บทที่ 1

ฉันนอนมองเพดานอยู่อย่างนี้มาได้หลายนาทีแล้วตั้งแต่คนที่ชื่อโรมออกจากห้องไป ฉันก็ได้แต่ครุ่นคิดกับตัวเองว่าถ้าฉันตายแล้วอุ้มละ มันยังมีชีวิตอยู่หรือตาย? แต่ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่มันจะรู้สึกผิดหรือเปล่า บอกตรงๆ ว่าเป็นห่วงไม่ใช่น้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ ฉันหวังว่ามันจะรอดแล้วไม่รู้สึกผิดหรอกนะ

เป็นห่วงคนอื่นแล้วก็ต้องมาเป็นห่วงตัวเอง จะทำยังไงให้มีชีวิตรอดโดยที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับพระเอก จริง ๆ มันก็ทำได้แค่ไม่เข้าไปสุงสิงกับพระเอกต่างคนต่างใช้ชีวิต แต่ประเด็นเลยก็คือโมเน่เนี่ยดันไปทำเรื่องที่น่าปวดหัวเอาไว้เนี่ยสิ โดยที่ไปขอให้ผู้เป็นพ่อช่วยพูดกับครอบครัวของพระเอกให้หน่อยว่าทั้งคู่จะหมั้นกัน พ่อเธอก็ตกลงโอเคเลยไปช่วยพูดให้ โดยยกเรื่องธุรกิจขึ้นมาพูด และผลประโยชน์ที่จะได้รับถ้าครอบครัวของพระเอกยอมที่จะตกลงให้ทั้งคู่หมั้นกัน

พอมีเรื่องผลประโยชน์เข้ามา ครอบครัวของพระเอกก็ตอบตกลง เป็นใครก็ตอบตกลงเพราะครอบครัวโมเน่รวยจะตายใคร ๆ ก็อยากทำธุรกิจด้วย ถึงครอบครัวพระเอกจะพอๆ กับครอบครัวโมเน่ก็ตามแต่เรื่องผลประโยชน์ถ้าส่งผลดีต่อธุรกิจใคร ๆ ก็ต้องการ สรุปเลยก็คือหมั้นทางธุรกิจ

ถ้าไปขอยกเลิกงานหมั้นตอนนี้จะทันไหมนะ ครุ่นคิดไปก็ปวดหัวขอนอนก่อนสักตื่น แล้วค่อยคิดก็แล้วกันว่าจะทำยังไงต่อ

เช้าวันรุ่งขึ้นโรมก็โผล่หน้ามาอีกครั้ง เขาบอกจะพาฉันกลับบ้านโดยที่ถามพ่อกับแม่แล้ว คุณหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ ฉันก็พยักหน้าอย่างเข้าใจเตรียมตัวจะลุกขึ้นเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ก็ถูกดักไว้เสียก่อน เขาบอกเดี๋ยวมีคนมาเปลี่ยนให้ ทำไม? อยากจะถามออกไปแต่ดันมีคนเข้ามาเป็นผู้หญิงสองคนที่ดูดี ฉันขมวดคิ้วสงสัยโดยหันไปหาเขา เขายั่กไหล่ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ฉันอยู่กับผู้หญิงทั้งสองที่ยืนยิ้มให้กับฉันอยู่

“คุณโมเน่อยากได้ลุคไหนคะ”

“คะ?”

“อ่าาา ลืมไปเลยว่าคุณโรมบอกว่าคุณโมเน่ความจำเสือม”

“งั้นไม่เป็นไรค่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเองนะคะ”

“เอ๊ะ ดะเดี๋ยวก่อน—”

ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไป ฉันก็ถูกจับแต่งองค์ทรงเครื่องประหนึ่งว่าจะไปงานประกวดแฟชั่นโชว์ที่ไหน ฉันลืมไปได้ยังไงว่าโมเน่มีช่างแต่งหน้ากับสไตลิสต์ เพราะเธอเป็นคนที่ห่วงรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเองมาก เธอต้องดูดีในทุกวัน และเสื้อผ้าแทบจะไม่ซ้ำกันในแต่ละเดือนบอกตรงๆ เลยว่าใช้เงินได้ฟุ่มเฟือยเป็นอย่างมาก

“ Perfect คุณโมเน่สวยสุดๆ ไปเลยค่ะ”

ฉันยิ้มแห้งให้กับพวกเธอ มันก็สวยอยู่หรอกหลังจากที่ดูกระจกแต่โมเน่ก็เป็นคนสวยอยู่แล้วแต่งนิดหน่อยก็ดูดีต่างจากฉันที่แต่งเท่าไหร่ก็เหมือนเดิม

“ถูกใจไหมคะ”

“แต่ถ้าไม่ชอบพวกเราจะแต่งให้ใหม่นะคะ”

“ไม่แล้วค่ะ แค่นี้ก็สวยมากพอแล้ว”ฉันตอบออกไปพร้อมรอยยิ้ม พวกเธอทั้งสองยิ้มรับฉันก่อนจะออกไปนอกห้องเพื่อออกไปเรียกโรมให้เข้ามา ทันทีที่โรมเข้ามา สายตาของเขาก็มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่างก่อนจะจับหน้าฉันให้หันไปหันมา คืออะไรคะหน้าฉันมันมีอะไรแปลกเหรอคะ จับหันไปมาจนคอจะเคล็ดไปหมดแล้วค่ะ

“แต่งหน้าจืดไปหน่อยนะ”

คืออะไรคะ หือ? หูฉันฝาดหรือเปล่าหน้าจืดไปหน่อยเนี่ยนะนี่มันสวยสุด ๆ ไปเลยคุณพี่ไม่รู้จักเมคอัพโนเมคอัพเหรอคะ….มันก็คงจะจืดจริง ๆ เพราะโมเน่คนก่อนแต่งหน้าจัดแบบจัดเต็ม

“ลุกได้แล้วจะได้กลับบ้าน”

“ค่า”

ตอบออกไปก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินตามเขาไป ถ้ามองดูดี ๆ เขาก็เป็นคนหล่อที่มีความสามารถที่หลากหลาย แถมยังเป็นพี่ชายที่แสนดีถึงจะรู้ว่าน้องสาวอย่างโมเน่จะไม่ค่อยชอบตัวเองมากนักเพียงเพราะว่าทุกคนส่วนมากมักจะชื่มชมโรมมากกว่าจะเป็นเธอ เหตุผลก็มีเพียงแค่นี้ละ ความอิจฉาล้วน ๆ เลย

“ขึ้นไปสิ”

“ขอบคุณค่ะ” ทันทีที่มาถึงลานจานรถเขาก็เปิดประตูให้ฉันเข้าไปก่อนจะตามขึ้นมา แล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกบรรยากาศน่าอึดอัดไม่ใช่น้อย ช่วยไม่ได้ตามเนื้อเรื่องในนิยายสองคนนี้คุยกันน้อยมากจริง ๆ

เอาเถอะ ค่อยปรับเปลี่ยนความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวก่อนเลยอันดับแรก คนนอกช่างมันค่อยคิด

To be continued