แชร์

บทที่ 16 อย่าเข้าใจผิด

ผู้เขียน: วริทธิ์ธารา
last update วันที่เผยแพร่: 2026-06-07 21:16:30

บทที่ 16

อย่าเข้าใจผิด

สองขาแกร่งก้าวลงจากรถคันหรูพลางผิวปากอย่างสบายอกสบายใจ เขาเดินเข้าไปในบ้านเป็นเวลาเดียวกันกับที่ร่างบางเดินลงมาถึงเชิงบันไดพอดี ยูยะไม่ได้เจอกับเธอตั้งแต่เมื่อวานเพราะตั้งแต่ที่เขาออกไปหาอาร์เดลก็ไม่ได้กลับเข้ามาอีก 

ร่างสูงชะงักเล็กน้อยพลางปรายตามองอีกฝ่าย แต่เธอกลับมองผ่านเขาไปราวกับเป็นอากาศธาตุ ปมคิ้วเรียวของยูยะขมวดเข้ม รู้สึกไม่พอใจที่ถูกอีกฝ่ายเมิน 

“เดี๋ยว”

เธอก้าวเดินต่อไปไม่แม้แต่จะหันมามองหรือสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

“หูหนวกเหรอ” ยูยะเอ่ยเสียงเข้ม สองขาแกร่งก้าวตามมาหยุดยืนขวางทางเธอเอาไว้

“อะไรของนาย?”

“เย็นนี้ว่างหรือเปล่า”

ทั้งที่หงุดหงิดกับการถูกเธอเมินแต่ไม่รู้ทำไม..เขาถึงได้พูดประโยคนั้นออกไป

“ไม่ว่าง”

“ไม่คิดก่อนตอบเลยหรือไง”

“จำเป็นต้องคิดด้วยเหรอ ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องไปไหนมาไหนด้วยกันเพื่อตบตาใครแล้วนี่? ที่สำคัญที่นี่ไม่มีทั้งพ่อของนายแล้วก็พ่อของฉัน”

“พูดได้ดีนี่” ยูยะแสยะยิ้มพลางแค่นหัวเราะในลำคอ “แต่ในบ้านหลังนี้เกือบทั้งหมดเป็นคนของพ่อฉัน”

“…”

“ทีนี้ว่างหรือยังล่ะ?”

ดวงตากลมใสมองจ้องเขม็งที่ใบหน้าคมคายด้วยความไม่เข้าใจ 

“สองทุ่ม เจอกัน” ยูยะพูดทิ้งท้ายก่อนจะก้าวขึ้นบันไดไปไม่รอให้เธอตอบกลับ ทั้งที่เธอยังไม่ได้รับปากแต่เขากลับผุดยิ้มออกมาราวกับมั่นอกมั่นใจในคำตอบ

มั่นอกมั่นใจเสียจนน่าหมั่นไส้!

อีกไม่กี่นาทีก็จะสองทุ่มแล้ว วาเจนเลือกที่จะแต่งตัวมิดชิดเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเธอคือวาเจนนักแสดงสาวตกอับ…ที่เป็นข่าวในตอนนี้

“ช้า” ดวงตาคู่คมเหลือบมองเวลาบนนาฬิกาเรือนหรู กว่าเธอจะลงมาถึงด้านล่างก็เลยเวลานัดมาแล้วสองนาที

“สองนาทีเนี่ยนะ?”

“ตามมา” เขาไม่ตอบคำถามเธอพลางเร่งฝีเท้าเดินนำไปยังรถยนต์คันหรูสีดำ

ไม่นานก็มาถึงยังที่หมาย ลานกว้างเต็มไปด้วยร้านค้า มีทั้งโซนอาหารและโซนเกม ภายในงานสว่างไสวไปด้วยแสงจากหลอดไฟนีออน บรรยากาศครึกครื้นเต็มไปด้วยผู้คน ดูคล้ายกับงานวัดแต่มีการปล่อยโคมไฟอธิษฐานซึ่งเป็นซิกเนเจอร์ของงานเทศกาลนี้

“นี่ รอกันด้วยสิ” วาเจนพูดขึ้นหลังจากที่ต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อเดินตามร่างสูงให้ทัน

“เข้าใจว่าขาสั้น แต่ช่วยเดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยได้ไหม”

นั่นปากคนเหรอ..

