บทที่ 40

หลังจากโมเน่ออกจากโรงพยาบาลได้ไม่กี่วัน ไคก็สั่งรื้อห้องว่างที่อยู่ใกล้ห้องนอนของตัวเองทันที เปลี่ยนให้กลายเป็นห้องเด็กอ่อนสีพาสเทลน่ารักน่าชัง ผนังถูกทาสีฟ้าอ่อนสลับเหลืองอ่อน มีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่วางอยู่มุมห้อง เขาซื้อหนังสือ "คู่มือคุณพ่อมือใหม่" มาอ่านทุกคืนอย่างตั้งใจ พร้อมสั่งอาหารออร์แกนิกทุกมื้อมาให้โมเน่กินอย่างพิถีพิถัน

"วันนี้ต้องกินผักใบเขียวเยอะ ๆ นะ ดีต่อลูกในท้อง" ไคยื่นจานสลัดให้พลางนั่งเฝ้าดูจนกว่าเธอจะกินหมดจาน

"พี่จู้จี้เหมือนคุณยายเลยนะคะเนี่ย" โมเน่บ่นพึมพำแต่ก็ยอมกินตามที่บอกอยู่ดี แอบยิ้มในใจกับความเอาใจใส่ที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

ไคปฏิเสธการเข้าออฟฟิศแทบทุกวัน สั่งให้ยกเลิกการประชุมสำคัญที่มีอริณเป็นคนดูแลทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าโมเน่ไม่สบายใจทุกครั้งที่รู้ว่าทั้งคู่ยังต้องติดต่อกันเรื่องงาน

การกระทำนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของอริณในบริษัทดูด้อยค่าลงทันที เพราะแม้แต่บอสของเธอเองก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ให้พูดคุยเรื่องงานด้วยซ้ำ อริณต้องเดินเข้าไปทำงานท่ามกลางสายตานินทาของพนักงานคนอื่นที่รู้กันทั่วบริษัทแล้วว่าตอนนี้คุณไคติดคู่หมั้นหนักมาก จนไม่สนใจเรื่องงานเหมือนเดิม

"ได้ยินว่าคุณอริณโดนบอสเมินไปเลยนะ" เสียงกระซิบนินทาดังแว่วมาจากมุมโต๊ะทำงานที่เธอเดินผ่าน

อริณกัดฟันแน่นแต่ยังคงเดินหน้าตรงต่อไปโดยไม่แสดงอาการ ภายในใจกลับเดือดพล่านด้วยความอับอายที่ไม่เคยเผชิญมาก่อนตลอดหลายปีที่ทำงานที่นี่

เธอพยายามส่งรายงานเข้าไปที่คฤหาสน์หลายครั้ง แต่ทุกครั้งกลับถูกบอดี้การ์ดส่งเอกสารกลับมาโดยไม่ยอมให้เข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว บางครั้งเธอถึงกับต้องยืนรอหน้าประตูรั้วนานเป็นชั่วโมงโดยไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปสักครั้ง

ด้วยความอึดอัดใจ อริณจึงลองไปหาพ่อแม่ของไคเพื่อพยายามใส่ร้ายโมเน่เพิ่มเติมอีกครั้ง แต่กลับถูกแม่ของไคตอกกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นชา

"ช่วงนี้หนูอริณพักผ่อนบ้างนะคะ เรื่องในบ้านวรโชติให้ตาไคเขาจัดการเองเถอะค่ะ" แม่ของไคพูดพลางยิ้มบาง ๆ ซึ่งมีความหมายเท่ากับเป็นการตัดหางปล่อยวัดเธออย่างสุภาพที่สุดแล้ว

อริณเดินออกมาจากบ้านด้วยความรู้สึกอับอายและสิ้นหวังปะปนกัน มือกำแน่นจนสั่นระริก เธอยืนอยู่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์เป็นเวลานาน มองผ่านซี่รั้วเข้าไปในบ้านที่เธอเคยเข้าออกได้อย่างอิสระ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเข้าไป

