บทที่ 2

ตัวรถเริ่มชะลอความเร็ว บ่งบอกว่าถึงที่หมายแล้วฉันขยี้ตาเล็กน้อยหลังจากที่นอนมาตลอดทาง พร้อมกับมองภาพตรงหน้าบ้านหลังใหญ่ที่ออกแบบมาอย่างดีมันดูสวยงามไม่ใช่น้อยและก็ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้มีโอกาสมาอยู่ในบ้านหลังใหญ่แบบนี้แต่ขอแบบไม่ตายแล้งสิงร่างคนอื่นสิ เฮ้อ

เมื่อรถจอดเทียบกับบันไดก็มีคนมาเปิดประตูรถให้ ฉันขอบคุณก่อนจะลงจากรถ บ้านเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่จนโรมต้องพูดออกมาว่าพ่อกับแม่จะกลับจากลอนดอนก็อีกสองสัปดาห์ ตอนนี้ที่นี่มีแค่แม่บ้านกับคนขับรถซึ่งทุกคนก็น่าจะทำงานของตัวเองอยู่

“อยากจะสำรวจบ้านก่อนไหม ความทรงจำจะได้กลับมา”

“ถึงฉันสำรวจไปความทรงจำก็ไม่กลับมาหรอกค่ะ” เพราะว่าฉันไม่ได้ความจำเสื่อมยังไงละคะ

“ก็ดี อย่าไปจำ มันมีแต่เรื่องแย่ ๆ ของเธอก็เท่านั้น”

“เอ้า”

พูดแล้วก็จากไป อันนี้หลอกด่ากันทางอ้อมหรือเปล่า แต่พี่เขาก็พูดไม่ผิดนะวีรกรรมของโมเน่ไม่ใช่เรื่องที่น่าจะจดจำเพราะมันไม่มีเรื่องอะไรดี ๆ เลยมีดีแค่เรื่องเดียวคือเธอบริจาคเสื้อผ้าให้กับเด็กยากไร้ แค่ครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายเลยที่เธอทำอะไรดี ๆ แบบนั้น

“เฮ้อ”

ฉันนอนแผ่กิ่งก้านอยู่บนที่นอนหลังจากที่โรมพาฉันมาส่งที่ห้อง เตียงค่อนข้างที่จะ..เอ๊ะไม่สิใหญ่เลยละนุ่มด้วยต่างจากห้องของฉันมาก ว่าแล้วก็สำรวจห้องเสียหน่อยเริ่มจากโต๊ะเครื่องแป้งก่อนก็แล้วกัน

“โอ้โห ของแพงทั้งนั้นเลย”

หยิบขึ้นมาดูแต่ละอันไม่มีอันไหนราคาน้อยหน้ากันเลย โดยเฉพาะน้ำหอม ถ้าจำไม่ผิดในนิยายก็บอกไว้ว่าโมเน่เป็นคนชื่นชอบพวกน้ำหอมมาก เธอมักจะใช้น้ำหอมตามสไตล์ที่ใส่เพื่อความเข้ากันของลุค

ตรงส่วนของเครื่องประดับก็ไม่น้อยหน้าเหมือนกัน ให้ตายเถอะ ฉันจะไม่ยอมใส่มันออกไปข้างนอกแน่ ๆ แพงขนาดนี้เก็บไว้ดูในห้องฟิน ๆ เลยดีกว่า

“แล้วส่วนพวกตู้เสื้อผ้าละ”

อยู่ไหนกันนะ โมเน่มีห้องเสื้อผ้าแยกจากห้องนอนแล้วห้องนอนก็มีห้องน้ำในตัว…อ่าาา ห้องมันเชื่อมกันถ้างั้นก็ต้องไปห้องน้ำ ฉันเดินไปมุมหนึ่งของห้องก่อนจะเปิดออกมา เป็นไปตามคาดมีประตูเชื่อมกับห้องน้ำ

พอเข้าไปสำรวจก็เห็นเสื้อผ้ามากมายที่มีทุกสไตล์เลยละ ถ้าคนที่ชอบแต่งตัวนี่คือสวรรค์ ฉันจะใส่ให้ครบทุกตัวที่มีอยู่ในตู้เลยนะคะคุณโมเน่

สำรวจทุกอย่างเสร็จก็เดินกลับมาที่ห้องนอน เพียงล้มตัวนอนได้ชั่วครู่ก็มีคนมาเคาะประตูทำให้ฉันต้องรีบดีดตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเดินไปเปิดประตู

“อ้าวคุณโรม”

“เรียกฉันว่าพี่ไม่ก็ไอ้เถอะ”

“อ่าา โอเคค่ะ แล้วพี่โรมมีอะไรเหรอคะ”

“ฉันลืมให้นี่กับเธอ”

โรมยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน สิ่งแรกเลยที่ทำคือเปิดหน้าจอโทรศัพท์แต่ประเด็นเลยก็คือมันมีรหัสล็อคหน้าจอ โอเคไม่เป็นไรน่าจะมีระบบสแกนหน้า….สแกนหน้าไม่ติดก็เท่ากับโมเน่ไม่ได้ทำแบบปลดล็อคหน้าจอแบบสแกนใบหน้า

“…ซื้อใหม่ไหม?”

“คะ?”

“โทรศัพท์อะซื้อใหม่ไหม”

“ซื้อใหม่ทำไมคะมันไม่ได้พังสักหน่อย”

“งั้นจะให้ทำยังไง”

“ล้างเครื่องสิคะ”

เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะขอตัวลงไปข้างล่างแต่ฉันดันดึงแขนเสื้อของเขาไว้ ลองมาคิดดูดีๆ โรมก็เป็นลูกรักของบ้านที่พ่อแม่ภูมิใจ บางทีฉันน่าจะพูดเรื่องถอนหมั้นกับพระเอกได้

“มีอะไร”

พอจะอ้าปากพูดแต่ก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันกำลังรับบทเป็นคนความจำเสือมอยู่นี่หว่า เอาเป็นว่าค่อยเป็นค่อยไปทีละนิดทีละหน่อยจะได้ดูไม่น่าสงสัยจนเกินไป

“ไม่มีอะไรค่ะ”

พูดเสร็จฉันก็ปิดประตูทันที ท่องไว้ว่าอย่ารีบมันจะดูมีพิรุธลำพังแค่ทำตัวไม่เหมือนเดิมคนรอบข้างก็ขมวดคิ้วมากพอแล้ว ดีนะยังพอมีอาการความจำเสือมที่พอจะเป็นข้ออ้างที่มีเหตุผลได้

“เฮ้อ หวังว่าฉันจะทำตัวเนียนได้นะ”

To be continued