ตอนที่ 9. ขอให้ช่วย

EP9.ขอให้ช่วย

วันต่อมา

เอมิกาตื่นมาพร้อมกับความไม่สดชื่นสุดๆ เธอจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ทั้งหมด ถึงจะรู้สึกหน้าชาอยู่บ้างที่อีกฝ่ายแสดงท่าทางออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจที่โดนเธอจูบ แต่เอมิกาก็เข้าใจดี เธอเองก็ผิดที่ไปจู่โจมเขาแบบนั้น ยิ่งคิดหญิงสาวก็ยิ่งอาย อยากย้อนเวลากลับไปได้จัง เธอจะไม่ทำแบบนั้นแน่…

“โอ้ย…ยิ่งคิดยิ่งอาย ฮื่ออ เธอทำอะไรลงไปมีมี่!” หญิงสาวตำหนิตัวเอง ถึงอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีแค่ไหน แต่วันนี้เธอก็ยังเลือกที่จะทำอาหารไปส่งเขาเช่นเดิม

“ลั้นลา ลั้นลา” หญิงสาวลงมือทำอาหารต่ออย่างอารมณ์ดี วันนี้เธอเลือกที่จะทำอาหารญี่ปุ่น นั่นก็คือหมูทอดทงคัตซึกินกับแกงกระหรี่สุดเข้มข้น

ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จสิ้น วันนี้หญิงสาวมีเรียนเก้าโมงเช้า เธอเลยรีบตื่นเร็วกว่าทุกวัน ตอนนี้แปดโมงแล้ว ต้องเผื่อเวลารถติดด้วย ร่างบอบบางของเอมิกาเดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทางสดใสอย่างเช่นทุกครั้ง อัญญามองตามลูกรักออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอหวังว่าสักวัน….ว่าที่ลูกเขยจะมองเห็นความรักของเอมิกาที่ตั้งใจมอบให้เขาเพียงคนเดียว

@Must Hospital

“สวัสดีค่ะพี่รดา” มาถึงหน้าห้องเอมิกาก็เอ่ยทักพยาบาลสาวด้วยความสนิทสนม ซึ่งรดาก็ยิ้มตอบกลับอย่างเป็นมิตร

ช่วงหลังๆทั้งสองได้พูดคุยทำความรู้จักกันบ่อยๆ จึงรู้สึกสนิทกันมากขึ้น รดาค้นพบว่าเอมิกาเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก เธอสดใส จิตใจดีสมวัย ต่างจากคู่หมั้นของตัวเองลิบลับ

“เชิญเข้าไปได้เลยค่ะน้องมี่ ผอ นั่งรอตรวจคนไข้อยู่ด้านใน โชคดีที่คนไข้ยังไม่มาค่ะ”

“ขอบคุณมากนะคะพี่รดา”

เมื่อได้ยินดังนั้น เอมิกาก็รีบเคาะประตู ก่อนจะปั้นหน้ายิ้ม ลืมความเขินอายที่อยู่ในใจออกไปจนหมดสิ้น มาร์โคเงยหน้าขึ้นมามองเธอเล็กน้อยอย่างที่เขาชอบทำ ตอนนี้เขากำลังนั่งเช็คข้อความในโทรศัพท์อยู่

ชิ! ทีแชทเราละไม่เคยจะตอบ

หญิงสาวค่อนขอดคนตัวโตใจในไปเพียงครู่ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้เขา แล้ววางกล่องข้าวที่ถูกห่อด้วยลายการ์ตูนน่ารักไว้ด้านหน้าของอีกคน

“ข้าวเที่ยงค่ะพี่มาร์ค”

มาร์โคมองเวลาที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ด้วยแววตาเรียบเฉย เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่วันนี้คนตัวเล็กแวะเอาข้าวมาส่งเขาเร็วกว่าทุกวัน

“พอดีวันนี้มี่มีเรียนเช้าก็เลยรีบมาค่ะ”

“อืม”

“พี่มาร์คคะ พอดีมี่มีเรื่องอยากขอร้อง” หญิงสาวยิ้มแห้งๆส่งกลับมา เธออยากคุยเรื่องโปรเจคที่จะทำกับเพื่อนกับเขาหน่อย

เพราะอยากขอให้เขาช่วยหาหมอให้สักคน สำหรับการไปบรรยายสาระหน้ารู้เกี่ยวกับการปฐมพยาบาลเบื้องตนให้แก่ชาวบ้านบนดอยฟัง มาร์โคเห็นว่ามีเวลาเหลืออยู่เล็กน้อย ก่อนที่คนไข้จะมาเข้าพบ เขาจึงอยากจะฟัง ว่าคนตรงหน้าอยากพูดอะไร

“เรื่องอะไร”

“คือมีมี่อยากจะขอร้องให้พี่มาร์คช่วยหาหมอสักคนมาให้มี่หน่อยได้ไหมคะ คือมี่กำลังจะทำโปรเจคส่งอาจารย์ค่ะ เป็นโปรเจคเกี่ยวกับการให้ความรู้เกี่ยวกับชาวบ้านบนดอย มี่อยากได้หมอสักคนไปกับเราด้วย จะได้ให้ความรู้กับชาวบ้านได้อย่างถูกต้อง”

“…..”