“นี่นาย!!”

“จะเสียงดังทำไม อยากเป็นจุดสนใจเหรอหรือว่าอยากป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าวาเจนอยู่ตรงนี้ค่าาาาา” เขาบีบเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเลียนเธอ

“ไอ้!” เธอถลึงตาใส่เขา ร่างสูงหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นอย่างหน้าไม่อายก่อนเขาจะสังเกตเห็นสายตาของวาเจนที่มองไปยังคู่รักคู่หนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านไปพร้อมถือตุ๊กตาเป็ดตัวใหญ่

“ไปเล่นไอ้นั่นกัน” เขาจับมือเธอเดินไปยังร้านปาโป่งที่อยู่ข้างหน้าที่หน้าร้านมีของรางวัลตั้งเรียงกันอยู่มากมาย…หนึ่งในนั้นคือตุ๊กตาเป็ดตัวใหญ่

“จ..จะไปไหน”

“มาเลยจ้านายจ๋า! เร่เข้ามา! ปาโป่ง! ดอกละ 20 3 ดอก 50 จ้าาา” ชายวัยกลางคนถือโทรโข่งยืนเรียกลูกค้าอยู่บริเวณหน้าร้านพลางกวักมือเรียกเมื่อเห็นเขาเดินตรงเข้าไปหา “มาเลย ๆ พ่อหนุ่ม เอาเท่าไร? ปาได้ 15 ดอกรวดได้รางวัลใหญ่เลยนาา”

“500”

“เอาไปเลยพ่อหนุ่ม จะเอารางวัลใหญ่ให้แฟนล่ะซิ!” ลุงพ่อค้ายิ้มร่าพร้อมกับยื่นตะกร้าลูกดอกให้กับยูยะ

ปุ้ง!

เสียงลูกโป่งแตกดังขึ้นถี่ ๆ จนในที่สุดก็มาถึงดอกสุดท้าย..

ลูกดอกปักเข้าที่กลางลูกโป่งก่อนจะเด้งตกลงพื้น

“เฮ้ย! อะไรวะ” ยูยะสบถอย่างหัวเสีย เขามั่นใจว่าปาเข้าตรงกลางเต็ม ๆ แต่ลูกโป่งกลับไม่แตก

ปาโดนแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่แตกเนี่ยนะ!? เขาหยิบลูกดอกชุดใหม่ขึ้นมาแล้วเริ่มปาอีกครั้งแต่คราวนี้ลูกดอกกลับเด้งตกลงพื้นตั้งแต่ลูกที่สิบเอ็ด

ยอมไม่ได้เด็ดขาด!

“อีก 500 ครับลุง”

“โอ้วววว!! พ่อหนุ่มนี่แน่วแน่จริง ๆ”

ร่างสูงยังคงขมักขเม้นปาลูกดอกต่อไปอย่างเอาเป็นเอาตายจนกระทั่งลูกดอกในตะกร้าหมด ยูยะยื่นธนบัตรสีเทาจ่ายให้กับลุงพ่อค้าอีกครั้ง

“ลุง เอามาอีก 1000” 

รอบนี้ต้องได้แน่..

