บทที่ 21 nc 2/3

"ไม่! ปล่อยฉันนะ!" โมเน่แผดเสียงพลางปัดป้องพัลวัน เธอพยายามจะรวบสาบเสื้อเข้าหากันและปัดมือใหญ่ของเขาออกไป แต่พละกำลังของตัวเองกลับน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับเขา ไคใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้แน่นแล้วกดลงกับเตียงนุ่ม

"พี่ไก่! ไอ้คนบ้า! ปล่อย!" โมเน่ดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าไคกลับใช้นิ้วหนาแกะกระดุมเสื้อเธอออกอย่างใจเย็นและยั่วเย้า

เม็ดแรกหลุดออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อ เม็ดที่สองและสามตามมาติดๆ แม้โมเน่จะบิดกายหนีและพยายามจะหุบไหล่เพื่อปกปิดเพียงใด ไคก็จัดการกระชากอาภรณ์ที่เปียกชื้นนั้นให้พ้นทางจนทรงเสน่ห์อวบอิ่มเด้งออกมาสู้สายตาอย่างโจ่งแจ้ง

ไคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาแผดเผาจนโมเน่รู้สึกร้อนไปทั้งตัว เขาโน้มหน้าลงประทับจูบบนรอยแดงเก่าที่เขาเคยฝากไว้ ลิ้นร้อนชื้นวนเวียนปลุกเร้าจนร่างบางสะท้านเฮือก ความพยศในตอนแรกเริ่มมลายกลายเป็นความซ่านสยิว

"สวยชิบ ถ้ามีของดีก็น่าจะเอามาอวดกันแต่แรกสิ"

“หยุดเถอะ ขอร้อง” โมเน่กัดริมฝีปากมองไคที่จัดการสลัดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายทิ้งไป

ไคหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างอย่างหลงใหล ตั้งแต่ใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อ ริมฝีปากอวบอิ่มที่บวมช้ำจากการจูบ ไปจนถึงเนินอกอวบที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบถี่

"โมเน่... ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก สายตาเขายังคงแผดเผาประหนึ่งเปลวไฟที่อบอุ่นแต่ร้อนแรงจนเธอไร้เรี่ยวแรงจะขยับหนี

เขานิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับจะขออนุญาตผ่านทางสายตา ก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาหาอย่างเชื่องช้า โมเน่หลับตาลงอย่างจำนนเมื่อริมฝีปากหนาประทับลงมาอีกครั้งแต่นุ่มนวลเรียวลิ้นร้อนค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่โพรงปากหวาน

ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวกระหวัดอย่างนุ่มนวล ราวกับต้องการปลอบประโลมความตื่นตระหนกก่อนหน้านี้ให้จางหายไป โมเน่ครางในลำคอแผ่วเบา รสจูบเขาทำให้สมองเธอขาวโพลน

มือใหญ่ลูบไล้ต้นขาขาวผ่องตั้งแต่อันเรียวเล็กขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากหนาประทับจูบตรงโค้งเว้าของสะโพกมน ลิ้นร้อนตลบเลียหยดน้ำฝนที่ไหลย้อยลงมาตามผิวเนียนก่อนจะขบกัดเบาจนโมเน่สะดุ้งตัวโยน

"อ๊ะ... ไค! เสียว..."

มือหนาเลื่อนขึ้นมากุมเต้าทรวงอวบ บีบเค้นจนเนื้อนุ่มล้นง่ามมือ นิ้วโป้งวนรอบยอดปทุมถันสีแดงก่ำช้าๆ ก่อนจะดึงรั้งมันเข้าปากไปดูดดึงอย่างแรงจนเกิดเสียงชื้นแฉะ ขณะที่มืออีกข้างสอดหายเข้าไปในร่องรักที่ฉ่ำแฉะ วนนิ้วกระตุ้นช้ๆ อย่างหยั่งเชิง

