บทที่ 5

ความอดทนของฉันขาดสะบั้นทันที! อุส่าตั้งใจว่าจะต้องทำตัวดีๆ และแกล้งเป็นนางเอกสายแบ๊ว แต่มาเจอคำเหน็บแนมจากไอ้คนปากสุนัขแบบนี้... ใครจะไปทน!

ฉันยิ้มกลับไปให้เขาด้วยรอยยิ้มที่สวย (และร้ายกาจที่สุด) เท่าที่ฉันจะทำได้ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้ประโยคของฉันได้ยินเพียงแค่เราสองคน

“คุณไคคะ... ถ้าคุณไม่รู้จักคำว่า มารยาท ก็กรุณาเปิดพจนานุกรมอ่านบ้างนะคะ” ฉันเงียบไปช่วงหนึ่งเพื่อเว้นจังหวะให้เขานิ่งอึ้งไปก่อนจะพูดต่อ “การที่คุณมีปมด้อยเรื่องความสามารถในการเข้าสังคม หรือถูกอบรมมาไม่ดีพอ จนต้องใช้คำพูดต่ำๆ มาเหน็บแนมผู้หญิงที่กำลังจะมาเป็นคู่หมั้นเนี่ย มันไม่ได้ทำให้คุณดูน่าสนใจขึ้นหรอกนะคะ มันยิ่งทำให้คุณดูเหมือน ไก่ที่ขันเสียงดังแต่ไร้สมอง เท่านั้นเองค่ะ”

ไคนิ่งอึ้งไปทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจอย่างที่ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน

“เธอ!” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงต่ำ

“ทำไมคะ พี่ไก่” ฉันเน้นคำเรียกใหม่ที่เอาไว้ล้อชื่อเขาอย่างจงใจ “หรือว่าโมเน่คนนี้พูดไม่จริงคะ” ฉันยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ หึ ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

“นี่!”

“ถ้าไม่พอใจงั้นเรามาถอนหมั้นกันเลยก็ได้นะคะ”

“…” ไคนิ่งเงียบประหนึ่งว่าเป็นหุ่นขี่ผึ้ง เขาคงจะคาดไม่ถึงว่าฉันจะกล้าพูดคำนั้นออกไป แต่ไม่ใช่แค่นั้นนอกจากเขาแล้วทั้งพี่ฉันและคนอื่นๆ ที่นั่งร่วมโต๊ะก็นิ่งพอกัน แต่ใครสนล่ะ

ฉันยิ้มหวานก่อนจะหันไปหาโรมที่มองเหตุการณ์นี้อย่างตกตะลึง เฮ้อ ดูเหมือนโมเน่จะเน้นใช้อารมณ์มากกว่าสมองสินะขนาดพี่ชายยังอึ้งได้ขนาดนี้ หึหึ ทำไงได้ละเรามันมีสมองเสียด้วยสิ

“พี่โรมคะ โมเน่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ รู้สึกว่าอากาศตรงนี้... มันเหม็นสาบไก่ ยังไงก็ไม่รู้ค่ะ”

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปทันที ทิ้งให้พระเอกผู้เย่อหยิ่งนั่งนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น...

ชิ่งก่อนดีกว่า ก่อนที่พี่โรมจะตั้งสติได้แล้วหันมาว่าฉันเอาได้

ทันทีที่ร่างระหงของโมเน่หายไปจากสายตา ความเงียบก็เข้าปกคลุมกลุ่มนักธุรกิจที่เพิ่งได้ฟังการโต้ตอบที่เผ็ดร้อนที่สุดในรอบปี

ไค นั่งนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปยังประตูที่เธอเดินออกไป มือหนาของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธที่เพิ่งถูกจุดระเบิดในตัวเขามันรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้

“ไค...” คุณวรโชติ ผู้เป็นบิดาของไคเรียกชื่อลูกชายเบาๆ ด้วยความตกใจในพฤติกรรมของลูกสะใภ้ในอนาคตที่เปลี่ยนไป

“ไอ้ไก่ที่ขันเสียงดังแต่ไร้สมองอย่างนั้นเหรอ?” ไคพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเย็นยะเยือกจนน่ากลัว ปกติแล้วโมเน่จะแสดงความรักใคร่เกินเบอร์จนน่ารำคาญ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เธอจะกล้าฉีกหน้าและดูถูกเขาแบบนี้!

“ยัยนั่น...” ไคผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วราวกับสปริง แล้วทำท่าจะเดินตามโมเน่ออกไป

“นั่งลง!” คุณวรโชติตวาดเสียงต่ำอย่างเคร่งเครียด เพราะการประชุมสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้น

โรมผู้ซึ่งนั่งอึ้งอยู่ข้างๆ ได้สติกลับมาพอดี เขามองไคด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนกังวล น้องสาวของเขาเป็นเอามากจริงๆ! ไม่ใช่แค่ความจำเสื่อม แต่ยังปากกล้าขึ้นเป็นสิบเท่า!

“คุณไคครับ... ผมต้องขออภัยแทนโมเน่ด้วยนะครับ” โรมเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ พยายามรักษาสถานการณ์ที่ตึงเครียด “ช่วงนี้เธอมีอาการทางสมองที่กระทบกระเทือนจากการประสบอุบัติเหตุ... คงจะพูดจาไม่รู้เรื่องไปบ้าง”

ไคหันมามองโรมด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ “อาการทางสมองกระทบกระเทือนงั้นเหรอ? หรือว่าสมองส่วนความประพฤติที่ดีของเธอพังไปหมดแล้ว?” เขากัดฟันกรอด “เธอไม่เคยกล้าพูดจาแบบนี้กับผม!”

“แต่เธอพูดไปแล้วครับ” โรมตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ แต่ในใจก็แอบคิด... นี่แหละโมเน่ที่น่าสนใจที่สุดเท่าที่เคยเจอมา! น้องสาวของพี่ในที่สุดเธอก็มีสมอง

โรมที่เคยเอือมระอากับพฤติกรรมน้องสาวกำลังประทับใจอย่างสุดซึ้ง

ไคถอนหายใจอย่างแรง เขาจำต้องกลับไปนั่งลงตามคำสั่งของบิดา แต่สายตาของเขาก็ยังคงมุ่งไปยังประตู โมเน่... เธอคิดว่าการเล่นละครแบบนี้จะหลอกฉันได้งั้นเหรอ? เธอกล้ามากที่มาดูถูกฉันต่อหน้าคนอื่น! ไคยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างหงุดหงิด

ฉันจะรอดูว่าเธอจะปากดีได้อีกนานแค่ไหน

To be continued