“เอ่อ..นาย พอเถอะ–” 

“ยู..ยูยะใช่ไหม? ยูยะคุง!!” เสียงหวานฟังคุ้นหูดังขึ้น ร่างสูงหันไปทางต้นตอของเสียง หญิงสาวระบายยิ้มกว้างพร้อมกับโบกมือให้เขา

ฮานะซากิ เอริ.. ยูยะรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่บังเอิญเจอเธอที่นี่

ที่ว่าโลกกลมคงจะจริงสินะ

ร่างสูงระบายยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาเธอที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“อ้าว พ่อหนุ่ม!! จ่ายแล้วไม่เล่นเรอะ พ่อหนู่มมมม!!” ลุงพ่อค้าถือเงินไว้พลางเกาหัวด้วยความงุนงงกับลูกดอกที่ยังคงถูกวางเอาไว้ในตะกร้า

“ถ้ามีโอกาสจะกลับมาเล่นนะคะคุณลุง” วาเจนพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม เธอหันหลังรีบเดินตามอีกฝ่ายไป

“บังเอิญจังเลย ยูก็มางานนี้ด้วยเหรอเนี่ย”

"อือ ไม่ได้มาเดินเล่นแบบนี้นานแล้วน่ะ”

“จริงด้วยสิน้าา— หืม..” เอริเหลือบมองคนที่อยู่ด้านหลังของยูยะ ก่อนเธอจะกระทุ้งที่ท่อนแขนแกร่งพร้อมกับกระซิบแผ่วเบา “ใครเหรอ~ ไม่เห็นแนะนำให้รู้จักเลยนะ”

“อะไร” เขาตอบกลับเสียงราบเรียบ

“ร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย น่ารักซะด้วยย~”

ยูยะไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงส่ายหน้าไปมาเบา ๆ ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงที่โดนเธอแซวกับคนอื่น

“ไม่ตอบแบบนี้ คนสำคัญแน่เลยย” ใบหน้าของเอริถูกเติมแต่งไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับมีความสุขที่ได้เห็นเขามีแฟนเป็นตัวเป็นตน

อีกฝ่ายพูดถึงเขากับคนอื่นได้อย่างไม่รู้สึกรู้สาด้วยใบหน้าที่มีความสุขอย่างนั้น...ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจ

ไม่ชอบใจที่เธอยัดเยียดเขาให้คนอื่น

‘ไม่มีใครสำคัญเท่าเอริหรอก’ เขาอยากพูดประโยคนี้ออกไปเหลือเกิน

“เลิกแซวได้แล้วน่า”

“ก็ได้ ๆ แล้วยูจะเล่นบ้านผีสิงหรือเปล่า โชต่อแถวซื้อตั๋วอยู่ทางโน้น”

อา…เธอมากับโชนี่เอง

“ให้ซื้อเผื่อยูกับแฟนด้วยไหม~”

“ไม่ดีกว่า” เขาไม่อยากเป็นส่วนเกิน

“ไม่ถามแฟนก่อนเหรอ– อ้าว แล้วแฟนยูหายไปไหนแล้ว?”

“ไม่ใช่แฟน” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับทันควันพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ "เดี๋ยวก็คงมา"

“อ่า..งั้นเหรอ” เธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว “แล้ว..ยูจะไม่ไปเจอโชหน่อยเหรอ..?”

มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องไปเจอ?

“ไว้วันหลังก็แล้วกัน”

“แต่–”

“ไปก่อนนะ ขอให้สนุก” ยูยะรีบเอ่ยตัดบทก่อนเขาจะโบกมือลาเธอแล้วหันหลังเดินออกไป

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่ยืนอยู่ข้างกายหายไปตั้งแต่เมื่อไรเพราะมีฮานะซากิ เอริอยู่ตรงหน้าทุกสิ่งจึงหลุดโฟกัสจากเขาทั้งหมด

แล้วสนใจแค่เธอ…

................................

บักพระเอกมันน่าทุบนัก!!

