บทที่ 20 nc 1/3

ชั่วพริบตาคำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีที่ไคโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างดุดัน ปากหนารุกรานรุนแรงบดเบียดจนโมเน่รู้สึกถึงรสฝาดของเลือดที่ซึมออกมา ลิ้นร้อนรุ่มรุกไล้เข้าไปในโพรงปากหวานอย่างบ้าคลั่ง พันเกี่ยวเรียกร้องจนร่างบางสะดุ้งเฮือก

“อื้มมมม!”

โมเน่ดิ้นรนสุดแรง มือเล็กขยำเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มของเขาจนยับยู่ยี่ พยายามจะผลักไสอกแกร่งที่เหมือนกำแพงหินออกไป แต่พละกำลังของเธอกลับมลายหายไปกับรสจูบ จากที่เคยทุบตีกลับเปลี่ยนเป็นโอบรั้งลำคอหนาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเกาะ

"ฮึ่ม..." ไคครามต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นยัยตัวแสบเริ่มอ่อนระทวยในอ้อมแขนเขายิ่งย่ามใจ บดจูบเน้นย้ำซ้ำๆ อย่างหิวกระหาย มือใหญ่ที่หยาบกร้านลูบไล้แผ่นหลังโค้งเว้าที่เปียกโชก ก่อนจะเลื่อนลงไปบีบเค้นสะโพกกลมกลึง แรงบดเบียดของร่างกายกำยำทำให้โมเน่สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่พุ่งพล่านสวนทางกับอากาศที่หนาว

"ไอ้พี่ไก่... ปล่อย...อื้อออ" เธอพยายามจะถอนปากออกเพื่อหายใจ แต่ไคกลับตามไปประกบปิดแน่น ก่อนจะดูดดึงอย่างรุนแรงจนเธอเผลอครางเครือออกมา

"เธอมันเข้ากับฉันได้ดีชะมัด โมเน่!" ไคถอนจูบออกมาเพียงนิดเพื่อกระซิบข้างหู

โมเน่หอบหายใจสั่น ใบหน้าแดงซ่านปนเปไปกับหยาดน้ำฝน นัยน์ตาคู่สวยฉ่ำวาวไปด้วยอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แผนการหนีพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี เพราะตอนนี้แม้แต่เรี่ยวแรงจะยืนเธอยังแทบไม่มี มีเพียงวงแขนเหล็กของเขาที่พยุงเธอไว้ไม่ให้ร่วงไปกองกับพื้น

"ปล่อย! อื้อ... บอกให้ปล่อยไง!"

โมเน่เบือนหน้าหนีจูบอันเร่าร้อนนั้นได้หวุดหวิด เธอหอบหายใจรัวรินจนหน้าอกกระเพื่อมไหวเปียกชุ่มแนบไปกับแผ่นอกกว้าง มือเล็กทั้งผลักทั้งดัน ทุบตีบ่าแกร่งของไคอย่างบ้าคลั่ง

"นายมันบ้าไปแล้ว! ฉันไม่ใช่ของเล่นของนายนะ!"

"เธอไม่ใช่ของเล่น แต่เป็นเมียฉันต่างหาก นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์มุมปากยิ้มแสยะ เขาใช้มือเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของโมเน่ไว้เหนือหัวแล้วกดติดกับผนังระเบียง

"ฉันไม่ใช่ เมียนาย!!" โมเน่เถียงสู้ตายพลางดิ้นพล่าน ขาเรียวพยายามที่จะเตะและถีบเขาเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ "ปล่อยฉันนะ ไอ้พี่ไก่ชั่ว! ไอ้คนเผด็จการ!"

