บทที่ 38

ข่าวการตั้งท้องของโมเน่แพร่ไปถึงพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายอย่างรวดเร็ว ความโกรธเคืองเรื่อง "ข่าวลบ" ที่เคยเป็นปัญหาใหญ่เมื่อวานถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นดีใจที่จะได้หลานทายาทคนแรกของทั้งสองตระกูลในทันที

วรโชติที่เคยโกรธจัดจนบุกมาที่คฤหาสน์ไค ตอนนี้กลับนั่งยิ้มแก้มปริอยู่ที่โรงพยาบาล พูดคุยกับพ่อของไคทางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับลืมเรื่องที่ทะเลาะกันไปเมื่อวานจนหมดสิ้น

"งั้นเราจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุดเลยไหมครับ อ้างเรื่องสุขภาพของโมเน่ก็ได้ครับ จะได้ไม่มีใครมาว่าอะไรได้" วรโชติเสนอด้วยความกระตือรือร้น มือถือโทรศัพท์แนบหูอย่างใกล้ชิด

ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกันทันทีที่จะจัดงานแต่งงานอย่างสมเกียรติและรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกอย่างถูกวางแผนใหม่หมดภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทั้งสถานที่ วันเวลา และรายชื่อแขกที่ต้องเชิญ

ในห้องพักฟื้น พี่โรมแอบเข้ามาคุยกับโมเน่สองต่อสองระหว่างที่ไคออกไปคุยธุระข้างนอก เขายืนยันกับน้องสาวว่าตอนนี้พ่อสงบลงแล้วและรู้สึกผิดที่ด่วนตัดสินใจโดยไม่ฟังเหตุผลก่อน

"พี่กำลังสืบหาคนปล่อยข่าวอยู่นะ" พี่โรมกระซิบเบา ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง "พี่มั่นใจว่าเป็นฝีมืออริณแน่ ๆ เดี๋ยวพี่จะหาหลักฐานมาให้ได้"

โมเน่ฟังแล้วรู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที มีพี่ชายที่คอยซัพพอร์ตอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยวเหมือนที่เคยกลัวไว้เลยสักนิด "ขอบคุณนะคะพี่โรม" เธอยิ้มให้พี่ชายอย่างอบอุ่นใจ

"ดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าเครียดมากนัก คิดถึงลูกในท้องด้วย" พี่โรมพูดพลางลูบหัวน้องสาวเบา ๆ ก่อนจะลุกออกไปเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของไคเดินกลับมาใกล้ห้อง

หลังจากวันนั้น ไคก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง เขาสั่งพักงานเลขาฯ ทุกคนรวมถึงอริณทันที ตัดขาดการติดต่อทั้งหมดจากเธออย่างเด็ดขาด เพื่อมาเฝ้าดูแลโมเน่ทั้งที่โรงพยาบาลและที่คฤหาสน์ตลอด 24 ชั่วโมง

เขาปรนนิบัติเธอทุกอย่างตั้งแต่ปอกผลไม้ป้อนถึงปาก ไปจนถึงคอยพยุงเดินเวลาลุกจากเตียง จนโมเน่เริ่มทำตัวไม่ถูกว่าจะรับมือกับความใส่ใจขนาดนี้ยังไงดี สมองบอกให้ผลักไสออกไปเหมือนที่เคยทำมาตลอด แต่ร่างกายกลับเริ่มคุ้นชินกับการมีเขาอยู่ข้าง ๆ ไปเสียแล้ว

"พี่ไก่คะ หนูเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องประคองขนาดนี้หรอก" เธอบ่นเบา ๆ ขณะที่ไคคอยจับแขนพยุงเธอเดินไปห้องน้ำ

"เดี๋ยวล้มแล้วจะทำยังไง อย่าดื้อ" ไคตอบเสียงเข้มแต่แฝงความเป็นห่วง ไม่ยอมปล่อยแขนเธอแม้แต่นิดเดียวจนกว่าจะเดินถึงจุดหมาย

เมื่อกลับมาพักฟื้นที่คฤหาสน์ โมเน่เริ่มใช้จังหวะที่ไคกำลังเห่อลูกในท้องสั่งใช้งานเขาเยี่ยงทาสเพื่อแก้แค้นที่เขาเคยแกล้งเธอมาตลอด

"พี่ไก่คะ หนูอยากกินมะม่วงหาวมะนาวโห่ตอนตีสองอ่ะค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นกลางดึกด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ไคที่กำลังจะเผลอหลับอยู่ข้างเตียงลืมตาพรึบทันที ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปหาให้โดยไม่บ่นสักคำ "รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวพี่ไปหาให้"

โมเน่มองหลังไคที่รีบเดินออกจากห้องไปแล้วอมยิ้มพอใจในใจ นี่แหละคือความสะใจที่รอคอยมานาน เธอลองสั่งต่ออีกหลายอย่าง ตั้งแต่ให้ไคนวดเท้าให้จนถึงให้อ่านนิทานก่อนนอนให้ฟัง ทุกอย่างที่คิดออกเธอสั่งหมด

"หนูขอให้พี่นวดเท้าให้หน่อยสิคะ เมื่อยมากเลย" เธอยื่นเท้าเรียวมาให้พร้อมสีหน้าเอาแต่ใจ

แทนที่ไคจะโกรธหรือปฏิเสธ เขากลับเต็มใจทำตามทุกอย่างด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือหนานวดเท้าเรียวอย่างอ่อนโยน "ยิ่งจิกหัวใช้แบบนี้ พี่ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารักแบบที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็นเลยนะ หมูเน่"

โมเน่หันหน้าหนีอย่างเขินอาย ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันที "พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย"

"พูดความจริงไง" ไคตอบกลับพลางยิ้มมุมปาก สายตาจับจ้องเธออย่างอ่อนโยนไม่ละไปไหน

คืนนั้น หลังจากไคหลับไปข้าง ๆ เตียงด้วยความเหนื่อยล้าจากการดูแลเธอมาทั้งวัน โมเน่นอนมองใบหน้าที่หลับสนิทของเขาเงียบ ๆ ความรู้สึกในใจเริ่มชัดเจนขึ้นทุกวัน จนเธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองยังอยากจะหนีไปจากที่นี่จริง ๆ หรือเปล่า

To be continued