บทที่ 39

เธอเอื้อมมือมาลูบผมของไคเบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ว่า "นี่ฉันกำลังจะตกหลุมรักไอ้พี่ไก่คนนี้จริง ๆ แล้วสินะ"

เธอนอนมองเพดานห้องเงียบ ๆ อยู่นาน ครุ่นคิดถึงเส้นทางชีวิตที่พลิกผันไปไกลจากแผนเดิมที่วางไว้มากมายเหลือเกิน จากที่ตั้งใจจะถอนหมั้นหนีไปให้ไกลที่สุด กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังจะมีลูกกับชายคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่ตัวร้ายในนิยาย

'ถ้าโมเน่คนเก่ารู้เรื่องนี้เข้า เธอจะโกรธฉันไหมนะ' โมเน่คิดในใจพลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ปล่อยให้ความคิดวุ่นวายทั้งหมดพักผ่อนไปพร้อมกับเธอในค่ำคืนนั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ไคตื่นขึ้นมาก่อนโมเน่ตามเคย เขานั่งมองเธอที่ยังหลับสนิทอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน มือลูบท้องเธอเบา ๆ ผ่านผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังทักทายลูกน้อยที่ยังไม่รู้จักหน้าตา

"อรุณสวัสดิ์ลูก" เขากระซิบเบา ๆ กับหน้าท้องของโมเน่ น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่มีใครเคยได้ยินจากเขามาก่อนตลอดชีวิตการทำงาน

โมเน่ที่แอบตื่นมาได้ยินคำพูดนั้นพอดี รีบหลับตาแกล้งทำเป็นยังหลับอยู่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความประหลาดใจปนซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าไคจะมีด้านที่อ่อนโยนขนาดนี้ซ่อนอยู่

สายวันนั้น แพทย์ประจำตัวมาตรวจอาการของโมเน่อีกครั้งก่อนจะอนุญาตให้กลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านได้ ไคจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ตั้งแต่เตรียมรถพิเศษที่นั่งสบายเป็นพิเศษ ไปจนถึงสั่งให้เปลี่ยนที่นอนในห้องนอนเป็นแบบที่เหมาะกับคนท้องโดยเฉพาะ

"พี่ไก่คะ ไม่ต้องจัดการขนาดนี้ก็ได้นะคะ หนูแค่ท้องไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง" โมเน่พูดพลางมองไคที่กำลังสั่งงานพนักงานอยู่หลายคนพร้อมกัน

"การมีลูกเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตพี่ตอนนี้แล้ว จะให้ไม่จัดการดี ๆ ได้ยังไง" ไคตอบพลางยิ้มพอใจ ก่อนจะเดินมานั่งข้าง ๆ เธอ มือลูบผมเธอเบา ๆ ด้วยความรักที่ไม่ปิดบัง

ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ โมเน่นั่งมองวิวข้างทางที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ใจคิดถึงอนาคตที่รออยู่ข้างหน้า ทั้งความสุขที่เพิ่งเริ่มก่อตัวขึ้น และความกังวลที่ว่าความจริงเรื่องที่เธอไม่ใช่โมเน่ตัวจริงจะถูกเปิดเผยเมื่อไหร่

"คิดอะไรอยู่" ไคถามพลางกุมมือเธอไว้แน่นระหว่างนั่งอยู่ในรถ

"แค่คิดว่าชีวิตมันเปลี่ยนไปเร็วมากเลยค่ะ" เธอตอบครึ่งจริงครึ่งเท็จ ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนเพื่อกลบเกลื่อนความกังวลที่ซ่อนอยู่ในใจ

ไคพยักหน้าเข้าใจ ไม่ได้ถามต่อ เพียงแค่บีบมือเธอไว้แน่นขึ้นอีกนิด "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่ทำให้โมเน่รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที แม้จะยังไม่รู้ว่าคำสัญญานั้นจะยังคงอยู่ต่อไปหรือไม่หากความจริงถูกเปิดเผยในวันข้างหน้า

เมื่อถึงคฤหาสน์ พนักงานทุกคนต่างออกมาต้อนรับด้วยความยินดี บางคนถึงกับเตรียมดอกไม้มาแสดงความยินดีกับข่าวการตั้งครรภ์ที่แพร่สะพัดไปทั่วบ้านแล้ว โมเน่รู้สึกเขินอายเล็กน้อยกับความสนใจที่ได้รับ แต่ก็อดยิ้มไม่ได้กับความอบอุ่นที่ทุกคนมอบให้

ไคพาเธอเดินขึ้นห้องอย่างระมัดระวัง คอยประคองทุกก้าวราวกับกลัวว่าเธอจะสะดุดล้ม เมื่อถึงห้องนอน เธอเห็นว่ามีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเกิดขึ้นระหว่างที่อยู่โรงพยาบาล ทั้งที่นอนใหม่ที่นุ่มสบายกว่าเดิม และหมอนรองท้องที่วางเตรียมไว้ให้อย่างครบครัน

"พี่จัดให้เมื่อไหร่เนี่ย" โมเน่ถามด้วยความประหลาดใจ

"สั่งไว้ตั้งแต่หมอบอกข่าวแล้วละ อยากให้เธอสบายที่สุด" ไคตอบพลางยิ้มพอใจ มองปฏิกิริยาของเธอด้วยความอบอุ่นใจ

โมเน่นั่งลงบนเตียงใหม่ ลูบผ้าปูที่นอนเนื้อนุ่มด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตในร่างของนางร้ายที่ควรจะจบไม่สวยตามท้องเรื่องเดิม จะกลับกลายมาเป็นแบบนี้ได้ ทุกอย่างรอบตัวเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ค่ำคืนนั้น ก่อนนอน ไคนั่งอ่านหนังสือคู่มือคุณพ่อมือใหม่ให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงที่พยายามอ่านให้ถูกต้องตามหลักการ แม้จะติดขัดบ้างในบางคำศัพท์ทางการแพทย์ก็ตาม โมเน่นอนฟังพลางหัวเราะเบา ๆ กับความตั้งใจของเขาที่ดูไม่เข้ากับภาพลักษณ์นักธุรกิจเย็นชาที่เคยรู้จักมาก่อนเลยสักนิด

"พี่อ่านหนังสือแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย" เธอถามพลางยิ้มขบขัน

"ตั้งแต่รู้ว่าเธอท้องนั่นแหละ ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด" ไคตอบอย่างจริงจัง ก่อนจะวางหนังสือลงแล้วปิดไฟข้างเตียง "นอนพักผ่อนเยอะ ๆ นะ พรุ่งนี้ยังมีอะไรต้องเตรียมอีกเยอะ"

โมเน่หลับตาลงในความมืด รู้สึกได้ถึงมือใหญ่ที่ยังคงกุมมือเธอไว้แน่นแม้ในยามหลับ เสียงหายใจสม่ำเสมอของไคที่นอนอยู่ข้าง ๆ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนตลอดชีวิตทั้งสองภพ ก่อนที่ความง่วงจะพาเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

To be continued