"พยศนักใช่ไหม!" เขาปล่อยข้อมือของเธอแต่กลับเปลี่ยนมาบีบคางมนบังคับให้สบตา ก่อนจะบดเบียดร่างกายกำยำเข้าหาจนโมเน่แทบจะจมหายไปกับกำแพงโน้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงที่เปียกขบเม้มผิวบางจนเกิดรอยรักสีกุหลาบชัดเจนท่ามกลางแสงฟ้าแลบชุ่ม

โมเน่สะดุ้งเฮือกร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ มือที่เคยทุบตีกลับเปลี่ยนเป็นจิกไหล่ที่เปียกปอนของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่จู่โจมฉับพลัน

"อ๊ะ อย่า พอแล้ว " เสียงตวาดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วเบาอย่างลืมตัว

"เงียบซะ! ถ้าไม่อยากให้ฉันทำตรงระเบียงนี่!" ไคผละออกมาจ้องหน้าเธอด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่านถึงขีดสุด เขาไม่สนใจเสียงฝนหรือความหนาว

ชั่วพริบตา ไคก็ก้มลงช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างรวดเร็ว โมเน่ตกใจจนต้องรีบวาดแขนโอบรอบคอเขาไว้แน่นเพราะกลัวตก "ปล่อยนะ! จะพาฉันไปไหน!"

"ไปสะสางบัญชีเด็กดื้อในห้องไง! คืนนี้ต่อให้เธอร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด... ฉันก็จะไม่หยุด!"

"ไอ้บ้า! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!"

ไคเตะประตูระเบียงให้เปิดออกแล้วก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องนอนมืดสลัว ร่างเล็กดิ้นสู้ไปตลอดทาง มือตีอก ตีแขน ด่าไม่หยุด ไคหัวเราะทุ้มกอดรัดแน่นยิ่งขึ้นจนโยนเธอลงเตียง โมเน่สะดุ้งมองเขาอย่างเจ็บใจเพราะแผนหนีที่เตรียมมาทั้งคืนพังหมดแล้ว

นัยน์ตาคมกริบฉายแววหลงใหลขณะลูบไล้ตามเรือนร่างบางที่เปียกปอน เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มของตนเองออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า... ช้าจนน่าใจหาย เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและมัดกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนชัดเจน ซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยรอยเล็บแดงก่ำที่เธอฝากไว้

"อย่า... ไค อย่าทำแบบนี้" โมเน่เสียงสั่นพร่า พยายามจะตะเกียกตะกายคลานถอยหนีไปที่หัวเตียง แต่สายตาเจ้ากรรมกลับทรยศความกลัว มันจ้องมองหยดน้ำฝนที่ไหลพาดผ่านรอยจิกบนอกกว้างของเขาอย่างไม่อาจละสายตา

"สวยไหมล่ะ? รอยทุบ รอยจิกที่เธอทำไว้บนตัวฉันน่ะ..." เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางกระตุกยิ้มร้าย

"หยุดนะ... อย่าเข้ามา!"

โมเน่เม้มปากแน่น มือกุมสาบเสื้อตัวเองไว้จนตัวสั่นไปหมดแต่ไคกลับไม่ฟัง เขาโน้มกายย่อตัวลงแล้วคลานขึ้นไปบนเตียงเพื่อเข้าหาเธออย่างคุกคามดุจนักล่า มือหนาเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อของโมเน่

"ตาเธอบ้างแล้ว เด็กดื้อ..."

To be continued

สวัสดิ์ดีค่าา หายหน้าหายตาไปนาน แต่กลับมาแล้วพร้อมกับฉาก nc สุดแซ่บ

ละลล่ำละลัก แปลว่า พูดอย่างเร่งรีบ หรือตะกุกตะกัก

อ่านกันมาจนถึงตอนที่ 20 แล้วก็อย่าลืมคอมเมนท์ให้กันหน่อยน๊า หรือว่าจะแชร์ให้เพื่อน ๆ ที่น่ารักมาอ่านกันได้เลยถ้าลงครบทุกตอนแล้วไรท์ขออนุญาติ ติดเหรียญเพื่อเป็นค่าขนมต่อชีวิตเล็ก ๆ น้อยให้กับตัวไรท์เองเจอกันตอนหน้าค่าา