ไรท์มาอัปให้แล้วนะคะ ช่วยเติมไฟให้กำลังใจไรท์ด้วยการคอมเมนต์ + กดหัวใจ + กดเข้าชั้นหน่อยน้าาา😍

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 18 นามบัตรของเพลย์

    บทที่ 18นามบัตรของเพลย์หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้สองสัปดาห์แล้ว เธอและเขาต่างกลับมาใช้ชีวิตตามปกติของตัวเองหลังจากหมั้นกันแล้ว ต่างฝ่ายต่างจะไม่ยุ่งชีวิตของกันและกันทั้งคู่ทำตามข้อตกลงที่ทำร่วมกันไว้ได้เป็นอย่างดี เขาไม่ได้มายุ่มย่ามเธอ ส่วนเธอก็ไม่ได้สนใจเขาช่วงนี้งานในวงการของเธอเงียบสนิท จะมีก็เพียงงานโฆษณาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ยังไม่ถูกยกเลิกสัญญาเท่านั้นและวันนี้เธอก็ได้รับการติดต่อมาจากลูกค้ารายใหม่ให้ไปถ่ายโฆษณาหนึ่งตัวที่สตูดิโอใหม่ที่อยู่แถบชานเมือง แพรไหมผู้จัดการส่วนตัวของเธอติดธุระด่วนที่ต่างจังหวัดและยืมรถยนต์ของเธอไป นั่นทำให้เธอต้องเรียกรถนั่งไปคนเดียวอย่างช่วยไม่ได้ผ่านไปไม่นานรถยนต์สีเทาติดฟิล์มดำทึบทั้งคันก็มาจอดสนิทอยู่ตรงหน้าเธอรถแล่นไปตามถนนหนทางเรื่อย ๆ ผ่านเส้นทางที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนเส้นทางจะดูแปลกไป สิ่งก่อสร้างค่อย ๆ บางตาลง วาเจนนึกสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะเธอยังไม่เคยมาที่สต

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 17 พี่เป็ดตัวนี้..

    บทที่ 17พี่เป็ดตัวนี้..ยูยะกึ่งเดินกึ่งวิ่งพร้อมกับกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณเพื่อหาวาเจนแต่ก็ไร้วี่แวว"ไปไหนของเธอวะ"สุดท้ายเขาจึงกลับมายืนรอเธออยู่ที่เดิม โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ เกินกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่เขายืนรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนรู้สึกหงุดหงิด..ไม่รู้ว่าเรื่องของเอริหรือว่าเรื่องของวาเจนกันแน่Rrrrสายถูกเรียกเข้าจากลูกน้องคนหนึ่ง เขารีบกดรับสายในทันที ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้ลูกน้องกระจายกันตามงานเพื่อตามหาเธอ"ว่าไง?"[เจอคุณวาเจนแล้วครับยูยะซัง][เดี๋ยวผมส่งพิกัดให้ครับ]"อืม ฝากบอกพวกเด็ก ๆ ด้วยว่าแยกย้ายได้"[รับทราบครับ]สองขาแกร่งก้าวไปยังทิศทางที่ลูกน้องส่งพิกัดมาให้ ไม่นานก็เห็นหญิงสาวนั่งอยู่ริมแม่น้ำที่อยู่ด้านนอกงานเพียงลำพัง"ไม่คิดจะรับสายกันเลยหรือไง?"ใบหน้าหวานแหงนขึ้นสบตากับคนตัวสูงที่มายืนอยู่ข้าง ๆ "แบตหมดน่ะ""ทีหลังอย่าทำแบบนี

