ตัวแปรที่ไม่มีคนมองเห็น

หลังจากเข้าเรือนพักไม่นานนัก นางกำนัลคนหนึ่งก็มาถึง

"องค์หญิงหกมีรับสั่ง เรียกคุณหนูหลี่เข้าเฝ้า"

คำพูดไม่ได้ให้เกียรติแต่ก็ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

เมื่อมาถึงตำหนักองค์หญิงหก หลี่ซินหรานก้าวเข้าไป เสียงหัวเราะคิกคักก็ดังขึ้นทันที

สตรีวัยแรกรุ่นหลายคนนั่งรวมกันอยู่

บางคนแต่งกายหรูหรา บางคนสีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นี่หรือ ว่าที่ชายาขององค์ชายเจ็ด?"

องค์หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะเบา ๆ สายตากวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง

"ดูเรียบร้อยดี แต่เงียบเชียว ไม่เหมือนว่าที่ชายาเลยนะ"

อีกคนกล่าวเสริมทันที

"ได้ยินว่าองค์ชายเจ็ดป่วยหนัก ขนาดลุกจากเตียงยังไม่ได้ คงไม่ต้องเรียนรู้ธรรมเนียมวังมากนักกระมัง"

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกระลอก

องค์หญิงหกนั่งอยู่หัวโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเย็นชา

"ในเมื่อยังไม่ได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ"

นางเอ่ยช้า ๆ

"ก็ควรเรียนรู้มารยาทฝ่ายในเสียบ้าง จะได้ไม่ทำให้วังขายหน้า"

คำพูดนั้นเหมือนคำสั่งมากกว่าคำแนะนำเสี่ยวเฉียวกำมือแน่นด้วยความโกรธ แต่หลี่ซินหรานกลับค้อมศีรษะอย่างสง่างาม

"หม่อมฉันยินดีเรียนรู้เพคะ"

นางเอ่ยเสียงเรียบ

"ตราบใดที่เป็นกฎของวัง มิใช่อคติส่วนบุคคล"

บรรยากาศเงียบลงฉับพลัน องค์หญิงบางคนหน้าถอดสี องค์หญิงหกหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนยิ้มเย็น

"ช่างพูดได้ดีนัก สมกับเป็นบุตรสาวขุนนาง"

หลี่ซินหรานไม่ตอบเพียงยืนนิ่ง หลังตรง สายตาสงบ

ในวังแห่งนี้นางอาจยังไม่มีตำแหน่ง แต่ก็ไม่มีใครกล้าลดนางให้ต่ำกว่าสถานะว่าที่ชายาได้จริง ๆ

หลังออกจากตำหนักองค์หญิงหก นางกำนัลพาหลี่ซินหรานไปยังเรือนรับรองฝ่ายใน

ทางเดินหินยาวทอดผ่านสวนที่ตัดแต่งอย่างประณีต กลิ่นดอกไม้หอมอ่อน ๆ ลอยมาเป็นระยะ แต่ไม่มีสิ่งใดทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายได้เลย

เสียงฝีเท้าของกำนัลสองคนที่เดินนำหน้าดังสม่ำเสมอ พวกนางพูดคุยกันเบา ๆ คิดว่านางคงไม่ได้ยิน

"ได้ยินว่าองค์ชายเจ็ด อาการทรุดลงอีกแล้วนะ"

อีกคนถอนหายใจเบา ๆ

"ก็ไม่น่าแปลก ตั้งแต่ปีนั้นก็ไม่เคยดีขึ้นเลย หมอหลวงเปลี่ยนไปกี่คนแล้วก็เหมือนเดิม"

"จริงสิ แล้วเหตุใดฝ่าบาทถึงพระราชทานสมรสให้ตอนนี้กันเล่า"

เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังขึ้น

"ใครจะไปรู้ อาจเพราะอยากให้มีคนดูแลก่อน…ก่อนจะถึงวันนั้นกระมัง"

ไม่ต้องอธิบายนางก็เข้าใจได้ดี

เสี่ยวเฉียวหน้าซีด กำชายแขนเสื้อแน่นหลี่ซินหรานกลับเดินต่ออย่างสงบนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

นางกำนัลอีกคนกดเสียงต่ำลง

"ว่าที่ชายาก็น่าสงสารเหมือนกันนะ ถูกส่งมาแบบนี้ คงไม่ต่างจากสิ่งของที่ใช้ถวาย"

"อย่าพูดเสียงดัง เดี๋ยวจะเข้าหูคนอื่น"

"กลัวอะไร นางก็แค่หมากเบี้ยตัวหนึ่ง เบท้องบนคงไม่ใส่ใจหรอก"

คำพูดนั้นบางเบาแต่บาดคมยิ่งกว่าคมมีด

เมื่อถึงหน้าเรือนรับรอง กำนัลทั้งสองหยุดเดินหันกลับมาโค้งคำนับอย่างเป็นทางการราวกับเมื่อครู่ไม่เคยพูดอะไร

"เชิญคุณหนูพักผ่อน หากมีรับสั่งเพิ่มเติมจะมารายงาน"

จากนั้นประตูปิดลงความเงียบเข้าปกคลุม ภายในเรือนรับรอง เรียบง่าย สะอาด แต่ไร้ชีวิตชีวาไม่ต่างจากห้องที่เตรียมไว้ให้คนชั่วคราว

เสี่ยวเฉียวอดทนไม่ไหว พูดเสียงสั่น

"คุณหนู พวกเขาพูดจาเกินไปแล้วเจ้าค่ะ องค์ชายเจ็ดไม่ใช่..."