เอมิกานั่งลุ้นจนตัวเกร็ง เขาอาจจะตกลงหรือไม่ตกลงก็ได้ใครจะไปรู้ ปกติเธอเห็นเขามีงานเยอะรัดตัวอยู่แล้ว จะยอมเสียเวลามาช่วยเด็กมหาลัยทำโปรเจคหรือเปล่าเถอะ

“อยากได้กี่คน”

“อะไรนะคะ”

“อยากได้หมอไปด้วยกี่คน”

เอมิกาแทบเก็บความดีใจเอาไว้ไม่อยู่ เขาถามกลับมาแบบนี้แปลว่าตกลงแล้วใช่ไหม มาร์โคเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แถมโครงการแบบนี้มันก็ช่วยสร้างประโยชน์ให้แก่ชาวบ้านจริงๆ เพราะฉนั้นเขายินดีที่จะช่วย

“หนึ่งค่ะ แค่คนเดียวก็พอ”

“อืม เดี๋ยวจะประสานงานให้ พรุ่งนี้ร่างกำหนดการมาให้ฉัน” เขาตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบ สายตาคมเข้มแอบสังเกตุอาการตื่นเต้นของอีกคนไม่วางตา

“เย้…ขอบคุณค่ะ ขอบคุณนะคะพี่มาร์คน่ารักที่สุดเลย”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คนไข้มาแล้วค่ะ ผอ”

“งั้นมี่ขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะพี่มาร์ค” เธอส่งสีหน้าร่าเริงมาให้เขาก่อนจะรีบเดินออกไปเพราะไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของเขา

มาร์โคหลงลืมตัวจ้องท่าทางอันธรรมชาติของคู่หมั้นสาวไปจนสุดทาง ทุกวันนี้ในสายตาของเขาเริ่มมองเห็นเธอมากขึ้น เพียงแต่….เขายังไม่อยากยอมรับความรู้สึกของตัวเอง

พักเที่ยง

รดาเดินเข้ามาหาเพื่อนสาวด้วยอารมณ์โมโหหิวขั้นสุด วันนี้ตารางนัดคนไข้ของมาร์โคยาวเป็นหางว่าว กว่าจะปลีกตัวออกมากินข้าวได้เธอนั้นแทบจะเป็นลม วันนี้พยาบาลสาวเดินไปซื้อข้าวที่ห้องอาหารมาทานในห้องพักเบรคกับพวกเพื่อนๆของเธอเช่นเคย

“อ้าว มาแล้วเหรอจ๊ะรดา” นุ่มนิ่มเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นว่าวันนี้รดาพักช้ากว่าคนอื่นๆ

“อื้ม วันนี้คนไข้เยอะมากอะ สวัสดีค่ะหมอนิ วันนี้มานั่งทานข้าวกับพวกเราด้วยเหรอคะ” รดาตอบกลับเพื่อนก่อนจะหันไปทักหมอสาวมาใหม่อีกคนตามมารยาท

ถึงจะแปลกใจว่าลมอะไรหอบนิชากรให้มานั่งทานข้าวกับพวกเธอได้ แต่รดาก็ไม่ได้อยากรู้จริงจังนัก เพราะตอนนี้เธอหิวข้าวจนตาลายไปหมดแล้ว

“ค่ะ พอดีวันนี้หมอเหงาๆ ก็เลยอยากหาเพื่อนคุย” นิชากรตอบน้ำเสียงน่าฟัง

“พวกเรายินดีค่ะหมอ มาทุกวันเลยก็ได้นะคะ” ปลาหันไปตอบด้วยความยินดี

“เออนี่รดา…ว่าแต่ช่วงนี้คู่หมั้นของ ผอ เขาไม่ทำอาหารมาส่งแล้วเหรอ ฉันไม่ได้กินข้าวฟรีมาเป็ยอาทิตย์แล้วนะ” นุ่มนิ่มเอ่ยแซวขำๆ

นิชากรเเอบฟังทั้งสามนั่งคุยกันเงียบๆ เหตุผลที่เธอตัดสินใจมานั่งทานข้าวกับสามคนนี้เพราะอยากได้ยินเรื่องราวของมาร์โคนี่แหละ

“เสียใจด้วยนะ เพราะเดี๋ยวนี้ ผอ เขายอมกินข้าวที่น้องมี่เอามาให้แล้วจ้า ดูเหมือนจะชอบมากด้วยนะ เห็นกินหมดทุกวันเลย”รดาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เพราะเธอเอ็นดูเอมิกามาก ถึงได้เอาใจช่วยในเรื่องนั้น

นิชากรเมื่อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หากเธอปล่อยเอาไว้คงจะดึงมาร์โคกลับมาได้ไม่ง่ายแน่ๆ

“อุ๊ย…แบบนี้ก็แปลว่าจบสวย”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของทั้งสามพยาบาล นิชากรได้แต่นั้งปั้นหน้ายิ้ม ทำท่าทางไม่รู้เรื่องราว มือบางกำเข้าหากันแน่ด้วยความเจ็บใจ ทำไมมาร์โคถึงไม่รักเธอบ้าง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่ถึงได้มีสิทธิ์มาแย่งมาร์โคไปจากเธอ!

