สตรีเช่นเจ้าสมควรถูกหย่า

จวนสกุลเว่ย

เสียงอื้ออึงในเรือนทำเอามินนี่นอนอุดหูอยู่ในห้องถึงกับต้องลุกขึ้นมา   เธอตื่นมาในร่างนี้ได้สองวันแล้ว  จากความทรงจำยายนี่ตบตีกับผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนจะมีตำแหน่งเป็นพระชายาอ๋องคนหนึ่ง   ทั้งสองคนตีกันจนตกน้ำตกท่า     เดิมหยางหมิงจูคนนั้นต้องแต่งกับเว่ยจื่อชวนราชครูเย็นชาคนนี้   แต่ไม่รู้ทำอีท่าไหนนางถึงได้ไปแต่งกับมู่หรงเยียนไอ้อ๋องปีศาจนั่นแทน 

  ส่วนร่างนี้ดันไปชอบสามีชาวบ้านเขา    หยางหมิงจูอะไรนั่นก็เหมือนจะชอบราชครูเว่ยสามีเฮงซวยของร่างเดิมคนนี้  ผู้หญิงสองคนเป็นศัตรูกันเพราะแต่งงานสลับคู่  แต่ผู้ชายสองคนกลับไม่ได้มีใครชอบยายจอมวายร้ายทั้งสองอย่างคุณหนูหยางกับคุณหนูเจียงสักนิด  เพราะว่าไอ้อ๋องนั่นกับไอ้ราชครูเฮงซวยนี่ชอบผู้หญิงคนเดียวกันคือ เฉินโหรวโหรว    บุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีเฉิน   กำลังคิดอะไรเพลินๆเสียงประตูห้องเปิดออก  ร่างสูงในชุดขุนนางเดินเข้ามาก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง

"ถ้ายังไม่ตายก็เตรียมตัว   ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปตำหนักฉินอ๋องเพื่อขอโทษพระชายาหยางของพระองค์"

"นางเป็นคนลงมือตีข้าก่อนทำไมข้าต้องไปด้วย"

"เจ้าเป็นเพียงฮูหยินราชครู  อีกอย่างที่เจ้าแต่งเข้ามาก็เพราะใช้เล่ห์เหลี่ยม  จะยโสก็หัดดูตนเองบ้างว่าคู่ควรหรือไม่อยู่ในฐานะใด    สตรีเช่นเจ้าสมควรถูกหย่ายิ่งนัก"

มินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วตาลุกวาวก่อนจะยิ้มมุมปากซึ่งเว่ยจือชวนก็ทันได้เห็น  ก่อนที่เสียงอ่อนหวานจะดังขึ้น  ซึ่งมินนี่สาบานเลยว่าเกลียดเสียงร่างเดิมที่สุด  ฟังเหมือนคนตอแหลตลอดเวลา  ก่อนจะเอ่ยกับบุรุษที่ชื่อว่าเป็นสามี

"เว่ยจื่อชวน   ข้าอยากคุยกับท่านเรื่องนี้เหมือนกัน"

"เรียกชื่อสามีตรงๆ  มารยาทเจ้าไปไหนหมด  อีกอย่างจะคุยอะไรไปตำหนักฉินอ๋องเรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน"

มินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วลุกขึ้นยืนเดินมาหาเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง  นางหยิบแผ่นกระดาษที่ตนเองเขียนไว้เมื่อตอนสายออกมาก่อนจะเอ่ย

"หากท่านลงนามในหนังสือหย่าข้าก็ยินดีจะไปขอโทษนางด้วยใจจริง"

เว่นจื่อชวนมองหนังสือหย่าตรงหน้า  ไหนว่านางไม่รู้หนังสือมิใช่หรือ  วันๆเอาแต่อาละวาดทุบตีบ่าวไพร่   แต่ทว่าเหตุใดลายมือตรงหน้ากลับเป็นสวยงามมีระเบียบ   น้ำหนักของน้ำหมึกบ่งบอกว่านางเป็นคนมีระเบียบและอดทน   หึ  

ก่อนจะแค่นเสียงเยาะเบาๆ   มีระเบียบอดทนหรือ  หากไม่ใช่นางวางยาฉินอ๋องแล้วเป็นเขาที่โชคร้ายต้องกลายมาเป็นคนขึ้นเตียงแทน  เขาคงไม่ต้องแต่งสตรีงูพิษเช่นนี้เข้ามา    เว่ยจื่อชวนหยิบหนังสือหย่ามาก่อนจะฉีกทิ้ง  แควก!!!

