มาเพื่อขอโทษ

ปลายยามเว่ย เจียงเฟยเย่วได้รับข้อความจากสาวใช้ส่งตรงมาจากจวนสกุลเจียง ว่าพรุ่งนี้เจียงฮูหยินมีคำสั่งให้นางกลับบ้านเดิมด่วนเพื่อพูดคุยธุระสำคัญ ครั้นเมื่อคนส่งสารจากจวนเจียงคล้อยหลังไป ซิ่วซิ่ว ก็ยืนหน้างอ เอ่ยปากอย่างไม่พอใจทันที

"ให้ฮูหยินน้อยกลับไปบ้านเดิมงั้นหรือ หึ คุณหนูรองคงต้องการจะแย่งชิงอะไรจากท่านอีกกระมังเจ้าคะ ไหนว่าองค์ชายใหญ่มีใจให้นางอย่างไรเล่า แต่บ่าวเห็นนางคอยจ้องมองท่านเขยตาเป็นมันทุกครั้ง ครั้งนี้คิดจะอาศัยมือของฮูหยินมาแย่งสามีพี่สาวอีกหรืออย่างไร"

เจียงเฟยเย่วยกมือขึ้นขยับปิ่นปักผมเบา ๆ ท่าทางไม่ได้ทุกข์ร้อน ยามว่างนางพยายามทบทวนความทรงจำเพื่อหาตัวการที่ลากร่างเดิมไปสู่สถานการณ์ร่วมเตียงกับเว่ยจื่อชวนในงานชมบุปผาของพระชายาชินอ๋อง บัดนี้นางมีคำตอบในใจแนบชิดแล้ว ก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้เสียงเรียบ

"ต่อให้มารดาของข้าอยากได้ลูกเขยคนโตไปประเคนให้ลูกสาวคนรอง ก็ต้องดูว่าเว่ยจื่อชวนเขาจะทนความสะอิดสะเอียนในการใช้ผู้หญิงร่วมกับพี่น้องร่วมสายเลือดได้หรือไม่ แต่ที่แน่ ๆ ... หากเขารับได้ข้าจะขอหย่าทันที ต่อให้เขาไม่ยอมหย่าข้าก็ไม่อยู่  แค่ต้องใช้สามีร่วมกับคนอื่นก็ขยะแขยงจะแย่แล้ว จะให้ใช้ร่วมกับน้องสาวตัวเองข้าคงรับไม่ไหวจริง ๆ"

"บ่าวเกรงแต่ว่า   หากใต้เท้ารับได้ขึ้นมา   ฮูหยินนางคงจะบีบบังคับให้ท่านลดตัวเป็นอนุ  แล้วยกคุณหนูรองขึ้นเป็นภรรยาเอกมากกว่าเจ้าค่ะ ลำเอียงถึงเพียงนี้ช่างไม่สมควรเป็นมารดาคนเลย"

 ซิ่วซิ่วเบ้ปากก่นด่าแทน  เจียงเฟยเย่วลุกขึ้นยืนโดยไม่ได้ใส่ใจ   ในความทรงจำของร่างเดิม นางสนใจและผูกพันกับหญิงชราผู้หนึ่งเท่านั้น... 

ท่านย่าของร่างเดิมคนนี้  ไม่ว่าหลานสาวคนนี้จะทำผิดร้ายแรงเพียงใด   หญิงชราก็ยังคงออกหน้าปกป้องเสมอ ในเมื่อมารดาไม่รัก บิดาก็มีอนุภรรยามากมายจนนับนิ้วไม่ถ้วน   ท่านย่าจึงเมตตาและสงสารร่างเดิมมากกว่าบรรดาหลานๆคนอื่น  เจียงเฟยเย่วเอ่ยกับสาวใช้

"ไปกันเถอะซิ่วซิ่ว... ไปขอโทษพระชายาเฮงซวยอะไรนั่นให้มันจบๆไป   ข้าเบื่อฟังเว่ยจื่อชวนเห่าหอนเต็มทีแล้ว"

ซิ่วซิ่วตาโตเท่าไข่ห่าน รีบยกมือขึ้นตะปบปิดปากคุณหนูของตนพลางหันซ้ายหันขวาเลิ่กลั่ก กระซิบเตือนเสียงสั่น

"ฮูหยินน้อยต่อให้ทรงเกลียดกันเพียงใดก็ไม่ควรเอ่ยออกมาโต้งๆเช่นนี้เจ้าค่ะ   อย่างไรพระชายาฉินอ๋องคนนั้นนางก็มีฐานะสูงส่งกว่าเรา อีกอย่าง... วันข้างหน้าห้ามเรียกชื่อใต้เท้าตรง ๆ เช่นนี้อีกนะเจ้าคะ"