วันต่อมา

วันนี้เอมิกาไม่มีเรียน แต่เธอมีส่งงานที่มหาลัยแล้วก็นัดประชุมกับเพื่อนเรื่องโปรเจค วันนี้หญิงสาวเลือกใส่ชุดของสาขามานั่นก็คือเสื้อคอปกสีดำแถบขาว ร่างบางเดินเข้ามาในโรงพยาบาลเอกชนพร้อมกับกล่องข้าวเช่นทุกครั้งที่เคยเข้ามา

“พี่รดา…” เอมิกาเอ่ยทักคนตรงหน้าน้ำเสียงหวานเช่นเคย

“น้องมี่…เชิญเลยค่ะ วันนี้ยังไม่มีคิว”

“ขอบคุณค่าา” มีมี่ตอบกลับอย่างอารมณ์ดีก่อนจะผลักประตูเข้าไปหาคนในห้อง

“พี่มาร์ค~” ถึงแม้เธอจะเอ่ยเรียกเขาน้ำเสียงหวานฉ่ำแค่ไหน แต่มาร์โคก็คือมาร์โคอยู่วันยังค่ำ เขายังคงมีหน้าเดิมและหน้าเดียวอยู่ตลอดเวลา

“นี่ข้าวค่ะ แกงเขียวหวานไก่~”

“อ้อ วันนี้มี่เอากำหนดการณ์มาให้ด้วยนะคะ พอดีว่าทางโน้นเขาอยากให้เราไปเร็วๆ เพราะเขาขาดแคลนของบริจาค มี่กับเพื่อนๆก็เลยคิดว่าจะไปวันจันทร์ค่ะ อีกสามวัน พี่มาร์คโอเคไหมคะ”

เธอยื่นแผ่นกระดาษกำหนดการให้เขา ชายหนุ่มรับมาอ่านด้วยท่าทีนิ่งๆ ซึ่งทุกครั้งที่เขาอยู่ในโหมดนี้ เอมิกาไม่เคยเดาความคิดภายใต้กรอบแว่นนั่นออกเลยจริงๆ

“อืม หมอนทีจะเดินทางไปพร้อมพวกเธอ” เขาตอบเสียงเรียบ เพราะจัดการเรื่องนี้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อวาน เขาเป็นถึง ผอ แค่กระดิกนิ้วสั่ง ทุกอย่างก็สามารถเป็นได้หมดในโรงพยาบาลแห่งนี้

“ขอบคุณมากนะคะพี่มาร์ค~” เธอยิ้มตอบกลับจนตาหยี

“อยากได้อะไรเพิ่มไหม? พวกยา…เอาไปบริจาค”

“อยากค่ะ มีเหรอคะ” เอมิกาทำตาโต นึกไม่ถึงเลยว่าคู่หมั้นของเธอจะมีมุมใจดีแบบนี้ด้วย

น่ารักชะมัด~

“อืม เดี๋ยวจัดการให้ ก่อนวันจะไปก็เข้ามาเอา”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่มาร์ค บุญคุญครั้งนี้มี่จะไม่ลืมเลยค่ะ”

“หึ…” มาร์โคเผลอลืมตัวเเสยะยิ้มออกไป ชายหนุ่มหุบยิ้มลงแทบไม่ทัน เพราะเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ในสายตาของเอมิกาทั้งหมด และเธอเองก็กำลังตกตะลึง…ที่ได้เห็นรอยยิ้มของเขาเป็นครั้งแรก

“พะพี่มาร์คยิ้มให้มี่เหรอคะ!” เธอยกมือขึ้นป้องปากด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดฤทธิ์

“เปล่า….เธอตาฝาด” เขาโกหกหน้าด้านๆ ไม่อยากเปิดเผยตัวตนอีกมุมให้คนตัวเล็กได้เห็น

มุมที่ว่า….เขาเองก็มีหัวใจ

“แต่เมื่อกี้มี่เห็นน้าา~”

“กลับได้แล้ว ฉันจะทำงานต่อ” เขาตีหน้าขรึม ก่อนจะดึงเอาโน๊ตบุ๊คมาเปิด เพื่อให้เธอเห็นว่าเขากำลังจะทำงานจริงๆ

“โอเคค่าา งั้นมี่กลับก่อนน้าา ไว้เจอกันนะคะ” เธอตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่าลืมหยิบเอกสารที่ตัวเองเตรียมเอามาประชุมกับเพื่อนไว้ที่เก้าอี้ในห้องของเขา