บทที่ 7

สี่โมงเย็นครึ่ง เสียงกริ่งบอกเวลาหมดเวลาราชการดังขึ้น เมืองน่านเซ็นชื่อลงในสมุดเวรอย่างรวดเร็ว ปฏิเสธคำชวนไปกินข้าวเย็นของน้องๆ แพทย์ประจำบ้าน และไม่แวะดื่มกาแฟที่ห้องพักแพทย์เหมือนทุกวัน

เขาก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับของรถเอสยูวีสีดำคันใหญ่ สตาร์ทเครื่องยนต์ มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน

สมองส่วนเหตุผลสั่งให้เขาขับรถกลับบ้านพัก อาบน้ำ ทำอาหารกินเอง และใช้ชีวิตปกติเพื่อพิสูจน์ว่าการไม่มีเธอไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับชีวิตของเขาแม้แต่น้อย

แต่เท้าขวาของเขากลับเหยียบคันเร่ง หักพวงมาลัยเลี้ยวออกจากประตูโรงพยาบาล มุ่งหน้าตรงเข้าสู่เขตตัวเมืองเก่าของน่าน

ถนนสายเล็กๆ เลียบกำแพงเมืองโบราณทอดยาวผ่านบ้านเรือนไม้แบบล้านนาดั้งเดิม สองข้างทางร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ เมืองน่านขับรถด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันผลักดันให้เขาต้องการเผชิญหน้า ต้องการเห็นหน้าผู้หญิงอวดดีคนนั้น ต้องการฟังคำอธิบายว่าทำไมถึงกล้าเมินข้อความของเขา

เขาจะไปบอกเธอตรงๆ ว่าอย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผล ถ้าอยากได้เสื้อคาร์ดิแกนคืน หรืออยากเอาของอะไรกลับมาไว้ที่บ้าน ก็ให้ทำตัวดีๆ แล้วคุยกันด้วยเหตุผล

รถเอสยูวีเลี้ยวเข้าสู่ซอยที่ตั้งของร้าน "ทอฝัน" แบรนด์ผ้าทอพื้นเมืองประยุกต์ของผ้าแพร อาคารไม้สักสองชั้นกึ่งปูนที่ด้านล่างเป็นโชว์รูมและหน้าร้าน ส่วนด้านบนเป็นพื้นที่พักอาศัยส่วนตัวของเธอ

เมืองน่านชะลอความเร็วลง เตรียมจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ลานดินหน้าร้านเหมือนทุกครั้งที่เขาแวะมาหาเธอในตอนเย็น

ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้เขาต้องเหยียบเบรกกะทันหันจนตัวโยน

หน้าร้านทอฝันที่เคยเปิดโล่ง มีผ้าทอสีสันสวยงามแขวนโชว์ผ่านกระจกบานใหญ่ บัดนี้ประตูกระจกถูกปิดสนิท มีแผ่นพลาสติกใสผืนหนาปิดทับไว้เกือบครึ่งบานเพื่อกันฝุ่น ด้านหน้ามีกองไม้ แผ่นยิปซัม และอุปกรณ์ช่างวางระเนระนาด

และที่เด่นชัดที่สุด... คือป้ายไม้ขัดมันขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่หน้าประตูรั้ว

ตัวอักษรสีขาวที่เขียนด้วยลายมือประณีตของผ้าแพรระบุข้อความสั้นๆ ไว้ชัดเจน

'ปิดปรับปรุงพื้นที่หน้าร้าน เพื่อรองรับการขยายแบรนด์และสตูดิโอใหม่ พบกันใหม่อีก 1 เดือนข้างหน้า'

เมืองน่านนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย แววตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องที่ป้ายไม้นั้นราวกับจะเผามันให้เป็นจุล

ปิดปรับปรุง? ขยายแบรนด์?