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 16 อย่าเข้าใจผิด

    บทที่ 16อย่าเข้าใจผิดสองขาแกร่งก้าวลงจากรถคันหรูพลางผิวปากอย่างสบายอกสบายใจ เขาเดินเข้าไปในบ้านเป็นเวลาเดียวกันกับที่ร่างบางเดินลงมาถึงเชิงบันไดพอดี ยูยะไม่ได้เจอกับเธอตั้งแต่เมื่อวานเพราะตั้งแต่ที่เขาออกไปหาอาร์เดลก็ไม่ได้กลับเข้ามาอีก ร่างสูงชะงักเล็กน้อยพลางปรายตามองอีกฝ่าย แต่เธอกลับมองผ่านเขาไปราวกับเป็นอากาศธาตุ ปมคิ้วเรียวของยูยะขมวดเข้ม รู้สึกไม่พอใจที่ถูกอีกฝ่ายเมิน “เดี๋ยว”เธอก้าวเดินต่อไปไม่แม้แต่จะหันมามองหรือสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย“หูหนวกเหรอ” ยูยะเอ่ยเสียงเข้ม สองขาแกร่งก้าวตามมาหยุดยืนขวางทางเธอเอาไว้“อะไรของนาย?”“เย็นนี้ว่างหรือเปล่า”ทั้งที่หงุดหงิดกับการถูกเธอเมินแต่ไม่รู้ทำไม..เขาถึงได้พูดประโยคนั้นออกไป“ไม่ว่าง”“ไม่คิดก่อนตอบเลยหรือไง”“จำเป็นต้องคิดด้วยเหรอ ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องไปไหนมาไหนด้วยกันเพื่อตบตาใครแล้วนี่? ที่สำคัญที่นี่ไม่มีทั้งพ่อของนายแล้วก็พ่อของฉัน”“พูดได้ดีนี่” ยูยะแสยะยิ้มพลางแค่นหัวเราะในลำคอ “แต่ในบ้านหลังนี้เกือบทั้งหมดเป็นคนของพ่อฉัน”“…”“ทีนี้ว่างหรือยังล่ะ?”ดวงตากลมใสมองจ้องเขม็งที่ใบหน้าคมคายด้วยความไม่เข้าใจ “สองทุ่ม เจอกัน” ยูย

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 15 ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

    บทที่ 15ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ไฟทั่วทั้งห้องถูกปิดสนิท เธอเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียงให้พอมองเห็นทางพลันกวาดสายตามองไปทั่วห้อง ไม่มีใครนอกจากเธอและความว่างเปล่า...หึ สมน้ำหน้า ออกไปซะได้ก็ดี!ไม่คิดเลยว่าหลังจบงานหมั้นเธอจะต้องมานอนที่บ้านของคนพรรค์นั้นอีก เป็นเพราะผู้ใหญ่บอกว่าเป็นธรรมเนียมของตระกูลชิคาดะที่สานต่อกันมาอย่างยาวนานยุคนี้ยังมีอะไรแบบนี้อยู่อีกเหรอ?เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริง ๆ แต่ถึงจะสงสัยมากแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องทำตามคำสั่งอยู่ดี…มิหนำซ้ำยังให้เธอมานอนที่ห้องของเขาอีก ทีแรกเธอคิดว่าเป็นห้องรับรองแขกที่ทางชิคาดะตระเตรียมเอาไว้ให้ ถ้ารู้ว่าเป็นห้องนอนของเขา เธอคงขอย้ายห้องตั้งแต่แรกแล้ว จะได้ไม่ต้องมาตบตีกับคนบ้าให้เสียเวลาพักผ่อนสองขาเรียวเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการทำธุระแต่ประตูกลับถูกปิดเอาไว้ ไม่รั้งรอเธอหมุนลูกบิดพรวดพราดเข้าไปทันที แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 14 คำสั่งจากพ่อบังเกิดเกล้า

    บทที่ 14คำสั่งจากพ่อบังเกิดเกล้ายูยะออกมาจากคฤหาสน์ชิคาดะได้ราว ๆ ยี่สิบนาทีสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น เขาไม่ได้ใส่ใจเสียงรำคาญหูของมัน ทว่าก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ปมคิ้วของเขาขมวดมุ่นทันทีก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่แล้วกดรับสายด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย"ว่าไงครับ?"[ยูยะ แกจะไปไหน?]“ครับ?”[ใครสั่งให้กลับ]“งานจบแล้ว ผมจะอยู่ทำไม”[แกต้องอยู่ที่นี่สามวัน]“ฮะ!? อะไรนะ?!!”[กลับมา]“…”[เดี๋ยวนี้]"ขอเหตุผลที่ผมต้องอยู่ที่นั่นหน่อย"[ไม่มี][รีบกลับมาซะ]ชิคาดะ เด็นโซตัดสายเขาไปแล้ว โทรมาออกคำสั่งเขาโดยที่ไม่บอกเหตุผลเลยสักนิด!บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความคุกรุ่นราวกับถูกเปลวเพลิงค่อย ๆ แผดเผาก่อนร่างสูงจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย “เวรเอ๊ย!!”ถ้าเขาไม่ทำตามที่พ่อของเขาสั่งต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหมือนตอนนั้นอีกแน่“เกิดอะไรขึ้น?” โทมะเอ่ยถามพลางมองยูยะผ่านกระจกส่องหลัง

