บทที่ 4

พอกลับถึงห้องฉันก็ทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียงอย่างหมดแรง มองนาฬิกาเรือนทองที่ข้อมือแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียดชีวิตใหม่ในร่างโมเน่คนก่อน ไม่ได้สวยหรูเหมือนในนิยายเลยสักนิด!

ประเด็นมันไม่ใช่แค่เรื่องผลประโยชน์ของวงค์ตระกูลแต่คืออนาคตที่ฉันต้องตาย แล้วใครมันอยากจะตายซ้ำซากกันบอกเลยว่าไม่มี! ครั้งเดียวก็เกินพอ ให้ตายเสียสิ ชีวิตก่อนก็ใช้ไม่คุ้มชีวิตนี้ยังไม่ทันได้ใช้ก็เหมือนจะตายในเร็ววัน!

โมเน่คนก่อนเกลียดความพ่ายแพ้และไม่ชอบให้ใครเด่นกว่าตัวเอง เธอใช้การหมั้นครั้งนี้เป็นเหมือน มีดสั้นเล่มแรกที่ใช้แทงข้างหลัง อริณ นางเอกของเรื่อง! อริณรักไคมานานกว่าสิบปี ตั้งแต่สมัยเด็ก และไคก็รักและหวงอริณยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด แต่โมเน่กลับเข้ามาในฐานะคู่หมั้นด้วยเหตุผลทางธุรกิจเพื่อผูกมัดไคไว้กับตัวเองอย่างไม่ชอบธรรม

นี่แหละคือการเตะตัดขา ที่แท้ทรู!

สุดท้าย โมเน่คนก่อนก็ลงเอยด้วยการพยายามฆ่าอริณ ซึ่งทำให้อริณไม่ตาย แต่ตัวเองกลับถูกพระเอกฆ่าตายอย่างเลือดเย็น! แล้วฉันที่ทะลุมาอยู่ในร่างนี้ก็ต้องมาแบกรับ กรรม ที่เธอสร้างไว้ทั้งหมด!

“ฮือออ! ใครก็ได้ช่วยเอาฉันออกไปจากนิยายบ้า ๆ เรื่องนี้ที!” ฉันได้แต่บ่นพึมพำ ร้องไห้กับตัวเองเบาๆ พลางกุมขมับอย่างเครียดจัด

ทางออกเดียวคือต้องทำลายผลประโยชน์ทางธุรกิจนี้ให้พังพินาศ หรือไม่ก็ทำให้เขารังเกียจฉันจนถึงขั้นยอมถอนหมั้นด้วยตัวเอง…แต่ไคก็รังเกียจโมเน่คนก่อนอยู่แล้วนี่นา แบบนั้นก็น่าจะได้ผลที่สุด

แผน A ถ้าไครังเกียจฉันจนปฏิเสธหัวชนฝาถึงตอนนั้นแค่ฉันตอกหน้าผสมโรงกลับไปว่าไม่อยากแต่งเหมือนกัน หรือไม่ก็ตีตัวออกห่างให้มากที่สุด

แผน B หาผู้ชายคนใหม่ไปเลยก็น่าจะดีเหมือนกัน อิอิ

นี่แหละคือทางรอดของฉันในนิยายเรื่องนี้!

ฉันตัดสินใจลุกขึ้นเช็ดน้ำตาฮึดสู้ เอาวะ! ถอนหมั้นไม่ได้ก็มีแต่ทางนี้เท่านั้น

สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว โมเน่ใช้ชีวิตไม่ต่างจากเจ้าหญิงตกอับที่ต้องอยู่ในกรงทองเธอออกไปไหนมาไหนได้ แต่ก็ต้องทำตัวให้สวยและเลิศเลอตามสไตล์โมเน่คนเก่าแม้ว่าเธอจะพยายามเลือกชุดที่ไม่ฉูดฉาดจนเกินไปแล้วก็ตาม

วันนี้พ่อออกไปทำงานข้างนอกกับพี่โรมเพียงแค่สองคน ฉันจึงตัดสินใจแอบออกมาเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งคนเดียว โดยอ้างกับแม่บ้านว่าจะไปหาซื้อของเข้าห้องแต่ความเป็นจริงคือฉันแค่อยากจะหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด แบบไม่ต้องมีคนคอยประคบประหงมเสียหน่อย

ขณะที่กำลังยืนเลือกไอศกรีมผลไม้เคลือบช็อกโกแลตหลากสีที่กำลังฮิตติดเทรนด์อยู่ตอนนี้ในตู้แช่แข็งอย่างตั้งใจ จนตอนนี้ร่างฉันแทบจะสิงตู้กระจกอยู่แล้ว โอ๊ย! ของหวานนี่มันสวรรค์ชั้นเจ็ดชัดๆ! ซึ่งมันก็แตกต่างจากยัยโมเน่คนก่อนอะนะ เพราะตามหนังสือยัยนั้นเกลียดของหวานอย่างกับเป็นยาพิษ แต่ฉันไม่! ตรงกันข้ามเลยล่ะ! ใครจะไปทนต่อต้านความสุขของมนุษย์ที่เรียกว่า น้ำตาลได้กัน!

“เอาสตอเบอร์รี่ กล้วย อืม อันนี้ อันนั่นด้วย เอ๊ะจะว่าไป... อันนั้นด้วยค่ะ”

หลังจากลังเลอยู่นานก็ตัดสินใจง่ายๆ ว่าเหมาหมดทุกรสเลยดีกว่า แถมไม่ต้องจ่ายเอง! ฉันยื่นบัตรเครดิตใบดำที่อีพี่โรมให้มาให้อย่างฟุ่มเฟือยเลยล่ะ อิอิ ใช้เงินคนอื่นมันช่างหอมหวานนี่สินะข้อดีของการมาอยู่ในร่างนี้!

พอได้ถ้วยไอศกครีมมาฉันก็หมุนตัวกลับอย่างไวแต่ ทันใดนั้น...

ปึ้ก!

To be continued