บทที่1

สายลมพัดโบกสะบัดบ่งบอกถึงฤดูหนาวสะท้านกำลังจะมาถึง จางลี่ถิงสวมเสื้อโคชตัวใหญ่พร้อมรองเท้าสั้นสูงแหลมคมมุ่งหน้าเข้ามาที่โรงพยาบาลเป่ย

"ขอโทษนะ ฉันมาหาหมอซาง"

"คุณหมอซางตรวจคนไข้อยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณจะรอไหม"

"ได้ บอกเขาว่าฉัน จางลี่ถิง ต้องการขอพบ"

หลังจากที่เธอพูดแบบนั้นแล้วก็ถือวิสาสะเดินมุ่งหน้าไปทางห้องพักหมอ โดยที่เจ้าหน้าที่ซักประวัติยังไม่เอ่ยอนุญาต และมองตามหลังเธอจนลับตา

เวลาผ่านไปสักพัก หมอซางร่างสูงผมดำคิ้วเข้มใบหน้าหล่อคมสันก็เดินออกมาจากห้องตรวจ

"คุณหมอคะ มีผู้หญิงมาขอพบคุณหมอค่ะ"

"ใคร?"

"เธอบอกว่าชื่อจางลี่ถิงค่ะ"

เรียวคิ้วหนาดกดำย่นลงจนเป็นปม ไม่คิดว่าชื่อที่เขาไม่พึ่งประสงค์เจอจะมาถึงที่นี่

"เธออยู่ไหน"

"เห็นเดินทางห้องพักคุณหมอค่ะ"

และนั่นยิ่งทำให้สีหน้าที่เบ่งบานเมื่อครู่กลับยับยู่ยี่ขึ้นอีก ใครอนุญาตให้คนแบบนั้นไปที่ห้องพักของตัวเอง

หมอซางมุ่งหน้าไปที่ห้องพัก ใบหน้าของหมอยับยิ่งกว่าถนนพึ่งเทยางมะตอยเสียอีก เมื่อมาถึงก็พุ่งตัวเข้าไปข้างใน

แอ๊ดปัก!

"ไม่ทราบว่ามาหาผมมีธุระอะไร?"

น้ำเสียงห้วนห้าวโพล่งถามออกไปด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดเล็กน้อย ส่วนคนที่ยืนมองข้าวของทุกอย่างในห้องก็ต้องหันมาตามเสียง

จางลี่ถิงเม้มปากเรียวสีแดงฉานใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางตามสไตล์สาวแฟชั่นล้ำสมัย เธอถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง

ฮึก

"ที่ฉันมาหานายเพราะต้องการจะคุยเรื่องของเรา"

คำพูดของเธอดูเหมือนจะมั่นใจในตัวเองมาก ทั้ง ๆ ที่เธอเองตอนนี้ก็ดูแย่ทางสังคมไม่น้อย

หมอซางเหยียดยิ้มเล็กน้อย แล้วสาวเท้ายาวไปยังโต๊ะทำงานตัวเอง เขาหย่อนสะโพกลงนั่งแม้ว่าสายตาจะไม่ได้มองหญิงสาวที่ยืนอยู่ต่อหน้า แต่ก็พอรู้ว่าจางลี่ถิงต้องการคำตอบจากตน

"เรื่องของเรางั้นเหรอ ผมถามหน่อยเราเป็นอะไรกันคุณถึงกล้าพูดว่าเรื่องของเรา"

"นายก็รู้อยู่แก่ใจว่าพ่อฉันต้องการให้ฉันแต่งงานกับนาย นี่หมอซางฉันไม่อ้อมค้อมหรอกนะ หมอไม่ใช่สเปกฉันฉะนั้นเรื่องที่ผู้ใหญ่ตกลงกัน เราน่าจะหาทางออกได้"

"ไม่อยากจะเชื่อนะครับว่าคนที่กำลังจะล้มละลายวันก่อนพ่อของคุณก็พึ่งมาคุกเข่าขอร้องให้ผมแต่งงานกับคุณ แต่ดูเหมือนตัวคุณเองจะมั่นใจตัวเองมาก หากผมบอกคุณตรงนี้ว่าผมไม่เคยคิดจะแต่งงาน และที่สำคัญผมเองก็ไม่ชอบคุณด้วย หากสิ่งที่คุณมาวันนี้มีแค่นี้ละก็ วางใจเถอะว่างานแต่งที่พ่อคุณเสนอไม่เกิดขึ้นแน่นอน!"

"เอ๊ะ!!"

