ANMELDENจวนสกุลเว่ย
เสียงอื้ออึงในเรือนทำเอามินนี่นอนอุดหูอยู่ในห้องถึงกับต้องลุกขึ้นมา เธอตื่นมาในร่างนี้ได้สองวันแล้ว จากความทรงจำยายนี่ตบตีกับผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนจะมีตำแหน่งเป็นพระชายาอ๋องคนหนึ่ง ทั้งสองคนตีกันจนตกน้ำตกท่า เดิมหยางหมิงจูคนนั้นต้องแต่งกับเว่ยจื่อชวนราชครูเย็นชาคนนี้ แต่ไม่รู้ทำอีท่าไหนนางถึงได้ไปแต่งกับมู่หรงเยียนไอ้อ๋องปีศาจนั่นแทน
ส่วนร่างนี้ดันไปชอบสามีชาวบ้านเขา หยางหมิงจูอะไรนั่นก็เหมือนจะชอบราชครูเว่ยสามีเฮงซวยของร่างเดิมคนนี้ ผู้หญิงสองคนเป็นศัตรูกันเพราะแต่งงานสลับคู่ แต่ผู้ชายสองคนกลับไม่ได้มีใครชอบยายจอมวายร้ายทั้งสองอย่างคุณหนูหยางกับคุณหนูเจียงสักนิด เพราะว่าไอ้อ๋องนั่นกับไอ้ราชครูเฮงซวยนี่ชอบผู้หญิงคนเดียวกันคือ เฉินโหรวโหรว บุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีเฉิน กำลังคิดอะไรเพลินๆเสียงประตูห้องเปิดออก ร่างสูงในชุดขุนนางเดินเข้ามาก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง
"ถ้ายังไม่ตายก็เตรียมตัว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปตำหนักฉินอ๋องเพื่อขอโทษพระชายาหยางของพระองค์"
"นางเป็นคนลงมือตีข้าก่อนทำไมข้าต้องไปด้วย"
"เจ้าเป็นเพียงฮูหยินราชครู อีกอย่างที่เจ้าแต่งเข้ามาก็เพราะใช้เล่ห์เหลี่ยม จะยโสก็หัดดูตนเองบ้างว่าคู่ควรหรือไม่อยู่ในฐานะใด สตรีเช่นเจ้าสมควรถูกหย่ายิ่งนัก"
มินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วตาลุกวาวก่อนจะยิ้มมุมปากซึ่งเว่ยจือชวนก็ทันได้เห็น ก่อนที่เสียงอ่อนหวานจะดังขึ้น ซึ่งมินนี่สาบานเลยว่าเกลียดเสียงร่างเดิมที่สุด ฟังเหมือนคนตอแหลตลอดเวลา ก่อนจะเอ่ยกับบุรุษที่ชื่อว่าเป็นสามี
"เว่ยจื่อชวน ข้าอยากคุยกับท่านเรื่องนี้เหมือนกัน"
"เรียกชื่อสามีตรงๆ มารยาทเจ้าไปไหนหมด อีกอย่างจะคุยอะไรไปตำหนักฉินอ๋องเรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน"
มินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วลุกขึ้นยืนเดินมาหาเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง นางหยิบแผ่นกระดาษที่ตนเองเขียนไว้เมื่อตอนสายออกมาก่อนจะเอ่ย
"หากท่านลงนามในหนังสือหย่าข้าก็ยินดีจะไปขอโทษนางด้วยใจจริง"
เว่นจื่อชวนมองหนังสือหย่าตรงหน้า ไหนว่านางไม่รู้หนังสือมิใช่หรือ วันๆเอาแต่อาละวาดทุบตีบ่าวไพร่ แต่ทว่าเหตุใดลายมือตรงหน้ากลับเป็นสวยงามมีระเบียบ น้ำหนักของน้ำหมึกบ่งบอกว่านางเป็นคนมีระเบียบและอดทน หึ
ก่อนจะแค่นเสียงเยาะเบาๆ มีระเบียบอดทนหรือ หากไม่ใช่นางวางยาฉินอ๋องแล้วเป็นเขาที่โชคร้ายต้องกลายมาเป็นคนขึ้นเตียงแทน เขาคงไม่ต้องแต่งสตรีงูพิษเช่นนี้เข้ามา เว่ยจื่อชวนหยิบหนังสือหย่ามาก่อนจะฉีกทิ้ง แควก!!!
