เดินทางเข้าวัง

วังหลวงยามค่ำ แสงโคมยาวเรียงรายตลอดทางเดินหินสีเขียว กำแพงสูงตระหง่านดุจเงาของสัตว์ขนาดยักษ์ที่กำลังหลับใหล

ข่าวราชโองการส่งเข้ามาในวังตั้งแต่รุ่งเช้า แต่จนถึงยามนี้กลับไม่มีผู้ใดเคลื่อนไหวอย่างเปิดเผย

ในตำหนักหนึ่ง ขันทีคุกเข่ารายงานเสียงต่ำ

"ว่าที่ชายาองค์ชายกำลังจะเข้าวังในอีกสามวันพ่ะย่ะค่ะ"

ม่านโปร่งไหวเบา ๆ จากแรงลม เสียงสตรีดังขึ้นช้า ๆ นิ่งเย็น ราบเรียบ

"บุตรีตระกูลหลี่หรือ"

"พ่ะย่ะค่ะ เป็นบุตรสาวภรรยาเอกที่สิ้นชีวิตไปแล้ว"

ภายในม่าน เงาร่างขยับเล็กน้อย

"เด็กจากหลังจวนกลับถูกเลือกให้เข้าใกล้ราชวงศ์"

"ช่างน่าสนใจ"

"จับตาดูต่อไป"

เพียงคำเดียวก็เพียงพอให้ขันทีเข้าใจ

อีกด้านหนึ่งของวัง เสียงรายงานดังขึ้นในอีกตำหนัก

"นางยังไม่เคลื่อนไหวพ่ะย่ะค่ะ"

"ในจวนตระกูลหลี่ ไม่มีการทะเลาะหรือการเรียกร้องสิทธิ์ใด ๆ"

ชายหนุ่มในอาภรณ์สีเข้มนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ มือหยุดอยู่บนกระดาษเพียงชั่วครู่ก่อนวางพู่กันลง

"ไม่เคลื่อนไหวหรือ"

เขาไม่ได้ถามต่อเพียงเอ่ยเสียงเรียบ

"เฝ้าดูต่อ"

คำสั่งสั้น ๆ แต่กลับหนักแน่น

จวนตระกูลหลี่

ค่ำวันเดียวกัน จวนตระกูลหลี่กลับไม่สว่างไสวเท่าที่ควร เรือนคุณหนูใหญ่เงียบกว่าทุกคืน โคมแขวนเพียงสองดวง แสงอ่อนราวกับไม่ต้องการดึงดูดสายตาใคร

หลี่ซินหรานยืนอยู่หน้าประตูเรือนมองท้องฟ้าที่ไร้ดาวเสี่ยวเฉียวยืนอยู่ด้านหลัง มือกุมห่อผ้าแน่น

"คุณหนู พรุ่งนี้ท่านก็จะจากไปแล้ว"

หลี่ซินหรานพยักหน้า

"ใช่"

ไม่มีคำว่าเสียดายหรือหวาดกลัว มีเพียงความนิ่งที่ทำให้คนมองไม่ออกว่านางคิดสิ่งใดอยู่

ขณะนั้นเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดินหิน หลิ่วซื่อปรากฏตัวพร้อมบ่าวรับใช้สองสามคนใบหน้ายิ้มอ่อนโยน สมกับบทบาทแม่เลี้ยงผู้แสนดี

"ซินหราน เหตุใดไม่พักผ่อนอีก"

หลี่ซินหรานคำนับตามมารยาท

"กำลังจะพักแล้วเจ้าค่ะ"

หลิ่วซื่อกวาดตามองเรือนอย่างละเอียดก่อนถอนใจเบา ๆ

"เข้าไปอยู่ในวัง ไม่เหมือนอยู่ที่นี่"

"เจ้าต้องระวังคำพูด ระวังการวางตัว"

น้ำเสียงของนางอ่อนโยนแต่แววตากลับซ่อนความเย็นชา

"คนอย่างเจ้า…"

"หวังว่าจะปรับตัวได้"

เสี่ยวเฉียวที่ยืนด้านหลังกำมือแน่นอีกครั้งแต่หลี่ซินหรานเพียงยิ้มบาง

"ข้าจะจำคำสั่งสอนของท่านไว้"

คำตอบของนางสุภาพไร้ช่องโหว่ หลิ่วซื่อยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ในใจกลับเยาะเย้ย

