นั่นมันจูบแรกข้าเลยนะ

จวนสกุลเว่ย

หลังจากปีนลงมาจากต้นไม้ เจียงเฟยเย่ว ก็ตรงดิ่งไปยังห้องครัวทันที ในใจยังคงนึกถึงภาพสตรีที่สบตากันเมื่อครู่... นางรู้สึกคุ้นเคยกับหยางหมิงจูคนนั้นอย่างประหลาด ช่างเถอะ! กะอีแค่ไปเจอหน้าสักครั้งจะกลัวอะไร อย่างมากหากพูดไม่เข้าหูก็ตบกันอีกรอบ ตบมาตบกลับไม่โกง ตัวแม่จะแคร์เพื่อ! ชายาอ๋องแล้วอย่างไร?  ไอ้คนแซ่เว่ยนี่ก็อีกคน ต้องหาทางหย่าขาดจากกันให้ได้ เมืองหลวงเฮงซวยนี่มันน่าอยู่ตรงไหนกัน ศิวิไลซ์ตรงไหนกัน

เมื่อนางมาถึงห้องครัว บ่าวไพร่ต่างพากันกระโดดหลบไปอีกทางด้วยความหวาดกลัว ด้วยว่าฮูหยินน้อยคนนี้จิตใจชั่วร้ายชอบทุบตีด่าทอยิ่งนัก ทว่าเจียงเฟยเย่วหาได้สนใจสายตาใคร นางลงมือนวดแป้งเพื่อทำขนมเปี๊ยะทันที พลางสั่งให้ ซิ่วซิ่ว ไปหาซื้อถั่วเหลืองมากวนทำไส้    นางอยากทำขนมชนิดนี้เพราะว่ามันคือของโปรดของ 'เอมี่' เพื่อนรักในชาติก่อนของนาง ยามนี้คิดถึงเพื่อนเหลือเกิน จึงอยากทำออกมาเพื่อคลายความเหงา

เจียงเฟยเย่วอบขนมไปหลายเตาจนส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กระทั่งกลิ่นหอมหวานนั้นลอยข้ามกำแพงไปยังจวนอ๋องข้าง ๆ ... ทำเอาหยางหมิงจูที่กำลังนอนหลับอยู่ ถึงกับนอนฝันหวานว่าตัวเองกำลังนั่งกินขนมเปี๊ยะดูซีรีส์อยู่กับ มินนี่ อย่างสำราญบานใจ  นางนอนสูดกลิ่นฟุดฟิดทั้งที่ยังหลับตา

ส่วนด้านเจียงเฟยเย่วทำขนมเสร็จได้มากมาย แบกกลับเรือนไปกินเองกล่องหนึ่ง และจัดใส่อีกกล่องอย่างดีตั้งใจจะหิ้วไปจวนอ๋องในวันรุ่งขึ้น รอให้ไอ้คางคกแห้งนั่นกลับมาก่อนเถอะ นางจะยอมลดราวาศอกคุยดีด้วยว่านางยอมไปขอโทษพระชายาฉินอ๋องอะไรนั่น  บางทีข้อเสนอเรื่องหย่าอาจจะมีหวังขึ้นมาบ้าง   จากนั้นก็เอ่ยกับบ่าวไพร่

"ที่เหลือพวกเจ้าเอาไปแบ่งกันกิน   ใครไม่กินเพราะกลัวข้าใส่ยาพิษก็ช่าง  ปัญหาพวกเจ้าไม่ใช่ปัญหาของข้า" 

เจียงเฟยเย่วเอ่ยเสียงเรียบพลาดยกมือปัดฝุ่นแป้ง

"ฮูหยินน้อย... ท่านจะไม่แบ่งไว้ให้ใต้เท้าเว่ยบ้างหรือเจ้าคะ" ซิ่วซิ่วเอ่ยถามอ้อมแอ้ม

"แบ่งทำไม?" เจียงเฟยเย่วเบ้ปากอย่างนึกรังเกียจก่อนจะสะบัดหน้าเอ่ยต่อ

"แป้ง ถั่ว น้ำตาล ฟืน ถ่าน ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เงินของข้าทั้งนั้น! นอกจากยืมสถานที่ห้องครัวที่นี่แล้ว ไม่มีอะไรเป็นของไอ้คางคกที่หน้าคว่ำในรอยตีนวัวตอนหน้าแล้งนั่นสักนิด... กลับได้แล้วซิ่วซิ่ว ข้าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!"

