บทที่ 37

นอกห้องพักฟื้น อริณยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูอย่างเงียบ ๆ มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือจนแทบเลือดซิบ ความจริงเรื่องที่โมเน่ตั้งท้องเป็นเหมือนจุดจบของความฝันทั้งหมดที่เธอเฝ้าถนอมมานาน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดลงทุกวินาที

'ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่ไคจะทิ้งเด็กคนนี้ไปได้แน่ ๆ' เธอคิดในใจพลางกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บแค้นและสิ้นหวัง มือที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาจนต้องพิงผนังไว้เพื่อประคองตัว

พี่โรมที่เดินมาเยี่ยมน้องสาวพอดีก็เห็นอริณยืนแอบฟังอยู่หน้าห้องพักฟื้นแบบนั้น เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยแล้วสังเกตเห็นแวว ตาของเลขาคนนี้ที่ดูผิดปกติไปจากที่เคยเห็น มีอะไรบางอย่างในสายตานั้นที่ทำให้เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที

"คุณอริณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ" พี่โรมถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่สายตากลับจับจ้องอย่างสังเกตการณ์ พยายามอ่านสีหน้าของเธอให้ออกให้ได้มากที่สุด

อริณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน "อ๋อ...มาเยี่ยมคุณโมเน่น่ะค่ะ เป็นห่วงมากเลยค่ะพอดี" เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ ผิดปกติจากที่เคยเห็น

พี่โรมพยักหน้ารับคำแต่ในใจกลับเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ตั้งแต่ภาพที่พ่อได้รับมาอย่างมีเงื่อนงำ ไปจนถึงความสนิทสนมของอริณกับพ่อแม่ของไคที่เพิ่มขึ้นผิดปกติในช่วงหลัง เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่าข่าวลือแย่ ๆ เกี่ยวกับน้องสาวของตัวเองอาจจะมาจากผู้หญิงคนนี้จริง ๆ ก็เป็นได้

"ผมจะเข้าไปดูน้องสาวก่อนนะครับ" เขาพูดพลางเดินผ่านอริณเข้าไปในห้อง ทิ้งให้เธอยืนอยู่คนเดียวหน้าประตูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

ในห้องพักฟื้น โมเน่ยังคงนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของไค รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนตลอดชีวิตในร่างนี้ แม้ใจจะยังคงสับสนวุ่นวายกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดกับอ้อมกอดนี้อย่างบอกไม่ถูก

"โมเน่" พี่โรมเรียกเบา ๆ ขณะเดินเข้ามาในห้อง สีหน้าเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความโล่งใจทันทีที่เห็นน้องสาวลืมตาตื่นแล้ว "เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม"

"สบายดีค่ะพี่โรม" โมเน่ยิ้มให้พี่ชายอย่างอ่อนแรง มือยังคงลูบท้องตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

พี่โรมเดินเข้ามานั่งที่ขอบเตียงอีกฝั่งหนึ่ง มองน้องสาวด้วยความห่วงใย "พ่ออยู่ข้างนอก กำลังจะเข้ามาเยี่ยม แต่พี่ขอคุยกับเธอก่อนสักครู่นะ" เขาลดเสียงลงเบา ๆ "เรื่องอริณ พี่เริ่มสงสัยเธอมากขึ้นทุกวันแล้ว จะลองสืบดูให้ละเอียดอีกที เธอเองก็ระวังตัวไว้ด้วยนะ"

โมเน่พยักหน้ารับคำเตือนของพี่ชายอย่างจริงจัง ไม่รู้เลยว่าคำเตือนนั้นจะกลายเป็นเรื่องสำคัญเพียงใดในอีกไม่ช้า

ไม่นานนัก วรโชติก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ยังคงมีร่องรอยความกังวลหลงเหลืออยู่ เขายืนนิ่งอยู่หน้าเตียงครู่หนึ่งก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ ลูกสาว มือที่เคยกำแน่นด้วยความโกรธตอนนี้กลับสั่นเทาด้วยความรู้สึกผิด

"พ่อขอโทษนะลูก ที่ตะโกนใส่แกแบบนั้น" เขาพูดเสียงแหบพร่า สายตาหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาลูกสาวตรง ๆ "พ่อไม่รู้เลยว่าแกกำลังตั้งท้องอยู่ ถ้าแกเป็นอะไรไปพ่อคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่ ๆ"

"ไม่เป็นไรค่ะพ่อ หนูเข้าใจว่าพ่อก็แค่เป็นห่วง" โมเน่ตอบพลางยิ้มให้พ่ออย่างอ่อนโยน แม้ในใจจะยังคงรู้สึกผิดที่ต้องหลอกลวงเขาต่อไปเรื่อย ๆ

วรโชติเอื้อมมือมากุมมือลูกสาวไว้แน่น "พ่อจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายแกอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับกำลังสาบานกับตัวเองมากกว่าพูดกับลูกสาว

โมเน่มองหน้าพ่อที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสนปนเศร้า เธอไม่รู้เลยว่าจะสามารถรักษาคำโกหกนี้ไว้ได้นานแค่ไหน แต่ในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือยิ้มรับความรักที่ทุกคนมอบให้อย่างเต็มที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้

เย็นวันนั้น หลังจากพ่อและพี่โรมกลับไปแล้ว ไคนั่งอยู่ข้างเตียงเฝ้าดูโมเน่หลับตาพักผ่อน แสงไฟสลัวในห้องพักฟื้นทอดเงาลงบนใบหน้าของเธอที่ดูสงบนิ่ง เขายื่นมือมาลูบผมเธอเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยนที่ไม่เคยแสดงออกกับใครมาก่อนตลอดชีวิต

"ไม่ว่าเรื่องราวจะซับซ้อนแค่ไหน พี่จะปกป้องเธอกับลูกให้ดีที่สุด" เขากระซิบเบา ๆ กับตัวเองมากกว่าจะพูดให้เธอได้ยิน ก่อนจะโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วนั่งเฝ้าอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งแสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาแทนที่แสงอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าไปแล้ว

กลางดึกคืนนั้น โมเน่ตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกกระหายน้ำ เธอลืมตาขึ้นมาเจอไคที่ยังนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมไปไหน แม้แสงไฟในห้องจะถูกหรี่ลงจนเกือบมืดแล้วก็ตาม

"พี่ยังไม่นอนอีกเหรอคะ" เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา

"นอนไม่หลับ กลัวว่าเผลอหลับแล้วเธอจะเป็นอะไรไปโดยไม่รู้ตัว" ไคตอบพลางยื่นแก้วน้ำให้เธอดื่ม สายตาที่มองเธอยังคงเต็มไปด้วยความห่วงใยไม่เปลี่ยนแปลง

โมเน่รับแก้วน้ำมาดื่มอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ "ขอบคุณนะคะที่พี่อยู่ด้วยตลอด" คำพูดนั้นหลุดออกมาจากใจจริงโดยไม่ทันคิด ทำให้ไคยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะบีบมือเธอไว้แน่นอีกครั้งหนึ่ง

To be continued