'เด็กที่ไม่กล้าแม้แต่โต้เถียงเข้าไปอยู่ในวังก็แค่รอวันถูกกลืนกิน'

ด้านหลัง หลี่ซินเหยาปรากฏตัวอีกครั้งนางมองพี่สาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยเสียงเบาแต่ชัดเจน

"พี่ใหญ่ อย่าลืมเขียนจดหมายกลับมาบ้างนะเจ้าคะ"

"หากยังมีโอกาสเขียนได้อยู่"

ประโยคนั้นเหมือนคำอวยพรแต่แฝงคำสาปอย่างไม่ปิดบัง

หลี่ซินหรานสบตาน้องสาวนิ่ง ๆ

"หากข้ายังอยู่ ก็ย่อมเขียน"

นางพูดเพียงประโยคเดียวกลับทำให้หลี่ซินเหยาหัวเราะอย่างพอใจ

เมื่อทุกคนจากไป ความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง เสี่ยวเฉียวอดถามไม่ได้

"คุณหนู ท่านไม่โกรธหรือเจ้าคะ"

หลี่ซินหรานมองประตูเรือนที่เพิ่งปิดลง

"โกรธสิ"

คำตอบทำให้เสี่ยวเฉียวชะงัก

"แต่ความโกรธที่เปลืองแรงกับคนพวกนี้ยังไม่คุ้มค่า"

นางหันกลับเข้าห้อง หยิบห่อผ้าของมารดาที่เก็บรักษาไว้อย่างดี

"เมื่อข้าออกจากจวนนี้ อะไร ๆ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป"

เสี่ยวเฉียวมองแผ่นหลังของนายหญิงรู้สึกได้ชัดเจนเป็นครั้งแรกว่าสตรีผู้นี้ไม่ใช่คนที่กำลังถูกส่งไปตายแต่คือคนที่กำลังก้าวเข้าสู่สนามใหม่ด้วยสายตาที่มั่นใจ

วันออกเดินทาง รถม้าตระกูลหลี่เคลื่อนออกจากจวนตั้งแต่เช้า หลี่ซินหรานเดินทางโดยมีเสี่ยวเฉียวติดตามเพียงหนึ่งคน

ประตูวังหลวงสูงตระหง่านเงาทอดยาวทับพื้นศิลาเย็นเยียบตั้งแต่เช้ายังไม่ถึงยามสาย

หลี่ซินหรานนั่งอยู่ในขบวนรับตัว อาภรณ์สีอ่อนเรียบง่าย ไม่มีลวดลายฟุ้งเฟ้อ ไม่สูงศักดิ์เกินฐานะว่าที่ชายาที่ยังไม่ผ่านพิธี

เสี่ยวเฉียวนั่งก้มหน้ามือประสานแน่น ตั้งแต่ล้อรถหยุดลงหน้าประตูวัง เด็กสาวก็แทบไม่กล้าเงยหน้ามอง

เสียงเหล็กเสียดสีกันดังขึ้นประตูวังเปิดออกทีละบานช้า ๆ ราวกับไม่ยินดีต้อนรับผู้ใด

"ลงจากรถ"

เสียงนางกำนัลวัยกลางคนดังขึ้น สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ นางสวมชุดสีกรมท่าขลิบเงิน ปักตรานกยูงหนึ่งชิ้น ตำแหน่งกำนัลควบคุมระเบียบฝ่ายใน

หลี่ซินหรานก้าวลงมาอย่างสงบ นางยกมือคำนับอย่างถูกแบบแผน

"ข้าน้อย หลี่ซินหราน เข้ารายงานตัว"

สายตาหลายคู่มองมาในทันที

ทั้งนางกำนัล บ่าวรับใช้ และขันทีประจำประตู ไม่มีใครพูดแต่ไม่มีใครไม่ประเมิน

"ตามข้ามา"

กำนัลผู้นั้นหันหลังเดินนำ ไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย

นั่นคือกฎข้อแรกของวัง อย่าคาดหวังคำอธิบาย

เรือนพักรับรองฝ่ายในตั้งอยู่ลึกเข้าไป เส้นทางคดเคี้ยว เงียบผิดปกติทุกย่างก้าวเหมือนถูกจับจ้อง

เมื่อถึงโถงหลัก นางกำนัลใหญ่หยุดฝีเท้าหันกลับมามองหลี่ซินหรานตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่เสี่ยวเฉียว

"บ่าวผู้นี้ ไม่อยู่ในรายชื่อ"

