Mag-log inหลินเจี้ยนซู่หลับตา ขมวดคิ้วแน่นด้วยความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด“พอเถอะ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าไร้เรี่ยวแรง “วันนี้ฉันเป็นฝ่ายผิด พวกเธอเป็นคนให้ฉันเอารูปที่ถูกจงใจตัดจนบิดเบือนความจริงไปก่อเรื่องในงานวันเกิด จนทั้งครอบครัวต้องเสียหน้า พ่อตำหนิฉันก็สมควรแล้ว!”คำพูดนี้จุดไฟโทสะของหลี่จิ้งขึ้นมาทันทีเธอหันขวับไปถลึงตาใส่หลินเจี้ยนซู่ อารมณ์ที่กักเก็บไว้ระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง “ฉันก่อเรื่อง? พี่ซู่ ตอนนี้พี่กลับมาโทษฉันเหรอ? ตอนแรกใครเป็นคนสัญญากับฉัน พี่บอกว่าหลิวเหมยทั้งแข็งกร้าวและชอบวางอำนาจ นิสัยก็ใจร้ายปากร้าย พี่บอกว่าทนภรรยาหลวงมาจนทนไม่ไหวแล้ว! พี่บอกว่าต่อไปทรัพย์สิน หุ้น และบ้านของตระกูลหลินจะยกให้เสวี่ยเอ่อร์ของเรา! พี่บอกว่าจะยกฉันขึ้นเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง ให้เสวี่ยเอ่อร์ได้เป็นคุณหนูรองตระกูลหลินอย่างเต็มภาคภูมิ!”“พี่เป็นคนให้คำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ กับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า หลอกให้ฉันทนใช้ชีวิตที่ต้องหลบซ่อนมาสิบกว่าปี!ตอนนี้พอเกิดเรื่อง พี่พูดง่าย ๆ แค่ว่า ‘เป็นฉันที่ให้พี่ไปก่อเรื่อง’ แล้วคิดจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันเหรอ?”ยิ่งพูดหลี่จิ้งก็ยิ่งเดือดดาล ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด
หลินเจี้ยนซู่ชะงักไปหลิวเหมยมองเขา แววตาเอ่อล้นด้วยความเคียดแค้น “หลินเจี้ยนซู่ ชีวิตทั้งชีวิตของฉันพังพินาศด้วยน้ำมือคุณ ถ้าไม่มีซีเหยา บางทีฉันอาจตายไปนานแล้ว ฉันไม่มีวันให้อภัยคุณ ตอนนี้ฉันจะรอดูจุดจบของคุณ!”หลินเจี้ยนซู่ “จุดจบของฉัน?”หลิวเหมยก้าวเข้าไปประชิด “คุณหลงเมียน้อยจนทอดทิ้งภรรยาก็ว่าแย่แล้ว แต่ซีเหยาเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณนะ วันนี้คุณกลับคิดจะใช้รูปใบนั้นทำลายเธอ!”หลินเจี้ยนซู่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เพราะหลิวเหมย เขาจึงไม่ค่อยสนิทกับลูกสาวอย่างหลินซีเหยา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยคิดจะทำลายหลินซีเหยา“ซีเหยาก็เป็นลูกสาวของฉัน ฉันจะคิดทำลายซีเหยาได้ยังไง?”“แต่ตอนที่คุณเอารูปนั้นออกมา คุณไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้างเหรอ? ถ้าหนานเฉิงมาไม่ทัน คุณเคยคิดไหมว่าซีเหยาจะต้องเผชิญกับอะไร?”“ฉัน...!” “หลินเจี้ยนซู่ ทุกคนมองออกหมดว่าผู้หญิงที่คุณเลี้ยงไว้นอกบ้านคิดอะไร มีแต่คุณคนเดียวที่มองไม่ออก! ฉันจะบอกให้ ผู้หญิงคนนั้นเจ้าเล่ห์และเจ้าแผนการ ไม่ช้าก็เร็ว สักวันคุณก็ต้องพลาดท่าเพราะเธอ ฉันจะรอดูจุดจบของพวกคุณ!”พูดจบ หลิวเหมยก็หันหลังเดินจากไปหลินเจี้ยนซู่ยืนนิ่งอยู่กับที่
