ข่าวแพร่สะพัด

ข่าวสมรสพระราชทานแพร่ไปทั่วจวนเร็วกว่าที่หลี่ซินหรานคาดไว้มาก

แทบไม่ทันพ้นยามค่ำ บ่าวรับใช้ก็เริ่มกระซิบกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย เสียงซุบซิบดังแผ่วตามมุมเรือน ทางเดิน และหลังโรงครัว บางคนหยุดงานกลางคัน บางคนทำทีไม่สนใจแต่หูกลับตั้งฟังตลอดเวลา

ว่าที่ชายาขององค์ชายเจ็ด

คำเรียกขานนั้นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงในบ่อน้ำเงียบสงบ คลื่นกระเพื่อมแผ่ออกไปไม่รู้จบ

เช้าวันถัดมา หลี่ซินหรานเพิ่งออกจากเรือน บ่าวรับใช้ที่เดินสวนต่างชะงักฝีเท้า ก่อนรีบก้มศีรษะคารวะอย่างรีบร้อนกว่าทุกวัน

“คารวะคุณหนูใหญ่”

เสียงเรียกนั้นไม่ดังนัก แต่ชัดเจนพอจะทำให้บ่าวอีกหลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หันมามอง

เสี่ยวเฉียวที่เดินตามหลังถึงกับเบิกตาโต นางไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน ตั้งแต่จำความได้ บ่าวในจวนมักทำเพียงโค้งกายส่ง ๆ หรือบางครั้งก็ทำเป็นมองไม่เห็น

แต่วันนี้ไม่มีใครกล้าทำเช่นนั้นอีก

หลี่ซินหรานเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้หยุด ไม่ได้เอ่ยคำพูดใด น้ำเสียงและท่าทีสงบนิ่งราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ

ทว่าความเงียบนั้นเอง กลับทำให้หลายคนรู้สึกหนาวเย็นอย่างบอกไม่ถูก

บ่าวรับใช้ฝั่งเรือนหลิ่วซื่อเริ่มแสดงท่าทีชัดเจนขึ้น

จากที่เคยพูดจาเฉยชา บัดนี้กลับสุภาพเกินจำเป็น จากที่เคยเดินผ่านเหมือนนางเป็นอากาศ วันนี้กลับหยุดยืนรอให้หลี่ซินหรานเดินพ้นก่อนจึงกล้าขยับตัว

บางคนยิ้ม บางคนก้มหน้า

แต่ในแววตาไม่มีใครผ่อนคลายจริง ๆ

"คุณหนูเจ้าคะ" เสี่ยวเฉียวกระซิบเบา ๆ เมื่อกลับถึงเรือน

"พวกเขาเปลี่ยนไปหมดเลยเจ้าค่ะ"

หลี่ซินหรานวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบโต๊ะดังเพียงเล็กน้อย

"ไม่ใช่เพราะข้า" นางกล่าวเรียบ ๆ

"แต่เพราะวังมากกว่า"

เสี่ยวเฉียวเม้มปาก นางเข้าใจดีว่าคุณหนูหมายถึงสิ่งใด

ยามสาย หลิ่วซื่อมาเยือนที่เรือนเล็กด้วยตนเอง

สตรีวัยกลางคนในอาภรณ์สุภาพ ใบหน้าอ่อนโยนประดับรอยยิ้มอบอุ่น ราวกับไม่เคยมีเรื่องร้ายใดเกิดขึ้นมาก่อน

"ซินหราน" นางเอ่ยอย่างสนิทสนม สายตาอ่อนโยนอย่างคนที่กำลังหวังดี

"เมื่อคืนข้านอนไม่หลับ คิดไปคิดมาก็เป็นห่วงเจ้า"

หลี่ซินหรานลุกขึ้นคำนับตามธรรมเนียม สีหน้าเรียบร้อยไร้พิรุธ

"ฮูหยินมีใจเป็นห่วง ข้าซาบซึ้งนักเจ้าค่ะ"

นางตั้งไหล่ตรงกิริยาท่าทางบ่งบอกว่ามิใช่อ่อนแอ

หลิ่วซื่อจับมือนางเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย

"เข้าไปอยู่ในวังไม่เหมือนอยู่จวน หากมีอะไรไม่สบายใจ อย่าลืมส่งข่าวกลับมานะ"

คำพูดนั้นอ่อนโยนทุกถ้อยคำ แต่ในใจของหลิ่วซื่อกลับหัวเราะเย็น เด็กขี้ขลาดเช่นนี้หรือ จะอยู่รอดในวังได้ สถานที่ที่คำพูดหนึ่งอาจพรากชีวิต สถานที่ที่คนอ่อนแอไม่มีที่ยืน

