สบตากันครั้งแรก

กระทั่งยามเฉินชุ่ยชุ่ยมาปลุกนาง   เช้านี้มีอาหารดีๆสามอย่างจากห้องครัวชุ่ยชุ่ยดีใจยิ่งนัก   นางไม่รู้ว่าเมื่อคืนมู่หรงเยี่ยนมาค้างที่เรือนทรุดโทรมแห่งนี้   หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จหยางหมิงจูไม่มีอะไรทำ  ต้นหลิวข้างกำแพงนั้นสูงใหญ่หากปีนขึ้นไปอาจได้เห็นนอกกำแพง  

ไวเท่าความคิดเมื่อกินข้าวเสร็จนางก็เอาขนมยัดใส่แขนเสื้อพร้อมกับน้ำเต้าใส่น้ำ  ด้วยชาติก่อนเวลาว่างมักจะไปปีนเขาเล่นกันเรื่องปีนต้นไม้จึงไม่ยาก  หยางหมิงจูปีนมาถึงคบไม้ท่อนใหญ่ที่ยื่นออกไปนอกกำแพง  ด้านล่างเป็นถนนมองทอดยาวไปเห็นร้านค้าไม่ไกลนัก  ตลาดแลดูคึกคัก   

นางกินขนมไปด้วยดูวิวไปด้วย  ส่วนชุ่ยชุ่ยก็ใจหายใจคว่ำ  ถึงก่อนจะมาอยู่เมืองหลวงคุณหนูปีนป่ายเก่งก็เถอะ  แต่ยามนี้เป็นถึงพระชายา  หากมีคนอย่าให้ร้ายว่าไม่สำรวมอาจถูกลงโทษอีก  เพิ่งจะได้กินดีมื้อแรกเองนะเพคะฮือๆๆ

 ได้ยินเสียงใบไม้เขย่าจึงหันไปดูก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งปีนต้นไม้ที่อยู่จวนข้างๆเช่นกัน  นางนั่งทอดสายตาราวกับคนมีเรื่องในใจ   เจียงเฟยเย่วรู้สึกเหมือนถูกจ้องก็หันกลับมามอง  สายตาทั้งคู่ประสานกัน  แล้วภาพความทรงจำก่อนๆก็เข้ามาต่างฝ่ายต่างจำได้ว่าทั้งคู่เป็นอริกัน   เจียงเฟยเย่วไม่ทักทายนี่คงเป็นยายหยางหมิงจูจอมตอแหลระดับตำนาน

ส่วนหยางหมิงจูก็ไม่ทักนี่คงเป็นเจียงเฟยเย่วตาถั่วที่แอบชอบไอ้อ๋องเฮงซวยนั่น    ทั้งคู่สะบัดหน้าใส่กันและต่างคนต่างหันหลัง   แต่บางอย่างที่รู้สึกแปลกคือๆทำไมเหมือนคุ้นเคยกับอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก   คงอาจจะเป็นเพราะตั้งแต่แต่งงานมาสองเดือนนี้ทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอหน้ากระมังได้แต่คิดในใจ

"ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับนางชาเขียวหยางหมิงจูจอมตอแหลนั่นแปลกๆวะ/ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับนางชาเขียวเจียงเฟยเย่วอะไรนั่นแปลกๆ วะ"

จากนั้นก็ต่างคนต่างนั่งดูวิวไม่สนใจอีกฝ่ายจนกระทั่งหายเซ็งก็ปีนกลับลงมา

หลังจากที่ปีนขึ้นไปเล่นบนต้นไม้สบายใจหยางหมิงจูก็ลงมาจากต้นไม้  นางมานอนเล่นกวางลานบ้านมีเสื่อขาดๆปูเอาไว้    ไอ้อ๋องนั่นคงกลัวว่าปลากับนกจะหมดจึงยอมให้นางมีอาหารดีๆ   มื้อเดียวก็ช่างคนอย่างเจ๊มี่หรือจะอดตาย  สายเดินป่าตั้งแคมป์อย่างเธอชาติก่อนจะป่าฝนหรืออุทยานก็ไปมาหมดแล้ว   ชุ่ยชุ่ยเห็นพระชายานอนเอามือรองศีรษะจ้องมองท้องฟ้าก็เอ่ยถาม

"พระชายาทรงคิดถึง เหอซานหรือเพคะ"

"เหอซาน?..."

หยางหมิงจูพยายามนึก  ใช่เหอซานคือบ้านเดิมของหยางหมิงบิดาเจ้าของร่างเดิม  เขามีจดหมายให้ไปรับนางมาเมื่อห้าเดือนก่อนเพื่อจะแต่งงานกับพ่อค้า   ส่วนตัวเองนั้น ไม่เคยกลับไปเหยียบเหอซานอีกเลยนับแต่ออกมาจากที่นั่นเพื่อสอบขุนนางที่เมืองหลวง ทิ้งพ่อแม่กับบุตรสาวเอาไว้  ท่านปู่ท่านย่าของร่างเดิมตอนนี้น่าจะยังอยู่  เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจก่อนจะเอ่ยลอยๆ

"ไอ้คนแซ่หยางนี่เลวจริงๆ   โชคดีขนาดไหนที่ยังมีพ่อแม่ให้กราบไหว้กตัญญู  บางคนอยากกตัญญูแต่คนก็ไม่อยู่แล้ว   ไม่รู้จักรักษาเอาไว้ไปให้ความสำคัญกับพ่อแม่บุญธรรม  ถ้าแกไม่มีผลประโยชน์เขาจะเอาแกหรือ   หลิวซื่อก็เหมือนกันสะใภ้เช่นนี้ท่านปู่ท่านย่าไม่รู้ไปแต่งมาได้อย่างไร  ทะเยอทะยานจนน่ารังเกียจ"

ชุ่ยชุ่ยเกาศีรษะไม่เข้าใจทำไมคุณหนูถึงเอ่ยเรียกนายท่านกับฮูหยินเช่นนั้น  ปกติจะกลัวว่านายท่านกับฮูหยินไม่รัก  นางมักจะเอาใจไม่ว่าจะถูกดุด่าอย่างไรก็อดทนนี่นาก่อนจะเอ่ยถาม

"พระชายา....นายท่านให้ความสำคัญกับหน้าตาพระนางก็ทรงทราบ   หากรู้ว่าพระนางเอ่ยถึงชาติกำเนิดของเขาล่ะก็  บ่าวเกรงว่า"

"ให้ความสำคัญกับหน้าตาหรือ   คุณธรรมไม่มีมีแต่หน้า   หน้าเหมือนลิงลมเอาอะไรมาให้ความสำคัญ  ทุเรศ"

หลังจากด่าคนแล้วนางก็นอนกลางวัน  ที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำเลยสักอย่าง  มีแต่กำแพงจวนเก่าๆ  จะออกไปข้างนอกก็ไม่ได้  ต้องหาทางหย่ากับมู่หรงเยี่ยน   จะให้ติดแหงกอยู่ที่นี่เฉาตายพอดี