คารวะบิดา

เรือนหลักเงียบสงบ เสียงฝีเท้าบ่าวรับใช้เบาบางในยามเช้า หลี่เหวินเจิ้งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้หอม ใบหน้าขรึม เย็นชา สวมอาภรณ์ขุนนางอย่างเรียบร้อย ข้างกายคือหลิ่วซื่อกับหลี่ซินเหยา

เมื่อเห็นร่างบางก้าวเข้ามา หลิ่วซื่อถึงกับชะงัก ปลายนิ้วที่จับถ้วยชาสั่นไหวเล็กน้อย หลี่ซินเหยาหน้าซีด ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อาจปิดบัง เพราะคนที่ควรตายไปแล้วกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

หลี่ซินหรานทำความเคารพอย่างงดงาม คุกเข่าลงช้า ๆ ตามธรรมเนียม

"ลูกมาคารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ"

เสียงนางราบเรียบ กิริยานิ่งสงบราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น หลี่เหวินเจิ้งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตานั้นมิใช่ดีใจ หากเป็นความแปลกใจปนเย็นชา

"ได้ยินว่าวันนั้นไม่สบาย อาการเจ้าดีขึ้นแล้วหรือ"

คำถามนั้นฟังดูเหมือนห่วงใยแต่ไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง

"เจ้าค่ะ"

หลี่ซินหรานตอบสั้น ๆ แล้วก้มหน้า หลิ่วซื่อรีบตั้งสติ ยิ้มอ่อนโยนอย่างที่ฝึกมานับสิบปี

"เมื่อวานข้าคิดว่าซินหรานเพียงสลบไป จึงสั่งให้ปล่อยกลับเรือน นึกไม่ถึงว่านางจะฟื้นได้เร็วถึงเพียงนี้"

น้ำเสียงอ่อนโยน แฝงความเมตตา หากใต้รอยยิ้ม ดวงตากลับแข็งกร้าว หลี่ซินเหยาก้าวออกมาหนึ่งก้าว เอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย

"พี่ใหญ่ เมื่อวานท่านทำให้พวกเราตกใจนัก หากไม่สบาย เหตุใดไม่บอกเล่าแต่แรกเจ้าคะ"

คำพูดนั้นฟังดูห่วงใยแต่คนฟังย่อมได้ยินว่าเป็นการโยนความผิดอย่างแนบเนียน หลี่ซินหรานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสงบนิ่งไร้ข้อโต้แย้ง

"เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ ทำให้ท่านพ่อและฮูหยินรองกังวล"

คำพูดนั้นทำให้หลิ่วซื่อชะงักงันก่อนเก็บสีหน้าเป็นสงบนิ่งเช่นเดิม ทั้งที่ภายในใจคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์โกรธ

หลี่เหวินเจิ้งเคยให้เรียกนางว่าท่านแม่ นางก็เชื่อฟังมาตลอด แต่เมื่อคำเรียกขานเปลี่ยนไปนับว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้กล้าท้าทายนางแล้ว จากคนที่เคยร้องไห้ขอความเมตตามาตลอด วันนี้กลับนิ่งจนชวนหวาดหวั่น

หลี่เหวินเจิ้งสีแม้หน้าไม่เปลี่ยนแปลงกลับเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

"เหตุใดไม่เรียกท่านแม่"

น้ำเสียงแข็งกระด้างขึ้นมาทันใดดั่งคนที่เคยกดข่มผู้อื่นมานาน แต่หลี่ซินหรานยังคงเงียบต่อไป เขาจึงถอนหายใจพยักหน้าเล็กน้อย

"วันนี้ข้าจะไม่ถือสาเจ้าเห็นว่าเจ้าไม่สบาย กลับไปพักผ่อน อย่าสร้างเรื่องให้วุ่นวายอีก เรื่องนี้ข้าจะทดเอาไว้ค่อยว่ากันวันหลัง"

คำตัดสินนั้นหมายหัวนางชัดเจน ไม่มีการไต่ถามหรือตรวจสอบ ไม่มีแม้คำถามที่ห่วงใยว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกับนางบ้าง

หลี่ซินหรานก้มศีรษะต่ำ

"เจ้าค่ะ"

ก่อนลุกขึ้น นางเหลือบมองหลิ่วซื่อกับหลี่ซินเหยาเพียงชั่วอึดใจ แววตานั้นไม่โกรธแค้นหากเป็นความสงบนิ่งดั่งผิวน้ำก่อนเกิดพายุ นางหมุนตัวจากไปอย่างสำรวม ทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่ค่อย ๆ แทรกซึมในเรือนหลัก

หลิ่วซื่อกำถ้วยชาแน่น ชาร้อนลวกฝ่ามือแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บ เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่าคือคนที่ควรตายไปแล้วกลับมายืนอย่างสงบเหยียบหน้านางอยู่เช่นนี้

หลังออกจากเรือนหลักหลี่ซินหรานยังไม่กลับเรือนตนเอง นางหยุดยืนที่ทางเดินหิน แสงแดดอ่อนยามเช้าทอแสงบางผ่านกิ่งไม้ที่ยังไม่ผลิใบ