สายตาของแขกทั้งงานถูกกล่องของขวัญดึงดูดไปในทันที “คุณลู่ นี่คือของขวัญที่คุณมอบให้คุณปู่หลินเหรอ?”“ข้างในคืออะไร?”“คุณลู่ รีบเปิดให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาหน่อยสิ!”ลู่หนานเฉิงเปิดกล่องไม้จื่อถานใบแรกด้วยตัวเอง ด้านในบุด้วยกำมะหยี่สีขาวราวหิมะ ตรงกลางมีสร้อยไข่มุกน้ำลึกเส้นหนึ่งวางอยู่ไข่มุกแต่ละเม็ดกลมมนอิ่มเอิบ เปล่งประกายเย็นนุ่มนวลละมุนตา ส่วนตัวล็อกประดับด้วยทับทิมสีแดงเลือดนกชั้นเลิศหนึ่งเม็ด เมื่อกระทบแสงเจิดจ้าภายในห้องจัดเลี้ยงก็สะท้อนประกายระยิบระยับ เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของล้ำค่าหายาก“ก่อนหน้านี้ผมเดินทางไปต่างประเทศเพื่อเจรจาโครงการ บังเอิญประมูลสร้อยไข่มุกจักรพรรดิแห่งทะเลใต้เส้นนี้มาได้ มีเพียงเส้นเดียวในโลกครับ”ว้าวแขกทุกคนต่างมองตาค้างจากนั้นลู่หนานเฉิงก็เปิดกล่องของขวัญใบที่สอง ภายในวางลูกประคำหยกเนื้อน้ำแข็งครบชุด เนื้อหยกใสกระจ่างไร้ตำหนิ โปร่งฉ่ำเป็นประกาย บนลูกประคำสลักอักษรสันสกฤตอันลึกลับเอาไว้“คุณปู่ครับ ผมรู้ว่าคุณปู่ศรัทธาในพุทธศาสนา ลูกประคำชุดนี้ผมเชิญพระอาจารย์จากวัดผู่ถัวมาทำพิธีปลุกเสก และนำไปประดิษฐานไว้ในหอพระของสำนักเพื่อรับการอธ
คุณปู่หลินไม่เพียงดุด่าหลี่จิ้งด้วยน้ำเสียงกร้าว ตอนนี้ยังลงโทษหลินเจี้ยนซู่อีกด้วย ท่าทีของเขาชัดเจนมากแล้ว ทุกคนในงานจึงเข้าใจดีว่า ต่อไปตระกูลหลินจะต้องตกเป็นของหลินซีเหยาอย่างแน่นอนคุณปู่หลินหันไปมองลู่หนานเฉิง สีหน้าเจือความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน “หนานเฉิง เรื่องเหลวไหลที่เกิดขึ้นในครอบครัวครั้งนี้ยังพลอยดึงนายเข้ามาเกี่ยวข้อง ทำให้นายกับซีเหยาต้องลำบากใจและได้รับความไม่เป็นธรรม”ลู่หนานเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าอ่อนลง บรรยากาศเย็นเยียบรอบกายจางหายไปกว่าครึ่ง “คุณปู่พูดเกินไปแล้วครับ ผมเข้าใจว่าเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับตระกูลหลิน คุณปู่จัดการอย่างยุติธรรม ให้ความเป็นธรรมกับผมและซีเหยา ผมเข้าใจดีครับ”พูดจบ ลู่หนานเฉิงก็สั่งผู้ช่วยหลี่ที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “จดไว้ หลังจากนี้ดำเนินการตามขั้นตอน ทั้งการจงใจกุข่าวและยุแยกให้แตกแยก ฝ่ายกฎหมายของลู่ซื่อจะส่งหนังสือแจ้งจากทนายความอย่างเป็นทางการ!”ผู้ช่วยหลี่ก้มตัวรับคำ “เข้าใจแล้วครับ คุณลู่”คำพูดเพียงประโยคเดียวที่เอ่ยออกมาอย่างไม่หนักไม่เบา กลับหมายความว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการก่อเรื่องครั้งนี้จะต้องชดใช้ทางกฎหมา
หลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าคุณปู่หลินจะใช้น้ำเสียงรุนแรงถึงเพียงนี้ ตำหนิเธอจนเสียหน้าเสียงสะอื้นของหลี่จิ้งพลันชะงัก เธอรีบแก้ตัวอย่างลนลาน “คุณท่าน ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่ายังไง ฉันแค่หวังดีจริง ๆ ค่ะ”“หวังดี?” คุณปู่หลินแค่นหัวเราะ “เธอยัดรูปที่ถูกตัดบางส่วนให้เจี้ยนซู่ แถมยังกำชับให้เขาเอาออกมาในงานวันเกิดวันนี้ ตอนที่เหล่าคนดังทั่วเมืองมารวมตัวกัน เธอบอกฉันซิว่าแบบนี้เรียกว่าหวังดีเหรอ?”เดิมทีแขกทุกคนต่างยืนเงียบอยู่ด้านข้าง เมื่อครู่เพราะอยู่ห่างออกไปจึงได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์ไม่ชัด แต่ตอนนี้คุณปู่หลินไม่ได้จงใจลดเสียง ทุกถ้อยคำจึงดังชัดเข้าหูของทุกคน ทั่วทั้งงานพลันเงียบกริบ สายตาของทุกคนต่างเหลือบไปทางหลินเจี้ยนซู่อย่างแนบเนียน ต่างเข้าใจแล้วว่าต้นตอของเรื่องวุ่นวายครั้งนี้ก็คือหลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายหลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายเริ่มลนลาน น้ำเสียงเจือความร้อนรนขึ้นหลายส่วน “คุณท่าน ตอนฉันได้รูปมาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันถูกตัดบางส่วนออก? ฉันแค่เป็นห่วงซีเหยา...”“พอแล้ว!” คุณปู่หลินตัดบทเธอทันที แววตายิ่งเย็นเยียบขึ้น “ร่อ
