เจ๊ไม่สวยแต่รวยมากนะ

หยางหมิงจูที่กินอิ่มนอนหลังอยู่ๆก็ถูกปลุกขึ้นมา   ร่างสูงนั่งลงก่อนจะบีบแก้มนางดึงไปมาเพื่อให้ตื่น  คนตัวเล็กหงุดหงิดที่ถูกกวนตอนนอนและจำไม่ได้ว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่นจึงยกเท้าถีบเข้าเต็มแรง  มู่หรงเยี่ยนถึงกับตกเตียงลงไปก้นจ้ำเบ้า  ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปที่เตียงแล้วจับไหล่นางยกขึ้นมาให้นั่งเอ่ยเสียงเข้ม

"หยางหมิงจู   เจ้ากล้ายิ่งนักวันนี้ทำเรื่องสมควรตายกี่ครั้งแล้ว"

ร่างบางหัวสั่นหัวคลอนเมื่อถูกเขย่าตัวก่อนจะงัวเงียลืมตาขึ้นมา  สายตาเห็นชายหนุ่มรูปร่างหล่อเหลา  สองมือยกขึ้นลูบไล้ก่อนจะเอาแขนคล้องคอ   ใบหน้าหวานยื่นไปจุ๊บปากหนาได้รูปก่อนจะผละออกมามองหน้าแล้วเอ่ย

"พ่อรูปหล่อของเจ๊  วันนี้แต่คอสเพลย์หรือจ๊ะ    ลุคนี้ขยี้ใจมาก  ว่าแต่วันนี้สวมบทท่านอ๋องหรือท่านโหวกันล่ะ  หรือว่าแม่ทัพเย็นชา  ชุดก็ไฮโซปักดิ้นทองซะด้วยลงทุนมาก   เหมาทั้งคืนคิดเท่าไหร่เจ๊ไม่สวยแต่รวยมากนะ  อืมจุ๊บ!!"

มู่หรงเยี่ยนหน้าแดงจนเขียวเมื่อถูกสตรีน่ารังเกียจสัมผัสไปถึงสองครั้ง   เขาบีบไหล่นางอย่างแรงจนหยางหมิงจูนิ่วหน้าหายจากอาการงัวเงียทันที

"โอ๊ย..เจ็บนะโว้ย  อยากตายเหรอหาเรื่องเจ๊เนี่ย"

แต่เมื่อตื่นเต็มตาก็เจอสายตามัจจุราชที่จ้องมาเขม็ง   สามีของแถมของร่างเดิม  นางถึงกับตัวชาอุทานออกมา

"โอ่ว..นี่มันมู่หรงเยี่ยน    สามีของแถมนี่หว่า"

"สามีของแถม?   หยางหมิงจูเจ้าเพ้อเจ้ออะไร  อย่ามาแกล้งเสียสติมาคุยกันให้รู้เรื่อง  จดหมายลับของข้าที่เผาไปกับปลาในสระที่เลี้ยงไว้เจ้าควรมีคำตอบหรือไม่"

หยางหมิงจูเย็นวาบเสียวสันหลังทันที  ไม่ใช่กลัวเขาเรื่องนกกับปลาที่จับมาย่างกิน  แต่ไม่รู้ว่าตอนสะลึมสะลือเผลอพูดอะไรไปบ้าง  แต่ดูท่าจะไม่มีเพราะเขาไม่ได้เอ่ยอะไรมากกว่านั้น     ร่างบางผลักเขาออกแล้วนั่งขัดสมาธิยกแขนขึ้นมากอดอกเอ่ยสั้นๆ

"คำตอบคือ...หิว"

"หิว!!  หิวแล้วไม่มีอย่างอื่นให้กินหรืออย่างไร"

ลำคอระหงเอียงเล็กน้อย  จ้องมองเขาด้วยสายตาที่กำลังประเมินคนตรงหน้า   แต่กิริยาที่กำลังกอดอกเอียงคอแล้วมองเขานั้น  มู่หรงเยี่ยนหายใจติดขัดทันที   เขาไม่เคยมองว่านางงดงาม  นางมีแต่พฤติกรรมน่ารังเกียจ  แต่เหตุใดคืนนี้นางช่างดูไร้เดียงสา  กำลังจะยิ้มมุมปากก็หุบทันทีที่นางตอบกลับมา

"ก็พระองค์ไม่ให้ห้องครัวส่งอาหารแต่ไม่ได้บอกว่าห้ามหาอาหารเองนี่เพคะ    หม่อมฉันแค่เอาชีวิตรอด  ท่านอ๋องอัตคัดหม่อมฉันเข้าใจแต่งมาสองเดือนเนื้อสักชิ้นยังไม่เคยได้กิน  ท่านอ๋องเราหย่ากันเถอะ   หม่อมฉันอยากกลับไปอยู่ชนบทเหมือนเดิมอย่างน้อยก็ยังล่าไก่ป่ากระต่ายมาอิ่มท้อง"

"หย่ารึ  อย่างเจ้าหย่าจากข้าไปจะทำอะไรได้อีก  ล่าไก่ป่า  ล่ากระต่ายป่าคุณหนูเช่นเจ้าเคยชินกับการมีบ่าวไพร่กล้าเอ่ยวาจาอวดอ้าง"

