บทที่ 6 แสร้งป่วย

บทที่ 6 แสร้งป่วย

สาวใช้อีกคนวางถาดอาหารแล้วรีบตรงเข้ามาเขย่าร่างของลี่ถังแต่ผลที่ได้ก็คือนิ่งเฉยเช่นกัน

"เจ้าเป็นอะไรไป แม่นางลี่ถัง ไม่ได้การแล้ว ข้าจะไปบอกท่านพ่อบ้าน" สาวใช้คนแรกลนลานวิ่งออกไป ส่วนอีกคนก็ยื่นมือไปแตะหน้าผากของหญิงสาวที่นอนอยู่ มันไม่ได้ร้อนแต่มันกลับเย็นผิดปกติและยังมีเหงื่อซึม

นางเร่งไปตักน้ำร้อนมาเช็ดหน้าให้อีกฝ่าย หากนายท่านรู้ว่านางละเลยไม่ได้ดูแลอะไรเลยแขกของนายท่าน นางอาจจะโดนลงโทษเอาได้ อีกด้านสาวใช้คนแรกก็เร่งไปบอกพ่อบ้านที่กำลังคุยกับมู่เฉิน

"ท่านพ่อบ้านเจ้าคะ แม่นาง แม่นางลี่ถังที่อยู่ในเรือนรับรองไม่สบายเจ้าค่ะ" นางพูดพร้อมกับหอบหายใจเมื่อมาถึง

พ่อบ้านที่กำลังพูดคุยเรื่องงานกับเจ้านายของจวนชะงักและเหลือบมองไปที่มู่เฉิน เขากัดริมฝีปากตนเองน้อย ๆ อย่างไม่พอใจ ที่มู่เฉินวางทุกอย่างในมือแล้วลุกเดินออกไปทันที

พ่อบ้านหันไปมองหน้าสาวใช้อย่างคาดโทษก่อนจะเดินตามเจ้านายออกไป

มู่เฉินเร่งเดินไปยังเรือนรับรองทันทีที่ได้ยินว่าลี่ถังไม่สบาย เขาไม่รู้ตัว ร่างกายของเขาเป็นไปเช่นนี้เอง ทั้ง ๆ ที่ใจเขาบอกให้ไม่สนใจนาง วันก่อนก็เช่นกัน แม้จะมีคนมากมายแต่สายตาของเขาก็ดันไปตกอยู่ที่นางเสมอ

"ให้คนไปตามหมอมา" ชายหนุ่มบอกพลางเดินต่อไป

"ขอรับ" พ่อบ้านรับคำแม้จะไม่พอใจอยู่

มู่เฉินเดินเปิดเข้าไปในเรือนก็เห็นสาวใช้กำลังเช็ดใบหน้าที่ดูซีดเซียวของหญิงสาวอยู่ เขาเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียง

"ลี่ถัง" คนที่นอนอยู่ไม่ขยับกาย แต่เปลือกตากลับขยับเขยื้อนเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงครางเบา ๆ

"อือ..."

"เจ้าเป็นอะไรไป"

"หนาว..." เสียงของหญิงสาวแผ่วเบาจนเหมือนกับสายลม ริมฝีปากที่แห้งผากขยับพูดช้า ๆ ใบหน้าซีดขาวจนแทบไร้สีเลือด

มู่เฉินใช้หลังมือของตนแตะลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายเบา ๆ มันเย็นกว่าปกติจริง ๆ แต่ก็ไม่เหมือนอาการของคนป่วยทั่วไป

"หมอกำลังมา" เขากล่าวเสียงเรียบ แม้น้ำเสียงจะดูเย็นชาแต่ท่าทางของชายหนุ่มก็ดูร้อนใจ

ลี่ถังไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงแค่ปิดเปลือกตาลงและหดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มพลางคิดกับตนเอง นางต้องการถูกโยนออกไปหาหมอเองมากกว่าให้หมอเข้ามาตรวจ

ไม่นานนักท่านหมอก็มาถึง "ท่านหมอมาแล้วขอรับ"