"ตั้งแต่โบราณมีแต่สามีหย่าภรรยา ไม่มีธรรมเนียมที่ไหนที่ภรรยาเป็นฝ่ายหย่าสามี"
"อ้อ..เช่นนั้นท่านรอสักครู่"
เจียงเฟยเย่วฝนหมึกแล้วเขียนใหม่ ใจความคือ
ข้าเว่ยจื่อชวนขอปลดนางเจียงออกจากการเป็นภรรยา เนื่องจากประพฤติตนไม่เหมาะสมทั้งเจ้ดข้อ ใจคอคับแคบอิจฉาริษยา นับแต่นี้ไปนางเจียงเฟยเย่วไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนราชครูอีก ลงชื่อเจ่ยจื่อชวน
"เอาล่ะ....ทีนี่ก็ไม่ใช่ข้าที่หย่าท่าน แต่เป็นท่านที่ปลดข้า ใต้เท้าเจียงท่านลงนามเถอะ จะได้ไปขอโทษขอโพยพระชายาอะไรนั่นกันให้มันจบๆไป"
ปัง!! เว่ยจื่อชวนลุกขึ้นก่อนจะทุบโต๊ะกลางห้องจนหักครึ่ง สตรีน่าตายคนนี้คงหวังว่าชายาฉินอ๋องสิ้นพระชนม์จากการจมน้ำ แล้วตัวเองจะได้แต่งงานใหม่แทนหรอกนะ ฉินอ๋องไม่มีทางรับนางหรอก ให้ไปเป็นสาวใช้นางยังไม่คู่ควรเลยก่อนจะเอ่ยเดือดดาล
"เจ้าช่างไม่รู้ดีชั่ว เจียงเฟยเย่วสตรีงูพิษเช่นเจ้าฉินอ๋องไม่มีทางชายตาแลหรอก"
เจียงเฟยเย่วกลอกตาก่อนจะเอ่ยกับเขาจริงจัง
"นี่ไอ้เฒ่าเว่ย ท่านกับฉินอ๋องอะไรนั่นข้าไม่สนใจหรอกนะ พวกเจ้าจะแย่งชิงคุณหนูเฉินอะไรนั่นข้าก็ไม่สนใจเช่นกัน ท่านบอกเองว่าข้าสมควรถูกหย่า เช่นนั้นท่านก็ช่วยหย่าให้มันจบๆได้ไหม ข้าจะได้ไปหาความสำราญข้างนอก ต้องเห็นหน้าของท่านทุกวันท่านโหดร้ายเพียงนี้เชียว หวังให้ข้าตายเร็วเช่นนั้นหรือ ถ้าท่านอยากมีเมียใหม่หรือรับอนุสิบคนยี่สิบคนโดยไวๆก็แค่ลงนามในใบปลดภรรยานี่มันยากตรงไหน นี่ข้าพูดภาษาคนแล้วนะ นอกจากท่านจะไม่ใช่คน"
เว่ยจื่อชวนกำมือแน่น เร็วเท่าความคิดเจียงเฟยเย่วคว้ามือเขามากัดลงที่นิ้วโป้งด้านซ้ายจนเลือดออก ก่อนจะจับกดลงบนสัญญา แต่ทว่าชายหนุ่มไหวพริบดีและว่องไวกว่า บวกกับเจียงเฟยเย่วเพิ่งมาอยู่ในร่างใหม่ได้แค่สองวันยังอ่อนแรงอยู่ จึงทำไม่สำเร็จถือกระดาษค้างเติ้ง สายตาวาวโรจน์ของราชครูหนุ่มที่ส่งมายังนางแทบจะลูกไหม้จนเผาร่างนางได้ เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ
"ให้เวลาเจ้าเตรียมตัว อีกสองวันเจ้าต้องไปตำหนักฉินอ๋อง เจียงเฟยเย่วความอดทนของข้ามีจำกัดเลิกเล่นลูกไม้สักที"
ร่างสูงสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป ส่วนมินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วเอ่ยลอยๆตามลม
"ไอ้ซากลิงแห้ง คิดว่าตัวเองหล่อเหลาเหมือนพระเอกซีรีส์หรือไง วางท่าสูงส่งอะไรกัน ชาติก่อนเกิดเป็นสัญญาณดาวเทียมเหรอ พ่อมาจากดาวอังคารแม่มาจากไททันหรือไง เพ้ยๆๆๆ"
