ถ้าจำได้จะเรียกละเมอหรือ

จวนเว่ย

ห้องของหวังเสี่ยวไช่ซิ่วซิ่วหลับไปแล้ว  แต่นางกลับละเมอท่องพระสูตรตามหวังเสี่ยวไช่ไปจนหลับ  เขาเล่นท่องไม่หยุดซ้ำไปซ้ำมาจนนางจำได้  ในเมื่อทนไม่ไหวและเขาก็ท่องไม่หยุดนางเลยเข้าร่วมให้มันจบๆไป   ยามอิ๋นหวังเสี่ยวไช่พลิกไปพลิกมาเห็นคนตัวเล็กนอนขดอยู่ก็ตัดสินใจลุกไปอุ้มนางมานอนบนเตียง

อากาศเย็นเพราะฝนตกหากปล่อยให้นอนอยู่เช่นนั้นเกิดนางป่วยขึ้นมาเขาจะโดนด่าอีก  เด็กอะไรด่าคนได้สามวันไม่ซ้ำคำเลยจริงๆ  ถ้าเขาเป็นสามีนางโดนนางด่าขนาดนี้คงหาทางกลับบ้านไม่ถูกแน่ๆ   ร่างบางที่ผ้าห่มหลุดก้หาความอบอุ่น  นางตะแคงมาแล้ววาดวงแขนเรียวกอดเอาหนาคนตัวโตเอาไว้  หวังเสี่ยวไช่เดิมจะไปนอนข้างล่างแทนนางกลับไปไม่ได้  เพราะนางเอาขามาพากต้นขาเขาเกี่ยวเอาไว้อีกด้วย

ชายวัยฉกรรจ์เมื่อมีสตรีนุ่มนิ่มกลิ่นกายหอมกรุ่นมานอนกอดก่ายเขาจะทนได้อย่างไร   หวังเสี่ยวใช่กระตุกผ้าม่านมาเช็ดเลือดกำเดาที่ไหลออกมา   ซิ่วซิ่วเด็กคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าทำคนอื่นเดือดร้อน  เขาห่มผ้าให้นาง  สาวน้อยซุกหน้าหวานกับอกกว้าง  กลิ่นกายเขาทำให้นางผ่อนคลายจนหลับลึกและไม่มีทีท่าจะรู้ตัว

   ส่วนชายหนุ่มในเมือทำอะไรไม่ได้เลยจำใจจี้จุดตัวเองให้หลับไป  กระทั่งยามเหมาฝนหยุดตกแล้วซิ่วซิ่วลืมตาขึ้นมา  ไอร้อนจากข้างๆทำเอานางตื่นทันที  เมื่อลืมตาก็พบว่าตนเองกำลังกอดองครักษ์หวังตาแก่หน่าตายนั่นอยู่   

"ตายแล้วซิ่วซิ่วเอ๊ยเจ้าทำอะไรลงไปเนี่ย   ตายๆๆ  ต้องรีบกลับแล้วให้เขาตื่นมาเจอเจ้านอนกอดเขาไม่ได้นะ"

ร่งบางขยับตัวแต่หวังเสี่ยวไช่ที่ตื่นนานแล้วเอ่ยออกมา

"เจ้าอยู่เฉยๆก่อนอย่าขยับ  เจ้านอนทับข้าจนขาชาไปหมดแล้ว"

คนตัวเล็กหน้าแดงเอ่ยเสียงเข้มกลบเกลื่อนทันที

"แล้ว ข้ามาอยู่บนเตียงได้อย่างไรกัน"

"เจ้าละเมอน่ะสิ  ข้าลากลงไปเจ้าก้ปีนขึ้นมาอีก"

"หาาาา....ทำไมจำไม่ได้"

"ถ้าจำได้จะเรียกละเมอหรือ"

หวังเสี่ยวไช่ลุกไม่ได้เพราะบางอย่างในกายเขาลุกตั้งชันพร้อมรบยิ่งนักสาเหตุก็มาจากนาง    หากให้นางเห็นสภาพเขายามนี้มีหวังร้องจวนแตกแน่ๆ  ชื่อเสิียงองครักษ์ที่สุขุมน่านับถือคงหายไปในพริบตา   ซิ่วซิ่วอยากกลับเรือนเต็มทีแล้ว

