บทที่ 36

โมเน่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตาของห้องพักฟื้น เธอกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องวีไอพีที่หรูหราที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือข้างขวา เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะเบา ๆ อยู่ข้างเตียง

คนแรกที่เธอเห็นไม่ใช่พ่อหรือพี่โรมอย่างที่คาดคิด แต่กลับเป็นไคที่นั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาข้างเตียง สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ดวงตาจะยังคงมีร่องรอยความอ่อนล้าให้เห็นอยู่ลาง ๆ

โมเน่ค่อย ๆ นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่คฤหาสน์ ภาพพ่อที่มาบุกเข้ามาด้วยความโกรธ ภาพไคที่ทิ้งระเบิดคำพูดใส่ทุกคน แล้วเธอก็อาเจียนออกมาต่อหน้าคนทั้งบ้านก่อนจะหมดสติไป เธอได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความอึดอัดใจ พยายามขยับตัวเล็กน้อยแต่รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งร่าง

"ตื่นแล้วเหรอ" ไคเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงขยับตัว เขาวางเอกสารลงแล้วรีบลุกขึ้นเดินมาที่ข้างเตียงด้วยท่าทีรีบร้อนกว่าที่สีหน้าแสดงออก

"หนู...หนูเป็นอะไรไปคะ" โมเน่ถามด้วยเสียงแหบแห้ง ลำคอแห้งผากจนแทบพูดไม่ออก

ไคยื่นแก้วน้ำมาให้เธอจิบก่อนจะตอบ "เธอเป็นลมไปที่หน้าบ้าน หมอบอกว่าน่าจะมาจากความดันและความเครียดสะสม"

ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับคุณหมอวัยกลางคนที่เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเวชระเบียน ไคลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสงบทันทีที่เห็นหมอเข้ามา เขาอธิบายกับโมเน่สั้น ๆ ว่าที่เธอเป็นลมไปน่าจะมาจากความดันและความเครียดสะสม แต่ยังไม่ทันจบประโยค คุณหมอก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

"ยินดีด้วยครับ คุณแม่ตั้งครรภ์ได้ประมาณ 6 สัปดาห์แล้วครับ" คุณหมอกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางเปิดแฟ้มให้ดูผลตรวจ

โลกทั้งใบของโมเน่เหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธออยากจะตะโกนถามว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง เพิ่งจะมีอะไรกับไคแค่ครั้งสองครั้งเองนี่นา แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ ไม่มีคำไหนออกมาได้เลยสักคำ เธอได้แต่มองหน้าคุณหมอด้วยสายตาว่างเปล่า สมองประมวลผลไม่ทัน

"คุณแม่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะครับ พักผ่อนให้เพียงพอ หลีกเลี่ยงความเครียด" คุณหมอกล่าวเพิ่มเติมก่อนจะสั่งยาบำรุงและนัดตรวจครั้งต่อไป ก่อนเดินออกจากห้องไปพร้อมพยาบาล

ทันทีที่หมอเดินออกไปจากห้อง ไคก็เดินเข้ามาประชิดเตียงทันที เขาเชยคางเธอขึ้นมาสบตาอย่างอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็นมา สายตาที่มองเธอเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่เคยแสดงออกมาก่อน

"พ่อเธอน่ะ...พอรู้ว่าเธอท้องจริง ๆ ท่านก็เลิกสนใจเรื่องรูปปาร์ตี้พวกนั้นทันที" เขาเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงเรียบ "ท่านสั่งให้เราแต่งงานกันให้เร็วที่สุดเพื่อรักษาหน้าตระกูล"

โมเน่ที่ดิ้นไม่หลุดจากมือที่เชยคางอยู่ได้แต่น้ำตาตกใจไหลออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว แผนที่วางไว้ทั้งหมดพังไม่เป็นท่า เนื้อเรื่องที่เธอเคยอ่านมาในนิยายมันวิบัติไปหมดแล้วจริง ๆ ความคิดหลายอย่างแล่นเข้ามาในหัวพร้อมกันจนเธอแทบตั้งสติไม่ทัน

"หนู...หนูยังทำใจไม่ได้เลยค่ะ" เธอกระซิบเสียงสั่น มือกุมท้องของตัวเองอย่างงุนงงกับความจริงที่เพิ่งรับรู้

ไคนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมากอดเธอเบา ๆ ระมัดระวังราวกับกลัวจะทำเธอแตกหัก

"ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น มีพี่อยู่" เขากระซิบข้างหู น้ำเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนทำให้หัวใจของโมเน่เต้นรัวผิดจังหวะ

เธอซบหน้าลงกับอกของเขา รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แปลกใหม่ ทั้งความกลัวและความสับสนที่มีอยู่เต็มอกค่อย ๆ คลี่คลายลงไปบ้างเมื่ออยู่ในอ้อมกอดนี้ แม้ในใจจะยังคงมีคำถามมากมายที่หาคำตอบไม่ได้ก็ตาม

To be continued