"อืม" มู่เฉินรับคำก่อนจะผละออกจากข้างเตียงเพื่อให้หมอตรวจอาการหญิงสาว

หมอใช้เวลาตรวจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"นางไม่ได้ป่วยเพียงแค่ร่างกายอ่อนล้าและพักผ่อนไม่เพียงพอก็เท่านั้น" มู่เฉินหันไปมองหญิงสาวอย่างคาดโทษ ลี่ถังที่แม้จะยังปิดตาอยู่ก็ยังรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจนั้น

“ให้นางได้พักผ่อน กินอาหารให้ครบมื้อ อาการเหล่านี้ก็จะดีขึ้นเองขอรับ"

“รบกวนท่านหมอแล้ว พ่อบ้านส่งท่านหมอกลับที แล้วพวกเจ้าออกไปให้หมด”

หลังจากทุกคนออกไป บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาเบา ๆ เท่านั้น

มู่เฉินจ้องมองลี่ถังที่ยังคงหลับตานิ่ง ริมฝีปากของเขากระตุกขึ้นแสยะยิ้มเยาะเย้ยตนเองที่โดนนางหลอกอีกครั้งแล้ว

"แสร้งทำเป็นป่วย” น้ำเสียงเย็นเยียบหลุดออกจากปาก “หากอยากป่วยก็ป่วยไป ข้าจะให้เจ้าได้ป่วยสมใจ”

ลี่ถังไม่กล้าเปิดตาขึ้นมองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย มู่เฉินตอนนี้แทบไม่ใช่มู่เฉินที่นางรู้จัก เขาดูเย็นชาและไม่ใส่ใจ หรืออาจจะเพราะนางไม่ใช่คนที่เขาอยากใส่ใจก็เป็นได้

มู่เฉินหรี่ตามองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง สายตาของเขาเย็นชาไม่ต่างจากความรู้สึก และสุดท้ายเมื่อเห็นว่าลี่ถังไม่คิดจะลุกขึ้นมาพูดคุยกัน เขาก็หันหลังแล้วเดินออกจากเรือนไปโดยไม่พูดอะไรแต่ในใจกลับบีบรัดอย่างบอกไม่ถูก

"นายท่านอย่าคิดมากเลยขอรับ นางก็เสแสร้งเช่นนี้เป็นนิจอยู่แล้ว ข้าว่านางคงต้องมีแผนการบางอย่างแน่ ๆ ขอรับ อาจจะเรียกร้องความสนใจ" พ่อบ้านเอ่ยขณะเดินตามมู่เฉินไปเรื่อย ๆ

มู่เฉินไม่ได้ตอบคำของอีกฝ่าย แต่ก็คิดตาม แต่เมื่อคิดแล้วก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมาพูดกับพ่อบ้านด้วยน้ำเสียงไม่น่าฟัง

"ข้าไม่ต้องการฟังสิ่งใดอีก"

พ่อบ้านเห็นเช่นนั้นแทนที่จะกังวล เขาก้มหน้าต่ำราวกับเข้าใจคำของเจ้านายและก็แอบยิ้มอย่างพอใจ

หลังจากวันนั้นลี่ถังก็ถูกทิ้งให้อยู่ในเรือนที่ปิดประตู ครานี้แม้แต่สาวใช้ที่มาทำความสะอาดก็แทบจะไม่เข้ามา วันหนึ่งนางได้เจอผู้คนอยู่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นหน้าต่างที่มองออกไปด้านนอกก็ยังเห็นสวนดอกไม้ในจวนแห่งนี้พอให้ได้ผ่อนคลายได้บ้าง แต่บางครั้งนางก็นึกอยากทุบหน้าต่างบานนี้ทิ้ง

เพราะในทุก ๆ วันนางจะต้องทนมองภาพของมู่เฉินและซูปี้นั่งพูดคุยกันที่ศาลากลางสวน ดวงตาของเขามองนางอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่เขาเคยมีให้นางกลับถูกยกให้คนอื่น

เสียงหัวเราะเบา ๆ ยามทั้งสองพูดคุยเหมือนมีดที่กรีดลงไปในใจของลี่ถัง และสิ่งที่น่าขมขื่นที่สุด ก็คือการถามไถ่ถึงลูกในครรภ์ของซูปี้จากปากของมู่เฉิน