เจียงเฟยเย่วนั่งลงอดคิดถึงเอมี่ไม่ได้ ตัวเธอเกิดใหม่แล้ว ส่วนเพื่อนล่ะมีโอกาสหรือไม่ หากได้เกิดใหม่ไปเกิดที่ไหนกันก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น
"ฮือๆๆ เอมี่คิดถึงแกจัง อยู่ไหนนะเพื่อน"
ซิ่วซิ่วสาวใช้ของนางเดินมาหาก่อนจะจับมือบีบเบาๆ ตั้งแต่ฮูหยินน้อยฟื้นมาก็เปลี่ยนไป อ่อนโยนขึ้น แต่ทำไมใต้เท้ากลับไม่รับรู้ จ้องแต่จะหาเรื่องกันนะ
ด้านนอกมีเสียงบรรเลงดนตรีงานมงคลดังมาแว่วๆ ส่วนในห้องหยางหมิงจูกำลังเวียนหัวอาเจียน หมอหลวงมาตรวจให้แล้วปรากฏว่านางกำลังตั้งครรภ์ได้เกือบสองเดือนแล้ว ท่านย่าของนางกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าให้หลานสาว เจียงเฟยเย่วที่มาดูแลเพื่อนรักก็นำน้ำบ๊วยมาให้ ท่านย่าจางเอ่ยขอบคุณนางเบาๆ"ขอบคุณฮูหยินน้อยมากเจ้าค่ะ หลานย่าดื่มสักหน่อยเถอะ"หยางหมิงจูพยายามลุกโดยมีเจียงเฟยเย่วประคอง นางตอบกลับหญิงชราด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ท่านย่าอย่าได้เอ่ยเช่นนี้ บุญคุณที่ท่านกับท่านปู่และชาวบ้านเหอหนานมีต่อข้ากับน้องสาวนั้นยิ่งใหญ่ ได้ดูแลพระชายาไม่ถือว่าเป็นเรื่องรบกวนอันใดเจ้าค่ะ"หยางหมิงจูดื่มน้ำบ๊วยเรียบร้อยก็ลงไปนอนต่อก่อนจะเอ่ย"ท่านย่า หลานไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ""ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านย่าออกไปดูชุ่ยชุ่ยเถอะเจ้าค่ะ ยามนี้เจ้าสาวอยู่ห้องหอลำพังคงกำลังตกใจไม่น้อย ทางนี้มีข้ากับซิ่วซิ่วอยู่อย่ากังวลเลยเจ้าค่ะ""เช่นนั้นย่าฝากนางด้วยนะเจ้าคะฮูหยินน้อย""ได้เจ้าค่ะ ข้ากับนางเป็นสหายกันมาสองปีแล้วท่านวางใจได้"ท่านย่าจางออกไปอยู่เป็นเพื่อนช่ยุช่ย เจียงเฟยเย่วให้ซิ่วซิ่วออกไปเอาน้ำร้อนมาเติมก่อนจะเอ่ยกับเพื่อ
หลังกลับมาจากเหอหนานได้เดือนกว่าสองเพื่อนรักยังไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันเลยนอกจากส่งจดหมาย วันนี้เจียงเฟยเย่วมาหาเพื่อบอกกล่าวเรื่องที่พี่ชายจะแต่งงานกับเฉินโหรวโหรว ส่วนเจียงเฟยซินจะแต่งานกับเฉินหลงเทียน สองสาวเปิดไหที่เอามาจกาชนบทก่อนที่หยางหมิงจูจะสั่งให้ชุ่ยชุ่ยก่อไฟ"เจ๊มี่ ไม่ต้องต้มก็ได้ไม่ใชเหรอ""ต้มดีกว่า ยุคนี้ไม่มีโรคพยาบาลดีๆ การแพทย์ไม่ก้าวหน้าถ้าขี้แตกจขึ้นมาถึงตายนะมึง""เอาเถอะทำอะไรก็ทำ แค่ฝีมือแกข้าวเปล่าก็อร่อย""ต๊าย