นางยิ้มให้หลี่ซินหราน รอยยิ้มนั้นงดงามไร้ที่ติ

"จวนของเราคงต้องฝากเจ้าไว้กับฟ้าดินแล้ว"

หลี่ซินหรานยิ้มตอบบาง ๆ

"ข้าจะไม่ทำให้ฮูหยินต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ"

หลิ่วซื่อถอนมือกลับ พยักหน้าพอใจก่อนลุกจากไปอย่างสง่างาม

ทันทีที่ร่างนั้นลับตา เสี่ยวเฉียวถึงได้ถอนหายใจยาว

"ฮูหยิน ดูใจดีขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ"

หลี่ซินหรานมองไปทางประตูที่ปิดสนิท เสียงของนางนิ่งสงบ

"เพราะนางคิดว่าข้าจะตายอยู่ในวัง"

เสี่ยวเฉียวสะดุ้ง เงียบไปทันที

ช่วงบ่าย หลี่เหวินเจิ้งเรียกหลี่ซินหรานไปพบ การสนทนาสั้นกระชับและเป็นทางการ

"อีกสามวันเจ้าจะเข้าวัง วางตัวให้เรียบร้อย อย่าสร้างปัญหา"

ไม่มีคำถามว่านางรู้สึกอย่างไร แม้คำพูดห่วงใยหรืออำลาก็ไม่หลุดออกมาจากปากของผู้เป็นบิดา หลี่ซินหรานรับคำอย่างสงบ

"ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ"

หลี่เหวินเจิ้งพยักหน้า สีหน้าแข็งกร้าวเช่นเดิม แต่คำพูดระมัดระวังกว่าแต่ก่อน ราวกับกลัวว่าแม้แต่ถ้อยคำจะย้อนกลับมาทำร้ายตนเอง

ยามเย็น หลี่ซินหรานนั่งอยู่ในเรือน มองหีบทรัพย์สินของมารดาที่วางเรียงเป็นระเบียบ ทุกชิ้นกลับมาอยู่ในที่ของมัน ไม่มีใครกล้าแตะต้องอีก

เสียงในจวนยังคงคุกรุ่นแต่เรือนของนางกลับเงียบสงบอย่างประหลาด เสี่ยวเฉียวยืนอยู่ข้าง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

"คุณหนูเจ้าคะ พวกเขาคงไม่กล้าทำอะไรอีกแล้ว"

หลี่ซินหรานมองหีบเหล่านั้นนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยเบา ๆ

"ไม่ใช่เพราะไม่กล้า"

นางเงยหน้าขึ้น สายตานิ่งลึก

"แต่เพราะกำลังรอให้ข้าไม่อยู่"

สามวันก่อนเข้าวังจวนตระกูลหลี่ดูสงบ แต่ภายใต้ความสงบนั้นคลื่นบางอย่างกำลังรวมตัวเงียบ ๆ

เช้าวันที่สองหลังรับราชโองการ จวนตระกูลหลี่ดูสงบผิดปกติ

ไม่มีเสียงซุบซิบโจ่งแจ้งเหมือนวันก่อน บ่าวรับใช้ต่างทำหน้าที่ของตนเงียบ ๆ ทว่าแววตาที่แอบเหลือบมองเรือนคุณหนูใหญ่กลับไม่เคยหายไป เหมือนทุกคนกำลังรอดูว่าสตรีผู้นี้จะล้มลงเมื่อใด

หลี่ซินหรานนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เสี่ยวเฉียวกำลังจัดเครื่องประดับอย่างระมัดระวัง นางเลือกเพียงของเรียบง่าย ไม่หรูหรา ไม่สะดุดตา

"คุณหนูไม่เลือกของงามกว่านี้หรือเจ้าคะ'  เสี่ยวเฉียวเอ่ยอย่างอดไม่ได้

"อย่างน้อยก็เป็นว่าที่ชายาองค์ชาย"

หลี่ซินหรานมองเงาสะท้อนของตนในกระจก สีหน้าสงบ

"ยิ่งงาม ยิ่งเป็นเป้าสายตา"

เสี่ยวเฉียวชะงัก มือที่ถือปิ่นเงินแน่นขึ้นเล็กน้อย

การเตรียมตัวเป็นไปอย่างเรียบง่ายเกินกว่าที่ใครคาดคิดไม่มีการรื้อฟื้นของเก่า ไม่มีการจัดขบวนโอ่อ่า แม้แต่ผ้าไหมที่ตัดใหม่ก็เลือกเพียงสีสุภาพ

