บทที่ 3

ฉันใช้เวลาทั้งวันในการสำรวจบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ฟุ่มเฟือยจนน่าตกใจ โทรศัพท์เครื่องใหม่ที่พี่โรมซื้อมาให้เมื่อวาน ถึงจะบอกไปแล้วก็ตามว่าเพียงแค่ลบข้อมูลหรือรีเซ็ตเครื่องเก่ามันก็คงจะกลับมาใช้งานได้เช่นเคย แต่ก็อย่างที่เห็นฉันได้รับโทรศัพท์เครื่องใหม่ทันที

ฉันเปิดใช้งานพร้อมกับเบอร์ใหม่เอี่ยมที่ปลอดจากข้อมูลติดต่อของ โมเน่คนก่อน ที่ไม่ต้องการให้กลับมากวนใจทว่าปัญหาใหญ่ที่สุดของฉันตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเสื้อผ้า น้ำหอม หรือเครื่องเพชรราคาแพง แต่มันคือ... ใบทะเบียนสมรสที่กำลังจะมาในไม่ช้า

ห้องนอนของโมเน่สวยงามหรูหราจนน่าอิจฉา ผ้าม่านกำมะหยี่สีครีมหนาทึบบดบังแสงแดดยามบ่าย แต่ความหรูหราเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนติดอยู่ในกรงทองที่มีของเล่นราคาแพงกองอยู่เต็มไปหมด ทุกอย่างดูดียกเว้นความจริงที่ว่าร่างนี้กำลังจะถูกพระเอกฆ่าตาย!

จะถอนหมั้นยังไงให้รอดตายและไม่น่าสงสัยเนี่ย โอ๊ย!

ฉันเดินวนไปวนมาในห้องจนพื้นแทบจะสึก พยายามคิดหาทางออกที่ดูสมเหตุสมผลที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยง "ไค" ผู้เป็นธงแดงผืนใหญ่ของชีวิต

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ โมเน่คนเก่าหมั้นกับ ไค โดยอ้างผลประโยชน์ทางธุรกิจก็จริง แต่เธอดันใช้การหมั้นนี้เป็นเครื่องมือในการเข้าหาและผูกมัดพระเอกที่เธอชอบซึ่งนั่นก็เท่ากับว่ามันไปเป็นการ เตะตัดขา อริณ นางเอกของเรื่องที่แอบชอบพระเอกมานานกว่าสิบปี และยังเป็นเพื่อนสนิทของพระเอกอีกด้วย!

การหมั้นบ้าๆ นี่คือตัวจุดชนวนความแค้นเลยนะ!

ยิ่งฉันถอนหมั้นได้เร็วเท่าไหร่ โอกาสที่ฉันจะอยู่รอดก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น ฉันไม่อยากตายด้วยน้ำมือของพระเอกที่เกลียดฉันเข้าไส้หรอกนะ! ฉันต้องทำ! ไม่ว่าจะต้องใช้อาการความจำเสื่อมเป็นข้ออ้าง หรือต้องทำตัวแปลกประหลาดแค่ไหนก็ตาม!

ฉันตัดสินใจทันที... ต้องเริ่มจากการยกเลิกงานหมั้นจากทางฝั่งครอบครัวของฉันก่อน!

“พี่โรมมมม!” ฉันตะโกนเรียกพี่ชาย ถึงเขาจะไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของฉันจริง ๆ ก็เถอะ ทันทีที่ลงมาจากชั้นบน ก็เห็นเขากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องนั่งเล่น

โรมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ มองฉันด้วยสายตาเรียบเฉยตามสไตล์ของเขา “อะไรของเธอ ตะโกนทำไม”

“คือว่า พ่อ พ่ออยู่ไหนหรอ”

โรมวางหนังสือพิมพ์ลง เลิกคิ้วมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“เธอจะถามหาพ่อไปทำไม? หรือว่าพอความจำกลับมาก็คิดจะก่อเรื่องอะไรเลยรึไง”

ฉันสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พยายามไม่ให้เสียงสั่น

“หึ้ย! ไม่ใช้เรื่องของพี่สักหน่อย! บอกมาเถอะค่ะว่าพ่ออยู่ไหน”

“พ่อทำงานอยู่ในห้องทำงานด้านบน” โรมตอบปัดๆ พร้อมกับหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านต่ออย่างไม่ใส่ใจ “ตอนนี้อย่าไปกวนดีกว่าเพราะพ่อ..เห้ย!”

“ไปละน๊า”

ฉันรีบวิ่งแจ้นขึ้นชั้นบนเพื่อไปหาพ่อที่ห้องทันที ทิ้งให้โรมอยู่กับความสงสัย

“อะไรของยัยนั่น” โรมบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่านต่อ

ฉันรีบออกตัววิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วเพื่อตรงไปที่ห้องทำงานของพ่อ... แต่แล้วก็ชะงักกึก!

“หื้ม” พี่โรมเงยหน้าขึ้นมองออกอีกครั้งเมื่อฉันเดินกลับไปหาเขา “มีอะไรอีกรึไง”

“คือ เอ่อ!” ฉันทำท่าครุ่นคิด พลางยกมือเกาหัว แล้วส่ง ยิ้มแห้งที่ไม่เข้ากับใบหน้าสวยเฉี่ยวของโมเน่ให้พี่ชาย “เอ่อ... ห้องทำงานพ่ออยู่ไหนนะ?”