แม่คนปากหวาน บ้านทำโรงงานน้ำตาลเหรอย่ะหล่อน"หยางหมิงจูต้มปลาร้าที่เพื่อนรักอยากกินแต่มาต้มที่เรือนเล็กแทนเพราะกลัวกลิ่นจะไปทำให้ทั้งจวนตาเหลือก หยางหมิงจูเลือกใช้กระทะเหล็กเพราะล้างออกได้ หากใช้หม้อดินเผาแล้วกลิ่นเข้าไปติดเพราะมันสามารถดูดซับได้จะเสียหม้อไป เมื่อเดือดจนไม่เหลือเนื้อปลาร้าแล้วก็เททิ้งเอาก้างออกก่อนจะต้มต่อให้น้ำงวดลง จากนั้นพักให้เย็น เจียงเฟยเย่วขูดหัวผักกาดเป็นเส้นฝอย ถึงจะไม่มีมะละกอแต่หัวผักกาดก็แก้ขัดได้ อาจมีกลิ่นแปลกๆนิดหน่อยเท่านั้น พริกเป็นพริกแห้งที่เตรียมมาจากเหอหนานที่ปลุกเอง มะนาวของที่นี่ลูก
หยางหมิงจูล้างหน้าเรียบร้อยก็ไปยังเรือนรับรองเพื่อพบหน้าพ่อแม่สามี ทั้งสองพระองค์กำลังพูดคุยกับชายชราคนหนึ่ง น้ำเสียงดัดจริตเล็กน้อย ฟังก็รู้ว่าเป็นขันที หยางหมิงจูเดินเข้าไปทำความเคารพทั้งสองพระองค์ จากนั้นแม่สามีจึงแนะนำนาง"จูเอ๋อร์ นี่คือเจิ้งกงกง เป็นคนสนิทของไทเฮา พระนางให้เจิ้งกงกงมาส่งข่าวว่าอยากเจอคู่แฝดน่ะ""เพคะเสด็จแม่ ยินดีที่ได้พบใต้เท้าเจิ้งลำบากท่านแล้ว""พระชายาให้เกียรติเกินไปแล้วพ่ะย่ะฮ้า กระหม่อมเป็นเพียงบ่าวคนหนึ่ง""ใต้เท้าเจิ้งอย่าเกรงใจเลย"เมื่อเอ่ยกับขันทีชราเรียบร้อยก็หันไปถามแม่สามีของตน"ว่าแต่เสด็จแม่จะทรงเข้าวังเมื่อไหร่หรือเพคะ""พรุ่งนี้แล้วกัน ไปสักปลายยามเฉินแดดยังไม่ร้อน""เพคะ ชุ่ยชุ่ยอย่าให้ใต้เท้าเจิ้งคอแห้งเล่า"ชุ่ยชุ่ยสอดตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้กับชายชรา เจิ้งกงกงสัมผัสได้ว่าพระชายาคนนี้อนาคตย่อมรุ่งเรือง ทั้งใจกว้าและรู้ความ เขายิ้มรับไมตรีของนางก่อนจะขอตัว"ขอบพระทัยพระเมตตาพระชายาทั้งสอง กระหม่อมทูลลาท่านอ๋อง ทูลลาพระชายาพ่ะย่ะฮ้า"หยางหมิงจูพยักหน้า ส่วนขันทีชราก็ขอตัวกลับวังทันที เนื่องจากเย็นแล้วหากประตูวังปิดจะ
วันรุ่งขึ้นยามเฉินบรรดาองครักษ์และสาวใช้ช่วยกันขนของขึ้นรถม้า รถม้ากว่าสิบคันจอดเรียงรายหวังเสี่ยวไช่ให้คนของตนที่สาขาเหอหยวนมาช่วยดูแลเจียงซิ่วซิ่วกับแฝดสาม ส่วนเจียงเฟยหรงนั้นรถม้าของเขาสั่งทำพิเศษเพราะต้องไม่ให้แม่ลูกอ่อนโดนลมขณะอยู่เดือน ทางด้านหยางหมิงจูอุ้มคู่แฝดเดินไปหาท่านปู่ท่านย่าและผู้อาวุโสสกุลหยางเพื่อกล่าวอำลา นัยน์ตาของท่านย่าแดงก่ำ นางเฝ้าคิดถึงหลานสาวตลอดเวลา ไม่คิดว่าพอกับมาอยู่ด้วยกันแล้วยังต้องจากกันอีก หยางหมิงจูส่งลูกให้กับท่านย่าสามและท่านย่าสี่ก่อนจะปลอบใจท่านย่าของตนเอง"ท่านย่า...