บ่าวรับใช้บางคนเริ่มกระซิบกันอีกครั้ง ว่าที่ชายากลับเตรียมตัวเหมือนคนกำลังจะถูกส่งไปไกล ไม่ใช่คนกำลังจะได้ยศศักดิ์

ขณะนั้นเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังขึ้นจากหน้าประตูเรือน

"พี่ใหญ่ยังอยู่หรือไม่เจ้าคะ"

หลี่ซินเหยาก้าวเข้ามาในเรือน อาภรณ์สดใสกว่าทุกวัน ใบหน้าแต่งแต้มอย่างตั้งใจราวกับวันนี้เป็นวันที่นางควรเฉิดฉาย

"ข้ามาเยี่ยมท่านพี่"

น้ำเสียงหวาน แต่แววตาไม่ปิดบังความพึงพอใจ

หลี่ซินหรานลุกขึ้นยืนต้อนรับตามมารยาท

"มีธุระอันใดหรือ"

หลี่ซินเหยามองไปรอบเรือน ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"ข้านึกว่าจะคึกคักกว่านี้"

"อย่างไรเสีย ท่านก็จะได้เข้าไปอยู่ในวังหลวงแล้วไม่ใช่หรือ"

นางเดินเข้ามาใกล้ มองหีบทรัพย์สินที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบก่อนยิ้มเยาะ

"เก็บของพวกนี้ไปด้วยหรือเจ้าคะ"

"หรือคิดว่าของพวกนี้จะช่วยให้รอดจากคนในวังได้"

เสี่ยวเฉียวกำมือแน่น แต่หลี่ซินหรานกลับยืนนิ่ง

"อย่างน้อยก็เป็นของของข้า" นางตอบเรียบ ๆ

คำตอบนั้นทำให้หลี่ซินเหยาหัวเราะออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"ท่านนี่ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ วังหลวงไม่เหมือนจวนหลังนี้นะเจ้าคะ"

นางโน้มตัวเข้าใกล้ ลดเสียงลงเล็กน้อยแต่ถ้อยคำกลับคมกริบ

"ที่นั่น คนขี้ขลาดอยู่ไม่รอด"

"ท่านเคยกล้าสู้กับใครหรือไม่ หรือจะได้แต่ร้องไห้เหมือนเดิม"

เสี่ยวเฉียวเผลอขยับตัวไปข้างหน้า แต่หลี่ซินหรานยกมือห้ามเบา ๆ

"ขอบใจที่เป็นห่วง" นางเอ่ยเสียงสงบ

"ข้าจะจำคำเจ้าไว้"

คำตอบนั้นไม่โต้เถียงหรือไม่แม้แต่แสดงความขุ่นเคือง หลี่ซินเหยาชะงักไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ

"ดีแล้วเจ้าค่ะ"

"อย่างน้อย ก็รู้ตัวว่าอยู่ฐานะไหน"

นางหมุนตัวจากไป ทิ้งเสียงหัวเราะเบา ๆ ไว้เบื้องหลัง

เมื่อเรือนกลับมาเงียบอีกครั้ง เสี่ยวเฉียวถึงได้กัดฟันเอ่ย

"คุณหนู เหตุใดท่านไม่ตอบโต้เลยเจ้าคะ"

หลี่ซินหรานนั่งลงช้า ๆ สีหน้ายังนิ่ง

"เพราะยังไม่ถึงเวลา"

นางมองไปยังประตูที่หลี่ซินเหยาเดินออกไป

"คนที่คิดว่าตนชนะแล้ว จะเผยไพ่ในมือออกมาเอง"

เสี่ยวเฉียวเงียบไป ดวงตาเต็มไปด้วยความเข้าใจครึ่งหนึ่งและความหวาดหวั่นอีกครึ่งหนึ่ง

ยามค่ำ บ่าวรับใช้ฝั่งหลิ่วซื่อเริ่มเคลื่อนไหวมากขึ้น บางคนมองเรือนคุณหนูใหญ่ด้วยสายตาแปลกไป บางคนเริ่มพูดจาไม่เกรงใจเท่าเดิม ทุกคนต่างคิดเหมือนกันว่าอีกไม่นาน สตรีผู้นี้จะไม่อยู่ในจวนอีกแล้ว

หลี่ซินหรานนั่งอยู่ในความเงียบ ฟังเสียงลมพัดผ่านระเบียง นางไม่คิดโกรธหรือแก้แค้นเพราะสำหรับนางสามวันนี้ไม่ใช่การหนีแต่เป็นการ ก้าวออกจากชีวิตเดิม