"ช่างเถิด"

หลี่ซินหรานเอ่ยตัดอย่างแผ่วเบา

นางเดินไปนั่งข้างหน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านนอก

"คำพูดพวกนั้นสำคัญกว่าที่คิด"

เสี่ยวเฉียวชะงัก

"สำคัญหรือเจ้าคะ"

หลี่ซินหรานพยักหน้าเล็กน้อย

"เมื่อทุกคนพูดเหมือนกัน แปลว่านี่คือสิ่งที่ทางวังต้องการให้คนเชื่อ"

องค์ชายเจ็ดอ่อนแอ ไร้ค่า ใกล้ตายและว่าที่ชายาก็เป็นเพียงเครื่องประกอบฉาก

นางหลับตาลงชั่วครู่ หากเขาไร้ค่าเพียงนั้นจริงวังหลวงจะเสียแรงพระราชทานสมรสทำไม

"เสี่ยวเฉียว"

"เจ้าค่ะ"

"จดจำทุกคำพูดที่ได้ยินวันนี้ไว้"

เสี่ยวเฉียวพยักหน้า แม้ไม่เข้าใจทั้งหมดหลี่ซินหรานลืมตาขึ้น แววตานิ่งสงบแต่ลึกลงไปมีประกายเย็นวาบ

ในวังแห่งนี้คนที่ถูกมองว่า ไม่มีค่ามักเป็นคนที่ถูกใช้ปิดบังความจริงบางอย่างเสมอ

และหากองค์ชายเจ็ดคือเงาที่ทุกคนมองข้าม บางที เขาอาจเป็นหมากที่อันตรายที่สุดบนกระดานนี้ก็ได้

เรือนรับรองฝ่ายในเงียบสงบเกินคาด เสียงพูดคุยของเหล่าองค์หญิงและคุณหนูจากตระกูลขุนนางดังเบา ๆ คล้ายเสียงผ้าไหมเสียดสีกันเอง

หลี่ซินหรานได้รับเชิญให้เข้าร่วมวงสนทนา นางนั่งอยู่ตำแหน่งท้ายสุดตามลำดับที่จัดให้ ว่าที่ชายาองค์ชายเจ็ดมิได้อยู่สูงกว่าผู้อื่นแต่อย่างใด

นางไม่แปลกใจเพราะในสายตาคนในวัง นางเป็นเพียงหมากที่ถูกเขี่ยมาใช้ ไม่มีใครคาดหวัง ไม่มีใครต้องเกรงใจ

"ได้ยินว่าท่านจะเข้าวังถาวรเสียทีหรือเจ้าคะ"

องค์หญิงผิงหยางเอ่ยขึ้น เสียงหวานแต่แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"องค์ชายเจ็ดช่างโชคร้ายจริง ๆ"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่งหลี่ซินหรานเพียงก้มศีรษะต่ำ สีหน้าเรียบสงบ

ทันใดนั้น

"อึก!"

เสียงสำลักดังขึ้นอย่างฉับพลัน องค์หญิงเย่หลันที่นั่งอยู่ไม่ไกลยกมือกุมอก ร่างเอนพิงโต๊ะ ใบหน้าแดงคล้ำผิดปกติ

"องค์หญิง!"

เสียงแตกตื่นดังขึ้นทันที

เย่หลันอ้าปากจะพูดแต่กลับมีของเหลวสีเข้มไหลออกมาจากมุมปาก นางทรุดลงกับพื้น ลมหายใจติดขัด แขนขาเริ่มเกร็ง

เรือนทั้งหลังปั่นป่วน

"เรียกหมอหลวงเร็ว!"

ขันทีวิ่งออกไปอย่างลนลานหลี่ซินหรานลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัวนางมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่านี่ไม่ใช่อาการธรรมดาที่จะรอหมอหลวงได้

แต่นางไม่พูด 

ในฐานะคนที่ไม่มีใครเห็นค่า คำพูดของนางไม่มีน้ำหนักใด ๆ

จี้หยกบนอกเรืองแสงแผ่วเบา ความเย็นซึมผ่านปลายนิ้ว ราวกับย้ำเตือนบางอย่าง

‘โดนพิษ’