Into

ติ๊งงงงงงง เสียงสัญญาณจากลำโพงดังขึ้น เพื่อเป็นการบอกเวลาให้ทุกคนทราบ ว่าใกล้จะหมดเวลาในการทำข้อสอบและควรวางปากกาไว้บนโต๊ะ นักศึกษาแต่ละคนเริ่มทยอยลุกขึ้น พากันไปต่อแถวเพื่อส่งกระดาษข้อสอบให้กับผู้คุมสอบ หน้าตาของแต่ละคนห่อเหี่ยวไม่ใช่น้อย นั่นก็รวมถึงฉันด้วย ข้อสอบมันยากหรือเพราะฉันโง่กันแน่ แต่อ่านหนังสือเกือบจะทุกวันและทุกคืน อ่านทุกหน้าที่อ่านจารย์บอกว่ามีออกสอบ ใช่มันมีแต่มันก็น้อยแถมยังออกยากกว่าที่เรียนอยู่บ้าง ถ้าหนูไม่ได้เอ ก็ขอให้ได้บีบวกเถอะค่ะ

“เป็นไงมึง”

อุ้มเดินมาจับไหล่ฉันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม สดใสแบบนี้แปลว่ามันทำข้อสอบได้ชัวร์หรือบางทีมันอาจจะไม่ได้ตอบอะไรเลยลงไปในกระดาษแล้วรอแก้อีกที

“ใกล้ตายละ ข้อสอบออกเหมือนไม่อยากให้กูได้เอ”

“อย่างน้อยก็ดีกว่าเอฟนะมึง”

“เออ ก็จริง”

พูดคุยกันอยู่อย่างนั้นก่อนจะตัดสินใจพากันลงมาจากตึกเพื่อไปกินข้าวที่โรงอาหาร เดินกันอยู่สองคนต่างจากคนอื่นๆ ที่จะพากันเดินมาเป็นกลุ่มใหญ่ พวกฉันสองคนลองพยายามที่จะหาเพื่อนเพิ่มแล้วแต่ก็ได้แค่พยายาม ตอนแรกคิดว่าสังคมไม่เอาแต่เปล่าเลยพวกฉันดันไม่เอาสังคมเสียเอง อาจจะเพราะไลฟ์สไตล์ด้วยละมั้ง

เมื่อกินข้าวเสร็จก็คิดว่าจะพากันไปร้านคาราโอเกะเสียหน่อย เพื่อปลดปล่อยความเครียดจากการทำข้อสอบแต่อาจารย์ดันเตะตัดขาเรียกนักศึกษาที่เสี่ยงติดเอฟให้ไปพบที่ห้องพักอาจารย์เพื่อพูดคุยและหารือ ซึ่งไม่ใช่ฉันแต่ดันเป็นเพื่อนสาวตัวดีที่เน้นมาเรียนไม่เน้นเอางาน นอกจากเสียว่านั้นจะเป็นงานกลุ่มอะนะกว่าจะขึ้นปีสี่มาก็สะบักสะบอมกันไม่ใช่น้อย

“มึงเอาอีกแล้วนะ” ฉันหันไปหาอุ้มเพื่อนสนิทที่แม่งขยันเสี่ยงติดเอฟอยู่เรื่อยไป ประหนึ่งว่าถ้าไม่เสี่ยงติดเอฟคงจะนอนไม่หลับน่าดู

“เขาเรียกต้องซ้ำแผลเก่า”

“ก็เหี้ยละ”

ซ้ำแผลเก่าแบบนี้ลาออกซะให้มันจบ ๆ เดินขึ้นบันไดมาด้วยความเหนื่อยล้า พวกฉันทรุดตัวลงทันทีที่เมื่อถึงชั้นห้า ถ้าลิฟต์มันไม่เสียพวกฉันก็คงไม่สภาพเหมือนหมากันขนาดนี้ นั่งพักหายใจก่อนชัวครู่ให้หายเหนื่อย แล้วค่อยเข้าไปพบอาจารย์

ไม่นานพวกเราก็ออกมา เข้าไปเพียงแค่ไม่กี่นาทีเพราะไอ้อุ้มมันคุยง่ายและอีกไม่กี่คะแนนมันก็จะพ้นเอฟอาจารย์เลยให้มันกลับไปทำชิ้นงานที่ยังไม่ส่งแทน

“แล้วมึงจะไปร้านคาราโอเกะไหม”

“ไปดิ”

“เค ปะไปกัน”

พวกฉันพากันเดินไปที่ลิฟต์หวังว่าลิฟต์จะใช้งานได้แต่ก็ใช้ไม่ได้เหมือนเดิม ก็เลยต้องเดินวนมาลงที่บันไดแทน เดินลงตั้งแต่ชั้นห้าจนเกือบจะถึงชั้นสี่ เดินลงมากันอยู่ดีๆไอ้อุ้มก็ดันลื่นตรงบันไดทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก อุ้มมันคว้าตัวของฉันโดยที่ฉันไม่ได้จับราวบันไดเลยทำให้พวกเราทั้งคู่ตกลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง อุ้มนอนแน่นิ่งไปส่วนฉันยังคงมีสติอยู่บ้าง หนังตาของฉันหนักอึ้ง ทุกอย่างเริ่มพร่ามัวก่อนสติของฉันจะเริ่มดับวูบไปในที่สุด

ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ แสงจากหลอดไฟกระทบเข้ากับดวงตาทำให้แสบตาเล็กน้อย ฉันค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้น หันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจจนรู้ว่าตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล….งั้นอุ้มมันก็น่าจะอยู่ด้วยเหมือนกันหรือเปล่า?