ในขณะเดียวกัน พี่โรมที่ไม่เคยเชื่อเรื่องรูปภาพที่พ่อได้รับมาเลยสักนิดก็เริ่มลงมือจ้างนักสืบไซเบอร์มาตรวจสอบที่มาของภาพเหล่านั้นอย่างจริงจัง ไม่นานผลการตรวจสอบก็ออกมาชัดเจน ภาพทั้งหมดถูกส่งมาจากอุปกรณ์ที่ลงทะเบียนอยู่ในที่พักของอริณโดยตรง

พี่โรมกำหลักฐานไว้แน่นในมือ ก่อนจะรีบขับรถบุกมาหาไคที่คฤหาสน์ทันที

"ไอ้ไค เลขาแกมันไม่ได้ใสอย่างที่แกคิดนะ" พี่โรมพูดทันทีที่เจอหน้า พลางยื่นหลักฐานให้ดู "รูปที่พ่อฉันได้ อริณเป็นคนส่งมาเอง และฉันเชื่อว่ายัยนี่กำลังจะทำอะไรที่บ้ากว่าเดิมแน่ ๆ"

ไครับหลักฐานมาดูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความโกรธที่เย็นชายิ่งกว่าเดิม เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ทำงานใกล้ชิดกับตัวเองมานานจะกล้าทำเรื่องแบบนี้

"ขอบใจนะโรม" เขาพูดสั้น ๆ ก่อนจะเริ่มระวังตัวมากขึ้นทันที สั่งให้ติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มรอบคฤหาสน์ พร้อมสั่งบอดี้การ์ดส่วนตัวให้จับตาดู "ทุกคน" ที่จะเข้าใกล้ห้องนอนของโมเน่เป็นพิเศษโดยไม่มีข้อยกเว้น

"ยังไงก็ตาม อย่าเพิ่งบอกโมเน่เรื่องนี้เลยนะ กลัวเธอจะเครียดเกินไป" ไคเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล มือกำหลักฐานแน่นจนกระดาษยับ

พี่โรมพยักหน้าเห็นด้วย "อืม พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่แกก็ต้องระวังตัวให้มากที่สุดนะ คนแบบนี้ไม่รู้ว่าจะทำอะไรบ้าง"

บ่ายวันหนึ่ง อริณขับรถมาจอดรอไคอยู่หน้าคฤหาสน์ด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าจะได้เจอเขาสักครู่ แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับตอกย้ำความสิ้นหวังให้หนักขึ้นไปอีก

เธอเห็นภาพไคกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ในสวน มือทั้งสองลูบหน้าท้องของโมเน่เบา ๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักอย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อนตลอดหลายปีที่ทำงานด้วยกัน เสียงหัวเราะเบา ๆ ของทั้งคู่ลอยมาตามลมจนเธอได้ยินแม้จะอยู่ห่างไกล

อริณกำหมัดแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดและความอิจฉาที่ท่วมท้น ภาพนั้นทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิมว่าตราบใดที่ยังมีเด็กคนนี้อยู่ในท้องของโมเน่ เธอจะไม่มีวันชนะได้เลยด้วยวิธีปกติแน่นอน

"ถ้าอย่างนั้น...ก็ต้องเล่นแรงกว่าเดิมแล้วละ" เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเย็นชา ก่อนจะติดเครื่องรถขับออกไปด้วยความคิดบางอย่างที่อันตรายเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว มือที่จับพวงมาลัยสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่ไม่อาจระงับได้อีกต่อไป

ระหว่างขับรถกลับคอนโด อริณแวะเข้าไปในร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่เคยเป็นที่ที่เธอกับไคแวะดื่มกาแฟด้วยกันบ่อย ๆ สมัยที่ยังทำงานใกล้ชิดกัน เธอสั่งกาแฟแก้วเดิมที่เขาเคยสั่งให้เสมอ นั่งจิบไปพลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาว่างเปล่า

ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาในหัวทีละภาพ ทั้งวันที่ไคยกย่องผลงานของเธอต่อหน้าผู้บริหารทั้งบริษัท วันที่เขาให้เธอช่วยตัดสินใจเรื่องสำคัญของบริษัทแทนที่จะปรึกษาใครคนอื่น ทุกช่วงเวลาเหล่านั้นเคยทำให้เธอเชื่อมั่นว่าตัวเองมีความหมายต่อเขามากกว่าแค่เลขาคนหนึ่งแน่นอน

To be continued