สิ่งที่จางลี่ต้องการไม่ใช่แบบนี้ ที่เธอมาที่นี่แค่อยากมาตกลงเรื่องงานแต่งอยากให้หมอซางแต่งงานกับเธอแค่ในนามเพื่อพยุงธุรกิจไปก่อน แต่สิ่งที่ได้คือการปฏิเสธแบบไร้เยื่อใย หากเป็นแบบนี้พ่อเธอคงเอาเธอตายแน่

"เดี๋ยวกันสิ!"

"ขอโทษนะผมต้องทำงานเชิญคุณออกไปได้แล้ว"

"แต่..ฉัน"

"เชิญครับ!!"

ในที่สุดจางลี่ถิงก็ต้องเดินคอตกออกมาจากห้องคุณหมอหนุ่ม เธอรู้สึกผิดกับตัวเองที่ไม่วางอาการหยิ่งยโสลงบ้างหากพ่อเธอรู้ว่าเธอแอบมาเจรจากับหมอซางแต่ถูกเขาปฏิเสธข้อเสนอ มีหวังเธอเองคงจะซวยเป็นแน่

"คิดว่าตัวเองหล่อวิเศษหรือยังไงกัน"

พูดจบเสียงส้นรองเท้าก็กระแทกกับพื้นกระเบื้องสีขาวของโรงพยาบางดังต๊อกแต๊ก ก่อนที่ร่างนั้นจะพ้นเขตห้องของหมอ ส่วนคุณหมอหนุ่มเขาเห็นทุกอิริยาบถก่อนจะถอนหายใจแล้วบ่นเบา ๆ 

"ขนาดทางบ้านกำลังลำบากเธอยังเอาแต่ใจขนาดนี้ คนแบบนี้นี่นะที่พ่อของให้ฉันแต่งงาน"

พูดจบหมอก็ส่ายหัวไปมาหากถามว่าเกลียดเธอขนาดไหน ก็ไม่ได้เกลียดมากมายเพียงแต่ไม่ชอบนิสัยเอาแต่ใจ และยิ่งไปกว่านั้นผู้หญิงที่พึ่งสะบัดก้นออกไปจากห้องเมื่อครู่ยังเคยชอบสามีชาวบ้านไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี 

 

ตกเย็นวันนั้น

"นี่แกสร้างเรื่องอีกแล้วเหรอ" เสียงโพล่งดังจนแสบแก้วหูเมื่อรู้ว่าลูกสาวเพียงคนเดียวเดินทางไปที่โรงพยาบาลและหมอซางเองก็เป็นคนบอกไม่รับข้อเสนอเรื่องการแต่งงาน

"คะคือหนู"

"เพราะแม่แกเลี้ยงแกมาแบบผิด ๆ ทุกอย่างเลยเป็นแบบนี้ ฉันบอกแกให้ทำตัวใหม่ทำอย่างไรก็ได้ให้หมอซางรับแกเป็นเมีย นี่แกดันทำให้เขาปฏิเสธ แกอยากให้เราย้ายไปอยู่ห้องเช่ารึไง"

เสียงเข้มยังคงต่อว่าลูกสาวไม่หยุด ส่วนลี่ถิงเอาแต่ก้มหน้ารับชะตาที่เกิดขึ้น หรือเพราะตัวเองจริง ๆ ที่ไม่อยากยอมรับว่ากำลังเดือดร้อนเลยมั่นใจถือดีเข้าไปพูดกับหมอแบบนั้น

"พ่อคะ หมอซางเองคงไม่ชอบหนูเหมือนกัน"

"เขาไม่ชอบก็ทำให้เขาชอบเสียสิ! นิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจของแกวางมันลงได้แล้ว แล้วเลิกทำตัวเหมือนตัวเองสูงส่งเสียทีแกรู้ไหมว่าตอนนี้หุ้นในบริษัทดิ่งลงแค่ไหน" ตะเบ็งเสียงต่อว่าลูกสาวจนแทบลมจับ ทำเอาจางลี่ถิงตัวสั่นระริกเมื่อเห็นอาการลูกหวาดกลัวจางเอินก็เดินหนีมีเพียงมารดาของเธอเท่านั้นที่เดินเข้ามาโอบกอดลูกสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่แบบนั้น

"โถ่ลี่ถิง...."

"แม่หนูไม่คิดว่าหมอซางจะโทรมาเร็วขนาดนี้ อันที่จริงหนูแค่อยากตกลงกับเขาเท่านั้น"

"งั้น วันหลังก็ค่อยคุยกันกับเขาใหม่ก็ได้ลูก"