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 13 งานหมั้นหมายแบบลับ ๆ

    บทที่ 13งานหมั้นหมายแบบลับ ๆคฤหาสน์ตระกูลชิคาดะแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่วาเจนและยูยะต้องเข้าพิธีหมั้นหมายตามขนบธรรมเนียม ทั้งสองคนนัดเจอกันอยู่สองสามครั้งหลังจากวันที่ทำข้อตกลงร่วมกันเพื่อตบตาพวกผู้ใหญ่ว่ากำลังเรียนรู้กันและกันได้อย่างแนบเนียนพิธีหมั้นหมายเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้าที่คฤหาสน์หลังใหญ่บนเนื้อที่กว่าสามร้อยไร่ของตระกูลชิคาดะ มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมงานได้ทุกอย่างถูกเก็บเป็นความลับทั้งสิ้น สื่อรู้เพียงว่าเป็นวันนี้เท่านั้น แต่ไม่รู้ว่าจัดงานที่ไหนหรือแม้กระทั่งฝ่ายชายเป็นใครและเพราะอย่างนั้นพีธีการจึงสามารถดำเนินไปได้อย่างปกติ ไร้ความวุ่นวายของสื่อด้วยอำนาจของทั้งสองตระกูลงานที่จัดขึ้นในวันนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากมายนัก แต่ทว่าก็ไม่ได้เรียบง่ายจนเกินไป แน่นอนว่าต้องสมฐานะของตระกูลชิคาดะและตระกูลเทวาทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดีด้วยออแกไนซ์มืออาชีพ งานในวันนี้สวยงามไม่มีที่ติ…แม้กระทั่งดอกไม้ภายในงานจ

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 12 จุดอ่อนของศัตรู

    บทที่ 12จุดอ่อนของศัตรู“เรียกให้ผมมารับใช้ไวขนาดนี้ ดูท่า…ข้อมูลที่ได้ไปมีประโยชน์ใช้ได้เลยสินะครับ”"อย่าพูดมาก""ฮ่า ๆ ต้องขออภัยด้วยครับ"“แก๊งมันใกล้

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 11 คนไร้ประโยชน์

    บทที่ 11คนไร้ประโยชน์ตอนนี้วาเจน เธออยู่ในร้านอาหารไฟน์ไดนิ่งที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดของเธอ เป็นเพราะวันนี้อัลตันเอารถที่ซ่อมเสร็จแล้วมาส่งให้ เธอจึงถือโอกาสนี้เลี้ยงมื้อค่ำเขาเพื่อเป็นการขอบคุณ

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 10 ข้อตกลง

    บทที่ 10ข้อตกลงคอนโด SHIKADAร่างบางนั่งอยู่บนโซฟาบุหนังแท้สีดำขลับ เธอนั่งประจันหน้าอยู่กับเขาพลางเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ของเธอให้อีกฝ่ายฟัง“สรุปคือเธอเป็นชู้กับไ

  • คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book)   บทที่ 9 "Come Up. Baby!"

    บทที่ 9"Come Up. Baby!"ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงยังที่หมาย เจ้าตัวบิดจนมิดไมล์ แต่ก็สู้จราจรของประเทศไทยที่โคตรติดไม่ได้มาช้าแค่ไม่กี่นาทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้งสองขาแกร่งก้าวเข้าไป

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status