"อ๊า... ช้าลงหน่อย!" โมเน่ครางซ่านสลับกับเสียงสะอื้น ทว่าร่างกายกลับทรยศความคิดไปไกลแสนไกล เธอแอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสรุกรานนั้นโดยอัตโนมัติ

"เด็กดี..."ไคหัวเราะในลำคอชอบใจเน้นย้ำสัมผัสที่ยอดอก ดูดดึงและใช้ลิ้นตวัดรัวจนโมเน่โค้งตัวรับด้วยความกระสัน ลมหายใจของเธอติดขัดและถี่รัวขึ้นทุกที มือเรียวขยุ้มเส้นผมดำยุ่งเหยิงแน่น

" นี่มันแค่เริ่มต้นเองนะ"

ปากหนาย้ายลงต่ำ จูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ ลิ้นร้อนแทรกเลียวนรอบสะดือสวย ก่อนจะเลื่อนลงสู่เนินเนื้อด้านล่าง มือแยกเรียวขาเธอให้อ้าออก เผยความงดงามสีหวานที่กำลังชุ่มฉ่ำ

"เธอพร้อมแล้วนี่" เขากระซิบพร่าหายใจรดริมฝีปากร่องรักที่กำลังสั่นระริก นิ้วหนาสองนิ้วสอดแทรกเข้าไปอย่างช้าๆ ดันลึกเข้าไปจนสุดโคนก่อนจะวนกระตุ้นผนังอุ่นนุ่มที่ตอดรัดแน่นจงใจกดวนที่จุดกระสันซ้ำๆ

"อ๊าาา! ไค! แรงกว่านี้... แรงกว่านี้อีก!"

โมเน่กรีดร้องครางลั่น ร่างกายเกร็งกระตุกด้วยความซาบซ่านเกินทนจนเผลอหลุดปากร้องขอในสิ่งที่ใจโหยหา น้ำตาคลอเบ้าเพราะความเสียวจู่โจมจนแทบสิ้นสติ ไคหัวเราะต่ำในลำคอก่อนจะเร่งความเร็วนิ้วเข้าออกถี่ๆ สอดแทรกนิ้วที่สามตามเข้าไปลึก ขณะที่หัวแม่มือกดขยี้เม็ดเสียวด้านหน้าไม่ยอมหยุด

“อื้มมมม!”

"แบบนี้ใช่ไหม? ร้องออกมาสิโมเน่... ร้องชื่อฉันให้ดังๆ!"

“อ๊า อ้ะ ไค”

ไคเองเริ่มทนไม่ไหวความเป็นชายขนาดยักษ์ภายใต้กางเกงยีนส์ตึงจนเกือบปริ มันกระตูกวูบเหมือนพยายามดันผ้าออกมาทุกครั้งที่เขาขยับร่างจนปวดหนึบ

“แม่งเอ้ย!” เขาคำรามออกมา สายตาหลงใหลจับจ้องใบหน้าที่แดงก่ำบิดเบี้ยวด้วยความเสียวของคนใต้ร่าง มือข้างที่ว่างลูบคลำส่วนนูนยักษ์ผ่านเนื้อผ้า

“อื้ออ”

เขาก้มลงจูบปากเธออย่างหนักหน่วงอีกครั้ง เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าสู่โพรงปากหวาน เกี่ยวกระหวัดกันกลืนกินทุกเสียงครางครวญ ขณะที่นิ้วร้ายยังคงระรัวกระตุ้นร่องเสียวไม่หยุด ร่างกายสองร่างพัวพันแนบชิดใต้แสงจันทร์สลัว ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาเม็ด

ไคกัดฟันกรอด เขาไม่อาจกลั้นความหิวกระหายได้อีก มือที่เคยปรนเปรอร่องรักชะงัก สายตาที่เปี่ยมไปด้วยตัณหาจ้องมองโมเน่ ขณะที่มืออีกข้างกระชากกางเกงยีนส์ลงอย่างรวดเร็ว

"ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!"

To be continued