แม่จะทุบให้ตายเลยไอ้โรคจิต

หยางหมิงจูเขียนจดหมายนัดเจียงเฟยเย่วออกไปตลาดวันมะรืน  นางแขวนเอาไว้ตรงกิ่งไม้ที่ยื่นหากัน   ส่วนหย่งฉีไม่รับรู้เพราะว่าทั้งสองคนไม่ถูกกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว   เขาจึงไม่ใส่ใจ  แค่เห็นใจพระชายาที่คงอยากขึ้นไปเปิดหูเปิดตาบ้าง  เพราะท่านอ๋องสั่งให้นางห้ามออกจากจวนหลังเกิดเรื่องตกน้ำ

ฝนยังคงตกอยู่  แต่ในห้องหยางหมิงจูที่นอนหลับอยู่ไม่รู้ว่ามีใครบางคนนั่งมองนางอยู่  เขากำลังพิจารณานางใหม่   แต่งงานกับนางมาสองเดือนเจอหน้านางแค่วันที่นางวางยาเขาและมีสัมพันธ์กัน  นับแต่วันนั้นเขาก็ไม่อยากเห็นหน้านางอีก  กระทั่งนางตกน้ำแล้วฟื้นขึ้นมา  ดูเหมือนนางจะรังเกียจเขาจนออกนอกหน้า  แต่นางก็ไม่มีท่าทางมีใจกับเว่ยจื่อชวนเช่นกัน  เรื่องที่นางชอบท่านราชครูเว่ยเป็นเรื่องจริงหรือข่าวลือ

หยางหมิงจูที่หลับอยู่ด้วยความที่เป็นคนขี้ละเมอก็ลุกขึ้นมานั่งหัวเราะทันที  อารมณ์ค้างเติ้งอยู่แล้วจากการที่อดอาหาร  ดีที่เพื่อนรักเอาขนมมาฝาก  คำพูดมากมายออกจากปากน้อยๆ

"ฮ่าๆๆ  ไอ้หน้าศพพันปี  ไอ้ศพไม่เน่าไม่เปื่อยเว่ยจื่อชวน  ใครๆบอกว่าข้าชอบเจ้า  ข้าว่าเจ้าเหมาะกับไอ้อ๋องประสาทนั่นมากกว่า   ฮ่าๆๆ  เจ้าสองคนน่าจะเป็นผัวเมียกันประสาททั้งคู่   ข้าจะไปหาผัวใหม่ที่หล่อกว่าเดิม  อายุสิบหกต้องมามีผัวแก่อายุยี่สิบแปด  อย่าให้รู้นะใครผูกด้ายแดง  แม่จะเตะให้ตกสวรรค์เลย   มู่หรงเยี่ยนกล้าไม่ให้แม่กินข้าวหรือไอ้ลูกเต่า   พวกเจ้าเหมาะกับนางดอกบัวขาวเฉินโหรวโหรวนั่นดีแล้ว  ไปอยู่ด้วยกันเลยสามคนผัวเมีย ฮ่าๆๆๆๆ"

ตึง!! คร่อกกก  คร่อกกก  หลังจากลุกมานั่งละเมอเสร็จก็ล้มตัวลงนอน  แต่คนที่เพิ่งจะได้ยินนางไล่ให้เขากับเว่ยจื่อชวนไปใช้ชีวิตผัวเมียกันเองและยังพ่วงเฉินโหรวโหรวมาด้วยก็หน้าดำคล้ำ   สตรีคนนี้ตั้งแต่ฟื้นก็เหมือนคนบ้า  คิดแต่ละเรื่องไม่มีเรื่องไหนดีเลย   ที่สำคัญนางบอกว่าจะหาสามีใหม่  ใครให้ความกล้าเจ้ากันหยางหมิงจู

อารามโมโหมู่หรงเยี่ยนเขาจับนางขึ้นมานั่งทันที    ส่วนหยางหมิงจูที่ยามปกติก็ไม่ชอบให้ใครแตะตัว  และเมื่อสัญชาตญาณป้องกันตัวทำงานฝ่ามือเรียวก็ตวัดลงบนหน้าชายหนุ่มทั้งที่ยังไม่ลืมตาทันที   เพียะ!!...มู่หรงเยี่ยนหน้าหันไปตามแรง  เขาขบกรามแน่นบีบไหล่นางจนคนตัวเล็กนิ่วหน้าแล้วลืมตา  เมื่อเห็นคนที่กำลังบีบไหล่นางอยู่ก็เอ่ยออกไปอย่างมีอารมณ์

"กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย  จะหาเรื่องคนก็หัดมีขอบเขตบ้างตาแก่   นิสัยยังกับผู้หญิงหยุมหยิมไปหมด  ปล่อยด้วยมันเจ็บ"

"แล้วหน้าข้าไม่เจ็บหรือ  เจ้าดูฝีมือตนเองสิ"

หยางหมิงจูเห็นใบหน้าแดงเป็นรอยฝ่ามือก็ส่ายหน้า   นางหลับเป็นตายจะไปตบเขาได้อย่างไร   เห็นชัดๆว่าจงใจหาเรื่อง   หยางหมิงจูเถียงเขาในทันที

