บทที่ 41

"ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว มือกำแก้วกาแฟแน่นจนข้อนิ้วขาว

เธอนึกถึงคืนหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อนที่ไคทำงานดึกจนดึกดื่น เธอเป็นคนเดียวที่อยู่เป็นเพื่อนเขาจนถึงเช้า ทั้งคู่นั่งคุยกันเรื่องต่าง ๆ นานาจนเธอเผลอคิดไปว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากำลังจะพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของเธอฝ่ายเดียวเท่านั้น

เธอจ่ายเงินค่ากาแฟแล้วเดินออกจากร้านด้วยสีหน้าที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม ระหว่างเดินไปที่รถ โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นพร้อมข้อความจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่แจ้งว่าบริษัทกำลังจะจัดงานเลี้ยงพันธมิตรอีกครั้งในสัปดาห์หน้า และคราวนี้ไคประกาศชัดเจนว่าจะพาโมเน่ไปร่วมงานด้วยอย่างเป็นทางการในฐานะภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์

ข่าวนี้ยิ่งจุดไฟความแค้นในใจอริณให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ ในหัวเริ่มคิดแผนการใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า แผนที่เธอจะไม่ยอมพลาดอีกต่อไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

คืนนั้น เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักส่วนตัว ไล่เรียงรายชื่อคนสนิทที่ยังทำงานอยู่ในคฤหาสน์ของไคที่เธอเคยให้ความช่วยเหลือไว้ในอดีต หวังจะหาช่องทางกลับเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีกครั้งไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

"ยังไงก็ต้องหาทางเข้าไปให้ได้" เธอพึมพำกับตัวเองพลางกดโทรศัพท์หาคนรู้จักคนหนึ่งที่เคยทำงานเป็นแม่บ้านพาร์ตไทม์อยู่ในคฤหาสน์นั้น เสียงปลายสายรับสายในไม่ช้า อริณเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

"สวัสดีค่ะ พอดีอริณอยากขอความช่วยเหลือหน่อยน่ะค่ะ เรื่องงานที่คฤหาสน์คุณไค" เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ระหว่างที่ปลายสายกำลังฟังอยู่นั้น เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าค้นหาชุดพนักงานทำความสะอาดเก่าที่ยังเก็บไว้จากตอนที่เคยปลอมตัวเข้าไปครั้งก่อน

"พี่จำได้ไหมคะว่าเวรยามที่คฤหาสน์เปลี่ยนกะกันตอนกี่โมง" เธอถามด้วยความสนใจอย่างจริงจัง จดบันทึกทุกรายละเอียดที่ได้ยินลงในสมุดโน้ตเล็ก ๆ อย่างพิถีพิถัน

หลังวางสายลง อริณนั่งอยู่คนเดียวในความมืด แสงจากหน้าจอโทรศัพท์เพียงอย่างเดียวส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันน่าขนลุก เธอไม่มีทางยอมให้ความฝันที่เฝ้าถนอมมาตลอดหลายปีต้องพังทลายลงเพราะผู้หญิงที่จู่ ๆ ก็โผล่เข้ามาแย่งทุกอย่างไปจากเธอได้ง่าย ๆ แบบนี้แน่นอน

เธอลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็กที่เก็บของใช้ส่วนตัวไว้ ตรวจสอบทุกอย่างให้พร้อมสำหรับแผนการที่วางไว้ในหัว มือที่เคยสั่นเทาด้วยความเศร้าเมื่อครู่กลับนิ่งขึ้นอย่างประหลาด ราวกับความเจ็บปวดทั้งหมดได้กลายเป็นพลังผลักดันให้เธอเดินหน้าต่อไปโดยไม่หันกลับมามองสิ่งที่ถูกต้องอีกแล้ว

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาเที่ยงคืนพอดี อริณนั่งจ้องมองมันเงียบ ๆ ก่อนจะปิดไฟในห้องแล้วเข้านอน แม้ในใจจะยังคงเดือดพล่านไปด้วยแผนการที่รอเวลาลงมือในอีกไม่กี่วันข้างหน้าก็ตาม

ก่อนหลับตาลง เธอเปิดโทรศัพท์ดูวันที่ในปฏิทินอีกครั้งหนึ่ง นับถอยหลังวันงานเลี้ยงพันธมิตรที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบางเยือกเย็นก่อนจะปิดหน้าจอลง ความมืดในห้องกลืนกินทุกอย่างจนมิดชิด เหลือเพียงลมหายใจของเธอที่ค่อย ๆ สงบลงพร้อมกับความคิดอันตรายที่ยังคงหมุนวนอยู่ในหัวไม่หยุด นอนหลับไปพร้อมกับความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ อีกต่อไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยราคาเท่าใดก็ตาม

To be continued

Yaaa อีก 4 ตอนก็ใกล้จบแย้ววว