หลินเจี้ยนซู่หัวใจพลันกระตุก ไม่คิดว่าคุณปู่หลินจะคุยโทรศัพท์กับหลี่จิ้งเองหลายปีมานี้ หลี่จิ้งอยากได้รับการยอมรับจากคุณปู่หลินมาโดยตลอด หากเป็นเมื่อก่อน ถ้าคุณปู่หลินต้องการคุยโทรศัพท์กับหลี่จิ้ง เขาคงดีใจไม่น้อยแต่ในสถานการณ์ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าคุณปู่หลินต้องการเอาเรื่องหลี่จิ้งหลินเจี้ยนซู่รีบพูด “พ่อ ให้ผมรับเองเถอะ!”สายตาขุ่นมัวแต่เฉียบคมของคุณปู่หลินจับจ้องไปยังหลินเจี้ยนซู่ “ฉันบอกว่าฉันจะรับเอง!”ถ้อยคำสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันหลินเจี้ยนซู่หมดเรี่ยวแรงจะต่อต้านในทันทีคุณปู่หลินกดรับสายเสียงอ่อนโยนของหลี่จิ้งดังมาตามสายทันที “ฮัลโหล พี่ซู่ ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”ขณะนี้หลี่จิ้งกับหลินเสวี่ยเอ่อร์ยังคงรออยู่ในรถหรูด้านนอก พวกเธอกำลังรอชมเรื่องสนุกทันทีที่รูปของลู่หนานเฉิงถูกปล่อยออกมา พวกเธอก็ตั้งใจจะเล่นงานหลินซีเหยาให้ถึงทางตันหลินเสวี่ยเอ่อร์พูดอย่างตื่นเต้น “แม่ พ่อรับสายแล้ว รีบฟังสิว่าพ่อพูดอะไร! ฉันอยากให้คุณปู่เดือดดาล ลงโทษหลินซีเหยาให้หนัก ๆ แล้วรับแม่กับฉันเข้าตระกูลหลิน! ฉันจะได้กลายเป็นเจ้าหญิงน้อยของตระกูลหลินอย่างสง่าผ
ฮั่วซือหานกำลังมีอารมณ์ปรารถนา หางตาเรียวยาวถึงกับแดงก่ำแต่พอได้ยินคำพูดของฉือหว่าน ร่างเขาก็ชะงักไปทันทีเขาเงยหน้าขึ้นมองฉือหว่านฉือหว่านใช้สายตาชี้ไปทางประตู “ประธานฮั่ว ทีนี้คุณคงต้องไปตามง้อซุปตาร์โหลวของคุณกลับมาแล้วล่ะ”ฮั่วซือหานฉลาดขนาดไหน เขาเข้าใจทุกอย่างในทันที ฉือหว่านไม่ได้ยั่วเข
เพียงเห็นข้อสอบทั้งห้าชุดถูกทำเสร็จสมบูรณ์ ฮั่วซือหานหยิบข้อสอบขึ้นมากวาดตามองอย่างรวดเร็ว บนกระดาษเต็มไปด้วยลายมือเรียวเล็กของเธอ คำตอบทั้งหมดถูกต้องหมด เป็นไปได้ยังไง? ฮั่วซือหานรู้สึกเหลือเชื่อ เธอใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมงทำข้อสอบห้าชุด และยังได้คะแนนเต็มร้อยทั้งหมด เธอทำได้ยังไงกัน?
"ของอะไร?" ฉือหว่านปิดประตูห้อง เธอเทของออกบนเตียง ถุงยางอนามัย... ชุดชั้นในเซ็กซี่... เธอชะงัก เธอไม่ได้สั่งของพวกนี้! หรือว่าพนักงานส่งของผิดห้อง? ขณะนั้น ลู่หนานเฉิงอาบน้ำเสร็จเดินออกมา เขาเห็นสิ่งของบนเตียงแล้วก็ตกตะลึง "หวานหว่าน นี่มัน..." ฉือหว่านมองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของที่
ฉือหว่านเงยหน้ามองฮั่วซือหาน "ไม่ต้อง ฉันจะไปคืนนี้" เธอพยายามดึงข้อมือออกจากมือของเขา แต่ปลายนิ้วเรียวยาวทรงอำนาจของฮั่วซือหานกลับรั้งไว้แน่น แรงกดดันจากเขาทำให้เธอขยับไม่ได้เลย เขาขยับริมฝีปากบางเอ่ยเสียงนิ่ง "พรุ่งนี้ไปมหาวิทยาลัย C ไปรายงานตัว" ฉือหว่านชะงัก "ทำไม?" "ฉันส่งเธอไปเรียนท