"ข้าจะกลับไปเรือนฮูหยิน"

"รอใต้เท้าให้คนมาตามเถอะ  ถ้าเจ้าเข้าไปแล้วเกิดทั้งคู่อยู่ในสภาพไม่น่ามองล่ะ"

"หึ..ตาแก่ลามกคุณหนูของข้าเป็นกุลสตรีนะ"

"แต่กุลสตรีที่เจ้าบอกมีสามีแล้วนะ  นางมิได้ขายไม่ออกเหมือนเจ้านี่"

"ไอ้....ช่างเถอะเจ้านายเป็นเช่นไรลูกน้องก็เป็นเช่นนั้น   ปากเช่นนี้กินข้าวทำไมให้เสียดายเงินหากระดูกมาแทะอยู่ได้เป็นเดือนๆ"

หวังเสี่ยวไช่พยายามใจเย็นอย่างที่สุด  ด่าเขากับใต้เท้าเป็นหมา  

"เจ้านี่นะ...ใครได้ไปเป็นภรรยาคงซวยสามชาติ"

"เช่นนั้นอวยพรเลยแล้วกันนับว่าท่านดวงดี"

"หมายความว่าอย่างไร"

"ก็หมายความว่าท่านไม่ทีทางซวยเพราะข้าก็เลือกเหมือนกัน  ไม่ใช่หาไม่ได้คนตายก็ยังเอาเสียเมื่อไหร่"

หวังเสี่ยวไช่".............."

เขามีอีกฉายาคือองครัก์หน้าตาย  นี่นางจะบอกว่าต่อให้ไม่มีใครเอานาง    นางก็ไม่เลือกเขาใช่หรือไม่

ยามเหม่าเว่ยจื่อชวนตื่นก่อน  เขายิ้มให้คนในอ้อมกอด  นางหลับไม่รู้เรื่องเขาเลยอุถ้มนางมานอนบนเตียง  แต่ตอนนี้ต้องรีบไปก่อนถ้าตื่นมาเจอว่านางกอดเขาอยู่ก้เป็นเขาที่ถูกนางด่าอีก   ช่างเป็นสตรีปากร้ายยิ่งนัก    

ร่างสูงลุกออกจากเตียงแล้วห่มผ้าให้นางเรียบร้อย   เว่ยจื่อชวนเดินออกมาข้างนอกก็เห็นซิ่วซิ่วนั่งรออยู่  หวังเสี่ยวไช่ยืนกอดกระบี่พิงเสาเรือน  หน้าตายายกระต่ายป่าดูไม่ได้เลย   เขาเอ่ยถามนางอย่างนึกสนุก

"ทำไมทำหน้าเหมือนกับคนถ่ายไม่ออก"

"มาแย่งที่คนอื่นนอนยังปากมาก"

ซิ่วซิ่วเอ่ยอุบอิบ  เว่ยจื่อชวนหันไปถามคสนิท

"มิใช่ให้นางไปนอนเรือนเจ้าหรือ  อาไช่มิใช่ว่าเจ้าทำอะไรเลยเถิดนะ  นางถึงได้หน้างอเช่นนี้"

"หึ..ทีตอนนี้ทำมาห่วงตอนไล่ทำไม่ไม่คิด  เป็นเพราะใต้เท้าเลยข้าจะปลงผมออกบวชแล้วเจ้าค่ะ"

เว่ยจื่อชวนทำสีหน้างงๆ  ซิ่วซิ่วเดินผ่านหน้าเขาเข้าไปในเรือนนอนบ่นเป็นหมีกินผึ้ง

"องครักษ์ท่านไม่ไปเป็นเจ้าอาวาสน่าเสียดาย   ฝักใฝ่ธรรมเพียงนี้บวชไม่ถึงปีคนได้บรรลุธรรมขึ้นเป็นเทพเซียน  เฮอะ"

เว่ยจื่อชวน"..............."

หวังเสี่ยวไช่เดินมาหาเขาเพื่อเตรียมเข้าวัง   เว่ยจื่อชวนไปอาบน้ำเตรียมไปเข้าเฝ้าประชุมเช้า