เสียงราบเรียบแต่หนักอึ้ง เสี่ยวเฉียวหน้าซีดรีบคุกเข่าลงทันที

"นางเป็นบ่าวติดตัวข้าน้อยมีรายชื่อในจวน หากข้าน้อยเข้าวังโดยไร้ผู้ดูแลจะเป็นการเสียมารยาทต่อราชสำนักมากกว่าเจ้าค่ะ"

หลี่ซินหรานเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงสุภาพ ไม่อวดเบ่งและไม่อ่อนข้อเกินไป

"กฎวังระบุชัด ว่าที่ชายาอยู่ระหว่างการเตรียมพิธี จะมีบ่าวติดตัวได้หนึ่งคนหากได้รับการรับรองชั่วคราว"

นางกำนัลใหญ่ได้ฟังก็หรี่ตาเล็กน้อย

"เจ้ารู้กฎดีนี่"

"ข้าน้อยอ่านกฎการรับตัวก่อนออกจากจวนทุกฉบับเจ้าค่ะ"

คำตอบนั้นไม่ใช่การอวดเก่งแต่เป็นการแสดงความพร้อม หากวันนี้นางลังเล เสี่ยวเฉียวจะถูกพาตัวออกไปทันทีและอาจไม่ได้กลับมาอีก

นางกำนัลใหญ่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น

"บ่าวผู้นี้ จะพักได้เพียงเรือนนอกไม่ก้าวล่วงเขตฝ่ายใน ไม่พูดกับผู้ใดหากไม่ได้รับอนุญาตและหากทำผิดโทษจะตกอยู่ที่เจ้า"

"ข้าน้อยรับทราบ"

หลี่ซินหรานก้มศีรษะต่ำอย่างนอบน้อม

เสี่ยวเฉียวตัวสั่น แต่ยังคุกเข่าอยู่จนกว่าจะได้รับอนุญาตให้ลุก สายตาที่มองมาจากรอบด้านเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย เป็นความความระแวดระวังไม่ใช่ความเอ็นดู

อีกฟากหนึ่งของวังหลวงในตำหนักที่เงียบสงัด

ม่านหน้าต่างเปิดออกเพียงครึ่งเดียว แสงแดดส่องผ่านเข้ามาไม่ถึงกลางห้อง

ขันทีผู้หนึ่งคุกเข่ารายงานเสียงต่ำ

"ว่าที่ชายา เข้าวังเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะนางพาบ่าวติดตัวมาหนึ่งคน แต่สามารถอ้างกฎได้ครบถ้วน ไม่มีผู้ใดจับผิดได้"

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังฉากไม้ไม่ขยับ มีเพียงเสียงนิ้วเคาะพนักเก้าอี้ช้า ๆ

"นางพูดว่าอย่างไร"

"นางกล่าวเพียงว่า อ่านกฎการรับตัวทุกฉบับก่อนออกจากจวนพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงเคาะหยุดลงเงาร่างนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ

"ไม่สะเพร่า"

ในความหมายไม่มีคำชมแต่ก็ไม่ใช่คำดูแคลน

ยามบ่าย เรือนพักจัดไว้ให้เรียบร้อยภายในสะอาดและว่างเปล่าเกินไปเสี่ยวเฉียวคุกเข่าจัดของเงียบ ๆ ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

ข่าวลือเริ่มแพร่ไปรวดเร็ว ว่าที่ชายาที่พาบ่าวเข้าได้โดยไม่ผิดกฎบ่าวบางคนมองด้วยสายตาอิจฉา บางคนมองอย่างหวาดระแวง

หลี่ซินหรานนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองลานกว้างด้านนอกในวังแห่งนี้ ทุกการมองคือการชั่งน้ำหนักทุกความเงียบคือการคุกคาม นางรู้ดีวันนี้ไม่ใช่ชัยชนะ มันเป็นเพียงการยืนอยู่ได้ในวันที่หนึ่งของสนามรบ และหากวังหลวงคิดว่านางเป็นเพียงหญิงสาวจากตระกูลขุนนางธรรมดาที่ถูกส่งมาเป็นหมากโดยไม่รู้ตัว

หลี่ซินหรานหลับตาลงช้า ๆ ริมฝีปากโค้งขึ้นเพียงนิดเดียว

'คราวนี้หมากตัวนี้ จะไม่เดินตามมือใครง่าย ๆ แน่นอน'