หยางหมิงจูกระเถิบไปสุดหัวเตียงยกขามากอดเข่า   แล้วแนบแก้มลงไปเอียงคอมองเขาตาแป๋วและเอ่ยวาจาโอ้อวดทันที

"หม่อมฉันแค่ทิ้งผ้าเช็ดหน้าสักผืน  นายพรานทั้งตำบลเกรงจะเอาเนื้อมาวางจนเต็มลานบ้าน   ใครใช้ให้หม่อมฉันงามล่มเมืองเพียงนี้ มีแต่คนตาถั่วที่มองไม่ออก    ว่าแต่นี่ดึกแล้วทรงรบกวนเวลานอนคนอื่นบาปนะเพคะ"

ม่หรงเยี่ยนกำมือแน่น  กล้าเอ่ยเรื่องหย่าพอทน  แต่เอ่ยถึงชายอื่นเข้าไม่ทนแน่ๆ  เขาเอ่ยเสียงเข้ม

"หย่าหรืออย่าได้หวัง  ในเมื่อเจ้ากล้าปีนเตียงข้าก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา  หึ"

ร่างสูงลุกขึ้นสะบัดชายเสื้อเดินไปที่ประตู  หยางหมิงจูปิดปากหาวเอ่ยตามหลัง

"กลับดีๆไม่ส่งนะเพคะ  อย่าลืมปิดประตูเรือนให้ด้วยล่ะ  ดึกๆลมแรงหม่อมฉันบอบบาง"

มู่หรงเยี่ยน".............."

ปัง!!  เสียงปิดประตูกระแทกอย่างแรง  หยางหมิงจูส่ายหน้าตะโกนกลับไป

"ที่บ้านไม่เคยสอนมารยาทหรือ    มือห่างเท้าห่างเช่นนี้อย่ามีลูกนะสงสารเด็ก"

คนที่ยืนอยู่ด้านนอกอยากกลับเข้าไปสั่งสอนนางให้รู้ว่าเขาเป็นใครและนางเป็นใคร  แต่พอจะย้อนกลับเข้ามาองครักษ์ของเขาก็เร่งมาตามทันที"

"ท่านอ๋อง  คุณหนูเฉินไม่สบาย  ทางสาวใช้ของนางให้มาแจ้งพ่ะย่ะค่ะ"

"นี่ยามห้ายแล้ว  ไปจวนเฉินยามวิกาลชื่อเสียงนางจะเสียหายได้  ให้ส่งหมอไปแทนก็แล้วกัน"

หย่งฉีเกาหัวแกรกๆ  ปกติหากทางนั้นมาแจ้งว่าคุณหนูเฉินโหรวโหรวไม่สบายท่านอ๋องจะไปเยี่ยมทันที  แต่วันนี้กลับให้ส่งหมอไปแทน  ส่วนร่างสูงเดินกลับเข้าข้างในก่อนจะเบียดคนตัวเล็กนอนหน้าตาเฉย  หยางหมิงจูลุกขึ้นมามองตาขวางก่อนจะเอ่ย

"ตำหนักพระองค์ไฟไหม้หรือน้ำท่วมเพคะ   ถึงมาหารบกวนชาวบ้านเนี่ย"

"เจ้าเป็นเมียข้านอนด้วยกันไม่ได้หรือ"

"ทอดพระเนตรสิเพคะ  เตียงเล็กเพียงนี้หม่อมฉันคนเดียวก็เต็มแล้ว"

"อย่าเรื่องมากที่ไม่ยอมนอนเพราะหวังว่าข้าจะทำเรื่องอื่นสินะ  อย่าเพ้อฝันนักเลย"

หยางหมิงจูไม่เอ่ยต่อ  นางโยนหมอนกับผ้าห่มลงไปด้านล่าง  วาดเท้าคร่อมร่างเขาแล้วก้าวลงจากเตียง  เอาผ้านวมผืนเก่าปูก่อนจะนอนไม่สนใจตัวก่อกวน  มาได้วันเดียวต้องมาเจออะไรก็ไม่รู้  

ส่วนร่างสูงลุกมาม้วนผ้านวมห่อตัวนางแล้วโยนลงบนเตียงหยางหมิงจูจะลุกเขากอดเอาไว้เอาขาพาดทับทำให้นางลุกไม่ได้แล้วนอนหลับหน้าตาเฉย

"ท่านอ๋อง   หม่อมฉันพอมีเงินเก็บ  พระองค์น่าจะต้องหาหมอนะเพคะ  ท่าทางจะประชวรหนัก"

คนตัวโตไม่ตอบกลับ  ส่วนหยางหมิงจูจำใจต้องหลับไปเพราะนางเพลียมาก   ตกดึกมู่หรงเยี่ยนจึงได้ลุกออกไป  เขาห่มผ้าให้นางแล้วนั่งมอง  รู้สึกเหมือนนางมีเรื่องบางอย่างเบื้องลึกเบื้องหลังสกุลหยางมีอะไรซ่อนอยู่   

ร่างสูงลุกออกไปเพราะหย่งฉีส่งพิราบสื่อสารกลับไปว่ายังไม่ได้รับข่าวสาร  และทางนั้นก็ส่งกลับมาใหม่  มู่หรงเยี่ยนมีเรื่องงานต้องหารือ  คนตัวเล็กเองหลับเป็นตาย  ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ตื่น