"หม่อมฉันหลับไม่รู้เรื่องจะไปทำร้ายท่านอ๋องได้อย่างไร   ที่สำคัญอุตส่าห์ไล่หม่อมฉันมาอยู่ท้ายจวนแล้วยังไม่วายมาหาเรื่องอีก  ฝนตกก็ยังมา  หรือว่าว่างมากเกินไปเพคะ  ตำแหน่งอ๋องไม่มีงานทำหรือ"

"เจ้า..เจ้าด่าข้ายังพอว่า  เจ้าไล่ข้าไปอยู่กินกับเว่ยจื่อชวน  อีกทั้งให้ข้าอยู่ด้วยกันสามคนผัวเมียกับคุณหนูเฉิน   อีกทั้งยังคิดจะมีสามีใหม่อีก  หยางหมิงจูวาจาเจ้ามันช่างสมควรตาย"

หยางหมิงจูนิ่วหน้าเมื่อเขาบีบแรงขึ้น  นางเอ่ยกลับไปเสียงดังเช่นกัน

"หม่อมฉันไม่ได้พูด"

"เจ้าพูด"

"ไม่ได้พูด"

"บอกว่าไม่ได้พูดก็ไม่ได้พูดสิโว้ยไอ้โรคจิต     แต่เรื่องอยากหาผัวใหม่ยอมรับว่าคิด"

"อ๊า..ผู้หญิงบ้า"

หยางหมิงจูคนเก่าร้ายกาจเพียงไหนนางไม่รู้  แต่หยางหมิงจูคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาให้ใครก็ได้ชี้หน้า  ด้วยความเป็นคนไม่ยอมคนและไม่ได้รับร้ว่าตำแหน่งอ๋องนั้นน่าเกรงขามเพียงใด  หยางหมิงจูผลักอกเขาออก  มู่หรงเยี่ยนไม่ระวังจึงหงายท้องปล่อยมือที่บีบไหล่นางอยู่โดยปริยาย  ร่างเล็กขึ้นมาขี่คร่อมร่างหนาสองมือดึงทิ้งเส้นผมของเขาทั้งทุบทั้งหยิก ตุ๊บตั้บๆๆๆๆๆ สองมือ ปากก็ด่าไปด้วย

"หย่าก็หย่าสิวะรออยู่โว้ย  ไอ้บ้าโรคจิตแม่จะด่าใครแล้วทำไมห๊ะ   บ้านมีนอนไม่นอนมาวุ่นวายชาวบ้านเขา   ไม่เสนอหน้ามาจะโดนข้าด่าไหม  นี่แหนะทุบให้ตายเลย  คนจะนอนก็ไม่ได้    ถ้าเช่นนั้นนอนก็ไม่ต้องนงต้องนอนมันแล้ว  ไอ้แก่ไม่ยอมตาย"

ตุ๊บตั้บๆๆๆ  มู่หรงเยี่ยนคว้ามือบางเป็นพัลวัน  ตัวเล็กแค่นี้แต่เอาแรงมาจากไหน  ชายหนุ่มตัดสินใจจี้จุดนางเพื่อให้หยุด  หยางหมิงจูค้างเติ่งในท่าเงื้อมือ  สายตากลอกไปมา   ปากก็ด่าไม่หยุด

"ไอ้แพะภูเขา  ไอ้ศพพันปี  ไอ้อัปลักษณ์  ไอ้ซากลิงแห้ง  ไอ้หน้าขาว  ไอ้กระเทยเกรดต่ำ  อีแอบ  ไอ้คนตัดแขนเสื้อปล่อยนะโว้ย อ๊ะ!!"

มู่หรงเยี่ยนตัดสินใจจี้จุดหลับนางทันที  หยางหมิงจูหลับค้างในอากาศตัวยังคร่อมเขาอยู่เลย   ร่างสูงจับนางนอนหงายมือค้างเติ่งในท่าจะฟาดเขา แต่หลับไปแล้ว  เขาลุกมาจัดการตนเอง  แสบไปทั้งหนังหัว  ผู้หญิงบ้านี่เป็นคนแรกที่กล้าลงมือกับเขา

"หยางหมิงจู  ข้าจะหย่าเจ้าผู้หญิงบ้า   ลงมือกับสามีตนเองช่างไม่รู้หนักเบา  ไร้มารยาทเสียจริงๆ  หึ  ชุ่ยชุ่ยเข้ามาดูเจ้านายเจ้าหากนางตื่นบอกนางด้วยว่าถ้านางยังไม่ปรับปรุงตัวเองข้าจะเขียนใบหย่าให้นางแล้วขับออกจากเมืองหลวง"

ชุ่ยชุ่ยรีบลนลานเข้ามาทันทีที่ได้ยินท่านอ๋องเรียก  เขายอมเดินตากฝนกลับจวนหลักเพราะที่เรือนนางไม่มีร่ม   หย่งฉีต้องรีบเอาร่มมารับ  ใบหน้าที่โดนนางข่วนเมื่อสัมผัสกับน้ำฝนก็แสบขึ้นมาทันที  เขาเน้นเสียงเข้มลอดไรฟันเอ่ยชื่อนางทีละคำ

"หยาง-หมิง-จู"

จากนั้นก็กลับเรือนตนเอง   หย่งฉีรีบไปหายามาให้ท่านอ๋องของเขา  พรุ่งนี้ประชุมเช้าจะหน้าลายเช่นนี้ไม่ได้