พูดจบฮูหยินน้อยคนงามก็สะบัดชายเสื้อเดินออกจากห้องครัวไปทันที ทิ้งให้บรรดาแม่ครัวและคนงานยืนอ้าปากค้าง หน้าตาเลิ่กลั่กพยายามตีความคำด่า คางคกหน้าคว่ำในรอยตีนวัวตอนหน้าแล้ง... นี่มันหน้าตาอัปลักษณ์ระดับไหนกันแน่หนอใต้เท้าเว่ย

เจียงเฟยเย่วกลับมานั่งชงชาดื่มสบายอารมณ์พร้อมกับหยิบขนมเข้าปาก ทว่าไม่นานนักบุคคลที่นางไม่อยากเห็นหน้าที่สุดแต่ยังจำเป็นต้องพึ่งพาก็ย่างกรายมาถึง

เขาหย่อนกายลงนั่งตรงข้ามกับนาง สายตาจับจ้องไปยังขนมเปี๊ยะส่งกลิ่นหอมอบอวลในมือ ขนาดอาไช่คนสนิทของเขายังแอบกินจนปากมันแถมยังชมไม่ขาดปากว่าฮูหยินน้อยทำขนมอร่อยยิ่งนัก  แต่นางกลับไม่มีน้ำใจส่งให้เขาเลยสักชิ้น  ร่างสูงแสร้งกระแอมพลางเอ่ยขึ้น

"เข้าครัวทำของว่างตั้งมากมาย จะไม่เผื่อแผ่เจ้าของบ้านสักหน่อยหรือ"

เจียงเฟยเย่วตวัดสายตาจ้องกลับอย่างกวนประสาท ก่อนจะบรรจงคีบขนมชิ้นใหม่เข้าปากพลางกัดคำเล็ก ๆ เคี้ยวโชว์ต่อหน้าต่อตาเพื่อยั่วยวนกวนโทสะเขา ทว่าเว่ยจื่อชวนกลับไม่ได้โกรธเคือง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าตรงดิ่งมาหานางทันที

หญิงสาวนึกว่าเขาจะเข้ามาทำร้ายจึงรีบขยับตัวตั้งการ์ดเตรียมรับมือเต็มที่   แต่ชายหนุ่มกลับโน้มตัวลงมาอย่างรวดเร็ว ก้มลงงับขนมเปี๊ยะส่วนที่เหลือจากปากของนางไปหน้าตาเฉย... ซ้ำร้ายยังไม่พอแค่นั้นเขาประกบริมฝีปากลงมาบดจูบนางอย่างลึกซึ้ง ใช้เรียวลิ้นเกี่ยวกระตวัดกวาดเอาขนมชิ้นเล็กที่นางเคี้ยวอยู่ในปากไปจนสิ้นซาก

เจียงเฟยเย่วนั่งเบิกตากว้าง สมองค้างเติ่งไปชั่วขณะ... ครั้นพอตั้งสติได้ นึกขึ้นได้ว่าโดนลวนลามก็ลุกพรวดชี้หน้าเขา มือไม้สั่น ด้วยความโมโหขีดสุด

"ไอ้คนแซ่เว่ย นี่มัน... นี่มันจูบแรกของข้านะ ถือดียังไงมาทำแบบนี้!"

เว่ยจื่อชวนจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก

"ลืมไปแล้วหรือ... ก่อนที่เจ้าจะตกน้ำเจ้าเป็นคนวางยาข้าเองนะฮูหยิน คืนนั้นน่ะ... มันมากกว่าจูบเสียอีก"

"กรี๊ดดด  ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้ ๆ ๆ ๆ ไอ้คางคกอัปลักษณ์  ออกไปจากเรือนของข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ"

ชายหนุถ่มหัวเราะในลำคอพลางลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะหันมาสั่งเสียงเรียบ

"อาบน้ำเปลี่ยนชุดเสีย ตอนเย็นข้าจะพาเจ้าไปจวนอ๋อง เพื่อขอพระราชทานอภัยจากฉินอ๋องและพระชายา"

เอ่ยจบก็หมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้เจียงเฟยเย่วยืนเต้นเร่า ๆ สบถด่าไล่หลังด้วยความโมโหสุดขีดแต่กลับทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักอย่าง