โรมจ้องฉันอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เขาพับหนังสือพิมพ์ลงด้วยท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ยังคงพยายามควบคุมน้ำเสียง

“ถามจริง!?”

“อื้อ แหะ ๆ” พี่จะหงุดหงิดฉันไม่ได้นะเว้ย ท่องไว้ว่าน้องตัวเองความจำเสื่อมอะ ท่องไว้!

เขาทำสีหน้าเหมือนกำลังข่มอารมณ์หงุดหงิดไว้สุดชีวิตแล้วกรอดฟันแน่นก่อนตอบ

“ห้องทำงานพ่ออยู่ที่สุดทางเดินใหญ่ด้านบน!”

“อ๋อ! ใช่! ขอบคุณค่ะ!!” ฉันตะโกนกลับไปอย่างร่าเริงผิดปกติ แล้วรีบวิ่งแจ้นไปตามทางที่เขาบอกทันที ทิ้งให้โรมส่ายหัวอย่างหนักหน่วง

“อะไรของยัยนั่น เฮ้อ... ต้องเรียกหมอมาตรวจซ้ำแล้วสิ สงสัยตกบันไดในครั้งนั้นจะทำให้สมองของเธอเสื่อมไม่พอยังเพี้ยนไปด้วยหรือไง ” โรมบ่นพึมพำกับตัวเอง

“สุดทางเดิน สุดทางเดิน ห้องนี้รึเปล่านะ”

ขณะที่เท้ากำลังแตะพื้นพรมราคาแพง ใจฉันก็คิดทบทวนไปด้วยว่า พ่อของโมเน่คนเก่ามีนิสัยแบบไหนนะ? เท่าที่จำได้ โมเน่เป็นลูกคนโปรดที่ถูกตามใจ แต่ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนในเรื่องธุรกิจเสมอ ถ้าเขาจับได้ว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวจะทำยังไง... ช่างมันเถอะ! นาทีนี้ต้องถอนหมั้นก่อน!

ฉันผลักประตูห้องทำงานของพ่อแล้วค่อยๆ โผล่หัวเข้าไป

“พ่อคะ! เอ่อ ว่างมั้ยคะ”

รัชตะ พ่อของโมเน่เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร กิริยาของฉันทำให้ท่านขมวดคิ้วเล็กน้อย

“มีอะไร โมเน่ เข้ามาไม่รู้จักเคาะประตู”

“พอดีหนูมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยค่ะ!..” ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง แม้จะรู้ว่าโมเน่คนเก่าไม่เคยจะเกรงใจผู้เป็นพ่อเสียเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังแอบรู้สึกเกร็งอยู่ดี

"คือ... ช่วงนี้หนูรู้สึกเบื่อๆ น่ะค่ะ ไม่ได้ออกไปไหนเลย"

คุณพ่อถอดแว่นตาออกวางบนโต๊ะ “เบื่อ? เธอก็ไปเดินห้าง หรือช้อปปิ้งเหมือนเมื่อก่อนสิ”

“หนูหมายถึงเบื่อการอยู่เฉยๆอะไรแบบนี้ค่ะ... แต่ก็ช่างเรื่องนั้นเถอะค่ะ หนูขอถอนหมั้นกับคุณไคได้ไหมคะ!” ฉันตัดสินใจพูดออกไปอย่างกล้าหาญ

พ่อนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ออกมาอย่างขบขัน

“ฮะ ฮะ โมเน่ พ่อนึกว่าลูกจะไม่มีอารมณ์ขันเสียอีก เห็นพี่ลูกบอกว่าลูกกำลังป่วยอยู่ดูจะเป็นเอามากนะเนี่ย”

“หนูไม่ได้พูดเล่นนะคะ หนูรู้สึกว่าเราเข้ากันไม่ได้ หนูไม่อยากหมั้นแล้วค่ะ” พยายามใช้ข้ออ้างที่ฟังดูมีเหตุผลที่สุด

"ไม่ได้!" เสียงของพ่อดังขึ้นจนฉันสะดุ้ง “เฮ้อ โมเน่! ลูกคิดว่าเรื่องงานหมั้นมันเป็นเรื่องล้อเล่นเหรอ! ลืมแล้วหรอว่าใครกันที่วิ่งมาอ้อนวอนขอร้องให้พ่อช่วยจัดการเรื่องงานหมั้นนี้ให้”

พ่อลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาเท้าแขนกับโต๊ะทำงาน มองฉันด้วยสายตาที่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

“การหมั้นครั้งนี้คือเรื่องธุรกิจ! มันมีมูลค่ามหาศาลที่ลูกไม่มีทางเข้าใจได้ และจะไม่มีการถอนหมั้นอะไรทั้งนั้น ผลประโยชน์นั้นมันมีค่ายิ่งกว่าอะไรลูกรัก“

ฉันยืนตัวแข็งทื่อ... พ่อไม่ได้โกรธ แต่คำปฏิเสธและเหตุผลทางธุรกิจก็แข็งแกร่งกว่ามาก

“...”

ฉันเดินออกจากห้องทำงานของพ่อมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ความพยายามถอนหมั้นครั้งแรกพังไม่เป็นท่า! ใครจะไปคิดว่าไอ้งานหมั้นบ้าๆ นี่จะผูกพันกับเส้นเลือดใหญ่ทางธุรกิจขนาดนี้!

To be continued