รอให้คู่แฝดโตสักสองขวบหลานสัญญาว่าจะกลับมาหาท่านเจ้าค่ะ""กลับไปอยู่ทางนั้นดูแลตัวเองดีๆ อยู่ทางนั้นหลานตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวหนุนหลัง หากเจอคนรังแกจนอยู่ไม่ไหวเหอหนานยังต้องรับหลานกับลูกๆเสมอนะ"ท่านปู่ใหญ่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงชัดเจนกังวาน เขาไม่ได้เพียงแค่พูดให้หลานสาวเท่านั้นแต่เขายังเอ่ยให้มู่หรงเยี่ยนได้ยินอีกด้วย ต่อให้เป็นท่านอ๋องหากรังแกหลานสาวของเขา เขาก้พร้อมจะประมือเช่นกัน หยางหมิงจูกอดเอวท่านปู่ใหญ่ก่อนจะพยักหน้าตอบกลับ"หลานจะจำไว้เจ้าค่ะ ไม
เจียงเฟยเย่วมองหน้าพี่ชาย เจียงเฟยหรงพยักหน้าน้อยๆหลังจากมื้อค่ำนางจึงรับรู้ว่าฮั่วหย่งฉีมิได้ถูกส่งมาดัดนิสัยแต่เพราะพลั้งมือสังหารน้องชายแม่เลี้ยงที่มายั่วยุเขา ตอนนั้นเขาเพิ่งจะสิบสองย่างสิบสามเท่านั้นก็ตัดหัวคนแล้ว ไทเฮาทรงเมตตาให้ชินอ๋องรับมาอยู่ด้วยหากให้อยู่สกุลฮั่วต่อไปอาจสังหารกระทั่งแม่เลี้ยงและลูกๆของนางจนตัวเขาเองเสียอนาคตได้ เมื่อได้รับรู้เรื่องอดีตของฮัวหย่งฉีเจียงเฟยเย่วที่คันปากอยากกระจายข่าวก็เอ่ยกับคนที่กำลังนอนเอนหลังบนเตียงหยอกล้อกับบุตรชาย"ตาเฒ่าข้าอยากไปหาพระชายาสักหน่อยพอดีมีเรื่องจะเม้าท์เอ๊ยมีเรื่องจะทูลพระนาง เกรงว่าไม่ไปตอนนี้จะลืมได้""เรียกสามีดีๆหน่อยทูนหัว มิเช่นนั้นจะไม่อนุญาตนะ"เจียงเฟยเย่วเดินไปหาก่อนจะจุ๊บแก้มเขาแล้วเอ่ย"ท่านพี่...ข้าไปหาพระชายาได้หรือไม่เจ้าคะ"อี๋..เลี่ยนว่ะ เมื่อบ่นในใจเรียบร้อยก็ยิ้มหวานรอคำตอบ เว่ยจื่อชวนพยักหน้ากลับไป"ไม่รู้ท่านอ๋องประทับอยู่ด้วยหรือไม่ เจ้าไปกับซินซิก็เถอะสองคนพี่น้องจะได้ดูแลกัน"เจียงเฟยเย่วกลอกตามองบนหลายล้านรอบ แค่เปิดประตูหลังบ้านก็เข้ารั้วบ้านสกุลหยางแล้ว พี่ชายข้าปลูกบ้านเพื่อข้าเช
หยางหมิงจูและท่านย่าของนางพาพระชายาหานไปหาคู่แฝด คนติดตามอีกว่าสามสิบคนต่างก็หาที่พัก ชินอ๋องยังทรงเป็นคนที่ทรงงานตลอดเวลา ทันทีที่เห็นตลาดหน้าหมู่บ้านคึกคักก็ทรงไปสำรวจทันที และยิ่งมีความยินดีเมื่อได้เห็นพืชพรรณเขียวชอุ่มทั้งที่หิมะเพิ่งจะละลาย ชาวบ้านที่นี่มีวิธีปลูกพืชพรรณที่ดี ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่อดอยากกันเลยสักนิดร่างสูงควบม้าเข้ามาในหมู่บ้าน เมื่อมาถึงก็เห็นคนคุ้นเคยกำลังนั่งคุยกับชาวบ้านอีกทั้งยังมีการดื่มสุราที่ชาวบ้านหมักเองด้วย