"ได้ ๆ ๆ กลัวอะไรนักหนา คนเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งจะให้กลัวอะไรอีก"

 เจียงเฟยเย่วโบกมือตัดรำคาญ  ซิ่วซิ่วได้แต่เกาหัวแกรก ๆ อย่างหมดปัญญาจะปราม   แล้วอะไรคือเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง  ฮูหยินน้อยช่างมีแต่วาจาแปลกประหลาดยิ่งนัก

ทว่าทางด้านนอกเรือน... เว่ยจื่อชวน ที่มายืนแอบฟังอยู่ตั้งแต่ต้นถึงกับนิ่วหน้า คิ้วเข้มขมวดมุ่น ยามที่ได้ยินเรื่องมารดาและน้องสาวของนาง แววตาของเขากลับมืดลงเล็กน้อย ... ดูท่าเขาคงต้องหาเวลาไปเยือนจวนพ่อตาสักวันเสียแล้ว

แต่ประโยคถัดมาที่นางบอกว่าเบื่อจะฟังเขาเห่าหอน นั้น... ทำเอาชายหนุ่มถึงกับกัดฟันกรอด นับวันเมียคนนี้จะปากร้ายขึ้นทุกที เห็นทีคงต้องอบรมสั่งสอนกันหน่อยแล้ว ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนควบคุมชีวิตของนาง

เจียงเฟยเย่วเดินนวยนาดออกมาจากเรือน ก็พบกับสามีฟ้าประทานที่ยืนหน้าไม่พอใจอยู่ เอ่ยลอยๆ

"ทำหน้าเหมือนใครติดหนี้   ข้าวข้ายังต้องซื้อกินเองสภาพแบบนี้จะมีเงินให้ใครยืม  ไปกันเถอะซิ่วซิ่ว"

จากนั้นก็หันไปพยักหน้าให้ซิ่วซิ่วที่ถือเถาปิ่นโตไม้เดินตามมา กลิ่นหอมกรุ่นของขนมเปี๊ยะอบใหม่โชยเตะจมูกทันที

เว่ยจื่อชวนปรายตากลมโตมองไปยังเถาปิ่นโตในมือสาวใช้อย่างหงุดหงิดใจ นางคงจะเอาขนมพวกนี้ไปเพื่อขอขมาพระชายาฉินอ๋องกระมัง... 

ว่าไปแล้วนางมีความสามารถทำของอร่อยได้ถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่เคยคิดจะทำตกถึงท้องของเขาผู้เป็นสามีสักคำเดียว ทว่ากลับแจกจ่ายบ่าวไพร่ไปทั่วทั้งจวน! หึ... มันน่าโมโหยิ่งนัก!

ตำหนักฉินอ๋อง

มู่หรงเยี่ยนที่กำลังนั่งอยู่ในห้องหนังสือก็มีบ่าวมารายงานว่าท่านราชครูและฮูหยินมาขอเข้าเฝ้า ร่างสูงวางหนังสือราชการในมือก่อนจะเงยหน้าเอ่ยเรียกคนของตน

"อาฉี...ไปเชิญท่านราชครูกับฮูหยินเข้ามา"

"พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง"

หย่งฉีรับคำสั่งก่อนจะออกไปด้านนอก ไม่นานเว่ยจื่อชวนกับเจียงเฟยเย่วก็เดินเข้ามาพร้อมกัน เขาทำความเคารพคนสูงกว่าและสังเกตปฏิกิริยาของนางด้วยว่าเมื่อเจอฉินอ๋องอีกครั้งหลังจากที่นางเป็นภรรยาเขาแล้วจะยังทำตัวไร้ยางอายอีกหรือไม่

"กระหม่อมถวายพระพรท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"

เจียงเฟยเย่วเห็นผู้ชายตรงหน้าก็ตาวาว ไอ้หน้าปลวกเว่ยจื่อชวนว่าหล่อเหลาแล้ว ไอ้อ๋องฉินอะไรนี่ยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่ ผู้ชายที่นี่เขากินหลอดแอลอีดีหรือไงวะ ขาวออร่ากันจริงๆ ก่อนที่คนข้างๆ จะสะกิดเอ่ยเบาๆ

"ยังไม่ถวายพระพรอีก อย่าคิดในสิ่งที่ไม่ควรคิดนะเจียงเฟยเย่ว"