"พี่ใหญ่"

เสียงอ่อนหวานดังขึ้นด้านหลัง

หลี่ซินเหยาเดินตามออกมา ใบหน้ายังซีดเล็กน้อย แต่ยังพยายามยิ้ม

"เมื่อวานท่านทำให้ทุกคนตกใจจริง ๆ หากท่านไม่สบาย ควรบอกกล่าวแต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่เกิดเรื่องเข้าใจผิด"

คำพูดฟังดูมีเหตุผลแต่แฝงการตำหนิอย่างแนบเนียน หลี่ซินหรานหันกลับไปด้วยสีหน้าเรียบสงบ

"เจ้าเข้าใจผิดแล้ว"

หลี่ซินเหยาชะงัก

"เมื่อวานข้าไม่ได้ไม่สบาย"

"แต่ข้า กำลังจะตาย"

คำพูดนั้นแผ่วเบาแต่เน้นย้ำชัดเจน บ่าวรับใช้สองสามคนที่เดินผ่านต่างชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว

หลิ่วซื่อที่เดินตามออกมาสมทบ ใบหน้าตึงขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงยิ้มให้นาง

"ซินหราน เจ้าอย่าพูดเกินจริงไปเลย เรื่องเมื่อวานเป็นเรื่องภายใน หากพูดเช่นนี้ต่อหน้าคนอื่นจะทำให้จวนเสียชื่อได้"

หลี่ซินหรานก้มศีรษะเล็กน้อย ท่าทางนอบน้อม

"ฮูหยินกล่าวถูกต้อง"

"ข้าจึงตั้งใจจะจัดการให้เรียบร้อย"

หลิ่วซื่อได้ฟังก็ขมวดคิ้ว

"จัดการหรือ"

หลี่ซินหรานหันไปทางบ่าวรับใช้ที่ยืนใกล้ แล้วกล่าวเสียงนิ่ง

"ข้าสูญเสียทรัพย์สินส่วนตัวไปทั้งหมด"

"เครื่องประดับ เสื้อผ้า เงินส่วนตัว รวมถึงตำราที่ท่านแม่ข้าทิ้งไว้"

บ่าวรับใช้หน้าเปลี่ยนสีเพราะนี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก

"ตามกฎของจวน"

"ทรัพย์สินบุตรสาว ย่อมต้องคืนแก่เจ้าของ"

"ข้าจึงตั้งใจจะขอให้พ่อบ้านตรวจสอบบัญชี และเชิญผู้ใหญ่ในจวนเป็นพยาน"

คำว่า ผู้ใหญ่ในจวนทำให้หลิ่วซื่อหน้าซีดลงเล็กน้อยเพราะนั่นหมายถึงเรื่องจะไม่จบเงียบ ๆ หลี่ซินเหยารีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน

"พี่ใหญ่ คงเป็นความเข้าใจผิด บ่าวรับใช้อาจเก็บผิดที่ก็ได้เจ้าค่ะ"

หลี่ซินหรานยิ้มบาง ๆ

"ไม่เป็นไร ข้าชอบความชัดเจน"

นางหันไปมองหลิ่วซื่อ ดวงตาสงบนิ่งจนอ่านไม่ออก

"ฮูหยินคุมจวนมาหลายปี ย่อมไม่ปล่อยให้บ่าวลักทรัพย์คุณหนูได้จริงหรือไม่"

คำถามนั้นสุภาพแต่เหมือนคมมีดจ่ออยู่ที่คอ หากหลิ่วซื่อปฏิเสธเท่ากับยอมรับว่าการคุมจวนหละหลวม หากยอมรับก็เท่ากับรับว่าทรัพย์สินอยู่ที่ตน

หลิ่วซื่อฝืนยิ้ม

"แน่นอน ข้าจะให้คนตรวจสอบให้"

หลี่ซินหรานพยักหน้า มิใช่การเคารพแต่ท่าทางของนางทำให้อีกฝ่ายกำลังรู้สึกด้อยกว่า

"เช่นนั้นก็ดี ข้าไม่อยากให้คนภายนอกเข้าใจผิดว่าจวนตระกูลหลี่ฆ่าบุตรสาวคนโต แล้วยังยึดทรัพย์อีก"

บ่าวรับใช้หลายคนก้มหน้าลงทันที หลี่ซินหรานยิ้มก่อนทำความเคารพเล็กน้อย

"ข้าขอตัว"

นางเดินจากไปอย่างสงบทิ้งไว้เพียงสองแม่ลูกที่ยืนแข็งทื่อ หลิ่วซื่อกำชายแขนเสื้อแน่น เล็บจิกลงเนื้อจนเจ็บ

การที่เด็กหัวอ่อนคนหนึ่งเคยอยู่ใต้อาณัติของนางเกิดดวงแข็งขึ้นมาและกลับกลายเป็นอีกคน นอกจากไม่มีความกลัวเช่นเดิมยังไร้ความเคารพนางในฐานะผู้มีอำนาจในจวนที่เปรียบดั่งมารดา

"ไม่ให้เกียรติข้าแล้วยังกล้าท้าทายข้าหรือ"