มู่หรงเยี่ยนลงจากหลังม้าเดินไปหาเขา เว่ยจื่อชวนเอง ฮั่วหย่งฉีและหวังเสี่ยวไช่เองก็เดินตามไปเช่นกัน มู่หรงเยี่ยนทำความเคารพคนแรก"ถวายพระพรเสด็จพ่อ ทรงเดินทางราบรื่นหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""อืม ก็ดี""กระหม่อมเว่ยจื่อชวนถวายพระพรชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ""ราชครูเว่ย ท่านก็มาตามเมียเช่นกันหรือ"เว่ยจื่อชวนหน้าแดงออกอาการเขินอาย หวังเสี่ยวไช่และฮั่วหย่งฉีเองก็ทำความเคารพคนสูงศักดิ์เช่นกันก่อนที่ชินอ๋องจะเอ่ยกับคนหนุ่ม"เจ้าจะแต่งงานกับนางจริงๆหรือ ย่าเล็กของเจ้าอยากถามความตั้งใจ"ฮั่วหย่งฉีมองใบหน้าเสด็จลุงซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของบิดาตนก่อ
เจียงเฟยเย่วกำลังหลับไปก็รู้สึกมีไอร้อนมาอยู่ข้างๆ ซิ่วซิ่วนอนอยู่ข้างล่างไม่ใช่หรือ ยายกระต่ายน้อยจะขึ้นมาบนเตียงนางทำไม ร่างบางที่หันหลังกำลังจะหันกลับมาอยู่ๆวงแขนแข็งแรงก็กอดเอวบางนางเอาไว้ เจียงเฟยเย่วดีดผึงทันที เมื่อสายตาเห็นชัดว่าเป็นใครก็หันไปคว้าหมอนมาทุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย"เว่ยจื่อ
ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปในเรือนทิ้งซิ่วซิ่วเอาไว้กับองครักษ์ของตน หวังเสี่ยวไช่ที่ปกติไม่เคยสนใจสตรีก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ส่วนซิ่วซิ่วที่กำลังถูกหิ้วก็เอ่ยออกมา เพราะนางถูกคอเสื้อรัดลำคอเอาไว้"ท่าน...จะให้ข้าขาดใจตายหรือไง แค่กๆๆ""อ้อ แม่นางน้อยซิ่วซิ่วข้าขออภัยด้วย"หวังเสี่ยวไช่ปล่อยคอเสื้อทันที
เมื่อเจียงเฟยเย่วกลับมาถึงจวนสกุลเว่ย นางก็ตรงดิ่งเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายทันที ร่างบางเอนกายพิงขอบอ่างพลางหลับตาพริ้มปล่อยให้อารมณ์ล่องลอย...หากนับรวมวันนี้ นางเพิ่งมาติดอยู่ในร่างนี้ได้เพียงห้าวันเท่านั้น แรกเริ่มเดิมทีหญิงสาวรู้สึกว่าชีวิตในยุคโบราณนี่มันช่างน่าเบื่อหน่ายไร้รสชาติจะตายชัก! ท
บัดนี้ ณ ลานเรือนหลังยามนี้คงเหลือเพียงสตรีสี่คน หยางหมิงจูหันไปสั่งคนของตนเอง“ชุ่ยชุ่ย...เอาเผือกที่ลอกเปลือกแล้วไปบดให้ละเอียด ข้ามีธุระจะเจรจากับเว่ยฮูหยินตามลำพัง""ซิ่วซิ่ว... เจ้าก็ไปช่วยนางทำงานเล็กๆ น้อยเถอะข้ามีเรื่องสำคัญต้องพูดคุยกับพระชายา"เจียงเฟยเย่วสั่งสำทับอีกคน สองสาวใช้รับคำสั่ง