"ตั้งแต่โบราณมีแต่สามีหย่าภรรยา  ไม่มีธรรมเนียมที่ไหนที่ภรรยาเป็นฝ่ายหย่าสามี"

"อ้อ..เช่นนั้นท่านรอสักครู่"

เจียงเฟยเย่วฝนหมึกแล้วเขียนใหม่  ใจความคือ  

ข้าเว่ยจื่อชวนขอปลดนางเจียงออกจากการเป็นภรรยา  เนื่องจากประพฤติตนไม่เหมาะสมทั้งเจ้ดข้อ   ใจคอคับแคบอิจฉาริษยา    นับแต่นี้ไปนางเจียงเฟยเย่วไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนราชครูอีก  ลงชื่อเจ่ยจื่อชวน

"เอาล่ะ....ทีนี่ก็ไม่ใช่ข้าที่หย่าท่าน  แต่เป็นท่านที่ปลดข้า  ใต้เท้าเจียงท่านลงนามเถอะ  จะได้ไปขอโทษขอโพยพระชายาอะไรนั่นกันให้มันจบๆไป"

ปัง!!  เว่ยจื่อชวนลุกขึ้นก่อนจะทุบโต๊ะกลางห้องจนหักครึ่ง   สตรีน่าตายคนนี้คงหวังว่าชายาฉินอ๋องสิ้นพระชนม์จากการจมน้ำ  แล้วตัวเองจะได้แต่งงานใหม่แทนหรอกนะ   ฉินอ๋องไม่มีทางรับนางหรอก   ให้ไปเป็นสาวใช้นางยังไม่คู่ควรเลยก่อนจะเอ่ยเดือดดาล

"เจ้าช่างไม่รู้ดีชั่ว  เจียงเฟยเย่วสตรีงูพิษเช่นเจ้าฉินอ๋องไม่มีทางชายตาแลหรอก"

เจียงเฟยเย่วกลอกตาก่อนจะเอ่ยกับเขาจริงจัง

"นี่ไอ้เฒ่าเว่ย  ท่านกับฉินอ๋องอะไรนั่นข้าไม่สนใจหรอกนะ  พวกเจ้าจะแย่งชิงคุณหนูเฉินอะไรนั่นข้าก็ไม่สนใจเช่นกัน    ท่านบอกเองว่าข้าสมควรถูกหย่า   เช่นนั้นท่านก็ช่วยหย่าให้มันจบๆได้ไหม  ข้าจะได้ไปหาความสำราญข้างนอก  ต้องเห็นหน้าของท่านทุกวันท่านโหดร้ายเพียงนี้เชียว  หวังให้ข้าตายเร็วเช่นนั้นหรือ  ถ้าท่านอยากมีเมียใหม่หรือรับอนุสิบคนยี่สิบคนโดยไวๆก็แค่ลงนามในใบปลดภรรยานี่มันยากตรงไหน  นี่ข้าพูดภาษาคนแล้วนะ  นอกจากท่านจะไม่ใช่คน"

เว่ยจื่อชวนกำมือแน่น   เร็วเท่าความคิดเจียงเฟยเย่วคว้ามือเขามากัดลงที่นิ้วโป้งด้านซ้ายจนเลือดออก ก่อนจะจับกดลงบนสัญญา  แต่ทว่าชายหนุ่มไหวพริบดีและว่องไวกว่า   บวกกับเจียงเฟยเย่วเพิ่งมาอยู่ในร่างใหม่ได้แค่สองวันยังอ่อนแรงอยู่  จึงทำไม่สำเร็จถือกระดาษค้างเติ้ง  สายตาวาวโรจน์ของราชครูหนุ่มที่ส่งมายังนางแทบจะลูกไหม้จนเผาร่างนางได้  เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

"ให้เวลาเจ้าเตรียมตัว   อีกสองวันเจ้าต้องไปตำหนักฉินอ๋อง   เจียงเฟยเย่วความอดทนของข้ามีจำกัดเลิกเล่นลูกไม้สักที"

ร่างสูงสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป  ส่วนมินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วเอ่ยลอยๆตามลม

"ไอ้ซากลิงแห้ง  คิดว่าตัวเองหล่อเหลาเหมือนพระเอกซีรีส์หรือไง   วางท่าสูงส่งอะไรกัน  ชาติก่อนเกิดเป็นสัญญาณดาวเทียมเหรอ   พ่อมาจากดาวอังคารแม่มาจากไททันหรือไง เพ้ยๆๆๆ"

เจียงเฟยเย่วนั่งลงอดคิดถึงเอมี่ไม่ได้  ตัวเธอเกิดใหม่แล้ว   ส่วนเพื่อนล่ะมีโอกาสหรือไม่  หากได้เกิดใหม่ไปเกิดที่ไหนกันก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น

"ฮือๆๆ  เอมี่คิดถึงแกจัง  อยู่ไหนนะเพื่อน"

ซิ่วซิ่วสาวใช้ของนางเดินมาหาก่อนจะจับมือบีบเบาๆ  ตั้งแต่ฮูหยินน้อยฟื้นมาก็เปลี่ยนไป  อ่อนโยนขึ้น  แต่ทำไมใต้เท้ากลับไม่รับรู้  จ้องแต่จะหาเรื่องกันนะ