ็บปวดร้าวลึกก็เหมือนถูกกดทับลงไปแทบหมดสิ้น ราวกับมีใครบางคนกำลังบอกนางว่ายังไม่ถึงคราวแตกสลาย

หลี่ซินหรานหลับตาลงชั่วครู่แล้วปล่อยจี้หยกให้แนบอกดังเดิม

เมื่อทาแผลเสร็จเรียบร้อยนางเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เก็บชุดที่กระจายบนพื้นพับเก็บเข้าที่เดิม จากนั้นนางก็เข้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวเข้านอน

"พรุ่งนี้ข้าจะไปคารวะท่านพ่อ ข้าไม่หวังอะไรนอกจากหวังเพียงไม่ให้ตัวเองโมโหจนฆ่าคนตายก็พอ"

นางพูดพลางยกยิ้มมุมปาก จี้หยกนั้นเรืองแสงกะพริบสามครั้ง หลี่ซินหรานจึงเลิกคิ้วมอง

"เจ้ารับรู้ได้ด้วยหรือ เช่นนั้นก็ดี คอยช่วยข้าหน่อยก็แล้วกัน"

ทันทีที่นางพูดจบแสงนั้นก็กะพริบอีกสองครั้งราวกับจะบอกว่าข้ารับรู้เจตนาของท่านแล้ว

รุ่งเช้า

หลี่ซินหรานตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อเตรียมตัวไปที่เรือนหลักให้ทันเวลาก่อนหลี่เหวินเจิ้งออกไปทำงาน

"คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำอุ่นเอาไว้ให้แล้ว"

เสี่ยวเฉียวตื่นก่อนนางและเตรียมพร้อมทุกอย่างเอาไว้แล้ว

"อืม"

นางพยักหน้าช้า ๆ แล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำโดยมีเสี่ยวเฉียวตามไปคอยรับใช้

ทันทีที่อาภรณ์เปลื้องออกจากตัวเผยให้เห็นรอยแดงจาง ๆ ที่แผ่นหลังบาง เสี่ยวเฉียวก็เบิกตาโตราวกับตกใจสุดขีด

"คะ คุณหนูเจ้าคะ หลังของท่าน"

หลี่ซินหรานผินหน้ามองสีหน้าราบเรียบไร้ความตระหนก

"ทำไมหรือ"

"มิใช่ว่าท่านหลังแตกเลือดอาบเป็นแผลเหวอะหวะหรอกหรือเจ้าคะ ทำไมถึง..."

เสี่ยวเฉี่ยวตกตะลึงจนไม่สามารถเรียบเรียงคำพูดตัวเองออกมาได้

"อาการของข้าดีขึ้นแล้ว ไม่ดีหรือ"

นางยักไหล่ ไม่ยี่หระกับสิ่งที่กล่าวถึงแม้แต่น้อย

"ดีเจ้าค่ะ ดีมาก แต่ก็เร็วจนเกินไป แค่ชั่วข้ามคืน"

ปลายเสียงแผ่วลงพร้อมกับคิ้วเรียวขมวดแน่น

"หรือเจ้าไม่อยากให้ข้าหาย อยากให้ข้านอนซมรอคนเอาน้ำกลือมาราด"

"ไม่เจ้าค่ะ บ่าวมิได้คิดอย่างนั้น"

เสี่ยวเฉียวโบกมือเป็นพัลวันกุลีกุจอช่วยถอดเสื้อผ้าและเกล้าผมให้นางต่อ

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หลี่ซินหรานเลือกอาภรณ์สีฟ้าครามอ่อน เป็นผ้าเนื้อดีแต่เก่าเล็กน้อย สีไม่สด เพราะมิใช่ผ้าใหม่ แต่เป็นชุดที่เหมาะสมกับฐานะบุตรสาวขุนนางที่ไร้ผู้อุปถัมภ์

"เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ข้าจะไปคารวะท่านพ่อก่อนจะไม่ทันการ"

นางยกยิ้มมุมปาก แววตาเย็นเยียบ พร้อมกับสูดลมหายใจลึกไหล่ตั้งตรง ก่อนก้าวออกจากเรือนอย่างสง่างามราวกับเป็นคนใหม่