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเขาเลยสักคำ เธอไม่เคยบอกว่าเธอจะรีโนเวตร้าน เธอไม่เคยบอกว่าเธอจะทำสตูดิโอใหม่ ทั้งๆ ที่พวกเขานอนกอดกันเกือบทุกคืน ทั้งๆ ที่เขานึกว่าเขารู้จักทุกตารางนิ้วในชีวิตของเธอ

แต่ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ากำลังตอกย้ำว่า ในขณะที่เขาคิดว่าเขารู้ทุกอย่าง... เขากลับไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับโลกของเธอเลยแม้แต่น้อย

และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น คือการที่เธอกำลังก้าวไปข้างหน้า กำลังเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเอง โดยไม่มีเขาอยู่ในสมการนั้นเลยตั้งแต่แรก

มือหนาทุบลงบนพวงมาลัยรถอย่างแรง ความเงียบภายในห้องโดยสารแตกกระจาย เมืองน่านปลดเข็มขัดนิรภัย ผลักประตูรถเปิดออกอย่างกระแทกกระทั้น แล้วก้าวขายาวๆ มุ่งหน้าตรงไปยังบันไดไม้ด้านข้างร้านที่ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสองทันที

เขาจะไม่ยอมให้มันจบลงแบบนี้เด็ดขาด

ไอดินชื้นแฉะและกลิ่นฝุ่นปูนจากกองวัสดุก่อสร้างหน้าร้านลอยคลุ้งในอากาศยามพลบค่ำ ท้องฟ้าเหนือเมืองน่านเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มเกือบดำ ลมหนาวพัดกรูเข้ามากระทบผิวหน้าจนรู้สึกชา แต่ความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกของเมืองน่านกลับไม่ได้ลดอุณหภูมิลงเลยแม้แต่น้อย

เขาก้าวขึ้นบันไดไม้ด้านข้างอาคารทีละขั้น เสียงไม้สักเนื้อแข็งลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนักตัว บันไดนี้เขาเคยเดินขึ้นลงนับครั้งไม่ถ้วนในรอบสามปี บางคืนเขามาหาเธอตอนตีหนึ่งหลังเสร็จจากเคสผ่าตัดด่วน บางเช้าเขาเดินลงจากบันไดนี้พร้อมรอยยิ้มและกลิ่นกาแฟที่เธอชงใส่แก้วเก็บความเย็นให้

ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความคุ้นเคย... ความคุ้นเคยที่ทำให้เขาเผลอคิดไปว่า เขามีสิทธิ์ในพื้นที่แห่งนี้อย่างสมบูรณ์

เมืองน่านหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ของห้องพักชั้นสอง บนกรอบประตูด้านขวาติดแป้นกดรหัสดิจิทัลสีดำขลับ หน้าปัดกระจกสะท้อนเงาใบหน้าตึงเครียดของเขา

เขาไม่คิดจะเคาะประตู สำหรับคนที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาถึงสามปี การเคาะประตูเป็นเรื่องของคนนอก

นิ้วชี้ยื่นออกไป แตะลงบนหน้าปัดตัวเลขเพื่อปลุกระบบให้ทำงาน แสงไฟแอลอีดีสีขาวสว่างวาบขึ้น เมืองน่านกดตัวเลขสี่หลักอย่างแม่นยำโดยไม่ต้องหยุดคิด

0  9  0  9

วันเกิดของผ้าแพร วันที่เก้า เดือนกันยายน รหัสผ่านที่เธอเป็นคนตั้งให้เขาเองกับมือในวันที่เธอมอบกุญแจและรหัสผ่านให้เขาเมื่อสองปีก่อน ตอนที่เธอป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่จนลุกไม่ไหว และเขาต้องขับรถมาดูอาการเธอตอนดึก

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ หน้าปัดดิจิทัลเปลี่ยนจากไฟสีขาวกลายเป็นไฟกะพริบสีแดงวาบ พร้อมกับข้อความปฏิเสธการเข้าถึง

เมืองน่านขมวดคิ้ว ปลายนิ้วชะงักค้าง

กดผิด?

เขาบอกตัวเองในใจว่าอาจจะเป็นเพราะนิ้วมือเย็นเกินไปจนเซนเซอร์รับสัมผัสคลาดเคลื่อน เขาสูดลมหายใจเข้าลึก จิ้มนิ้วลงไปใหม่ทีละตัวอย่างช้าๆ และหนักแน่น

ศูนย์... เก้า... ศูนย์... เก้า...

ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!