พอคิดได้แบบนั้นฉันเลยรีบลงจากเตียง ฉันเป็นห่วงยายอุ้มมากเลยนะเพราะภาพสุดท้ายที่เห็นคือมันนอนแน่นิ่งไปแล้ว ขอให้อาการมันไม่หนักมากเถอะนะ

เพียงแค่ชั่ววินาทีมือของฉันจะถึงลูกบิดประตูแต่ดันโดนแทรกขึ้นมาก่อน สายตาของพวกเราสบตากันจนหัวของฉันก็มีคำถามขึ้นมาว่านี่ใคร

“ก็ดูไม่ได้เป็นอะไร”

“คะ?”

เขามองฉันเงียบ ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนฉันต้องเป็นคนเริ่มพูดเอง

“ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณเป็นใครแต่ช่วยหลีกทางให้ด้วยจะได้ไหมคะ?”

“…..เมื่อกี้เธอพูดอะไร”

“ฉันบอกให้คุณหลีกทางค่ะ”

“ไม่ใช่อีกคำ”

“อ่อ ทำไมเหรอคะฉันพูดอะไรผิด”

“เธอจำฉันไม่ได้?”

“จำไม่ได้เลยค่ะแล้วก็ไม่น่าจะรู้จักด้วย”

เขาเงียบอีกครั้งก่อนจะดันฉันให้เข้ามาในห้อง เขาพาฉันมานั่งที่เตียงแล้วบอกให้อยู่ที่นี่เดี๋ยวเขามา ถึงฉันจะไม่เข้าใจก็เถอะว่าจะให้ฉันรออะไรแต่ก็ยอมรออย่างว่าง่าย ทันทีที่ประตูเปิดออกหมอก็เดินเข้ามาตรวจสอบร่างกายโดยที่เขาคนนั้นก็ยืนอยู่ด้วย

“ก็ดูปกติดีนะครับ”

“แล้วทำไมน้องของผมถึงจำผมไม่ได้ครับ”

“หมอคิดว่าคนไข้น่าจะเป็นสภาวะสมองเสื่อมครับ”

เขาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันหน้ามาหาฉันส่วนฉันก็ทำท่าว่ามีอะไร แต่เขาบอกว่าฉันเป็นน้องนี่ ประเด็นคือฉันไม่มีพี่ชาย เกิดมาเป็นลูกคนเดียว ไม่เคยมีใครคลานออกจากช่องคลอดแม่นอกฉัน แม่บอกมาแบบนั้น

“ที่ว่าเธอตกบันไดพร้อมกับตาลก็เป็นเรื่องจริงสินะ”

“ตาล?”

“ใช่ตาล”

ใครคะ ใครก่อน คนที่ตกบันไดกับฉันคือคนชื่ออุ้มไม่ใช่ชื่อตาล ทำไมรู้สึกแปลก ๆ ไม่มั้งคงไม่ใช่หรอกแต่ขอลองถามเพื่อความแน่ใจ

“ใครตาลคะ”

“….ก็คนที่เธอบอกไม่ชอบหน้าไง นี่หัวเธอกระทบกระเทือนกับพื้นแรงขนาดไหนกันถึงความจำเสื่อม”

“ขอนอกเรื่องค่ะ คุณชื่ออะไรคะฉันด้วย”

“ฉันโรมส่วนเธอชื่อโมเน่ แต่ถ้าจะถามว่าทำไมถึงตกบันไดก็เพราะว่าเธอลากตัวตาลเข้าไปที่ประตูหนีไฟแล้วไปมีเรื่องกันอยู่ในนั้นจนสุดท้ายก็พลัดตกบันได อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องเจ็บตัวไปวัน ๆ ”

ฉันนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน นี่มันชื่อคุ้นเหตุการณ์คุ้นยิ่งกว่าอะไร บ้าเรื่องจริงเหรอขอหยิกตัวเองเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป และใช่มันเจ็บ กรีดร้องได้ไหมนี่ฉันมาอยู่ในนิยายเรื่อง ‘ช่วยรับรักของอรินได้ไหม’ ชื่อเรื่องสวนทางกับในเนื้อเรื่องเลย แต่ที่แน่ ๆ ตัวละครที่ชื่อโมเน่คือตายเนี่ยสิ คนที่ฆ่าก็เป็นพระเอกเสียด้วย

โอ๊ย ฉันไม่ปลื้มกัดลิ้นตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยดีไหม!!!

To be continued