บทที่ 13 งานหมั้นหมายแบบลับ ๆ

บทที่ 13

งานหมั้นหมายแบบลับ ๆ

คฤหาสน์ตระกูลชิคาดะ

แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่วาเจนและยูยะต้องเข้าพิธีหมั้นหมายตามขนบธรรมเนียม ทั้งสองคนนัดเจอกันอยู่สองสามครั้งหลังจากวันที่ทำข้อตกลงร่วมกันเพื่อตบตาพวกผู้ใหญ่ว่ากำลังเรียนรู้กันและกันได้อย่างแนบเนียน

พิธีหมั้นหมายเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้าที่คฤหาสน์หลังใหญ่บนเนื้อที่กว่าสามร้อยไร่ของตระกูลชิคาดะ มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมงานได้

ทุกอย่างถูกเก็บเป็นความลับทั้งสิ้น สื่อรู้เพียงว่าเป็นวันนี้เท่านั้น แต่ไม่รู้ว่าจัดงานที่ไหนหรือแม้กระทั่งฝ่ายชายเป็นใคร

และเพราะอย่างนั้นพีธีการจึงสามารถดำเนินไปได้อย่างปกติ ไร้ความวุ่นวายของสื่อด้วยอำนาจของทั้งสองตระกูล

งานที่จัดขึ้นในวันนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากมายนัก แต่ทว่าก็ไม่ได้เรียบง่ายจนเกินไป แน่นอนว่าต้องสมฐานะของตระกูลชิคาดะและตระกูลเทวา

ทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดีด้วยออแกไนซ์มืออาชีพ งานในวันนี้สวยงามไม่มีที่ติ…แม้กระทั่งดอกไม้ภายในงาน

จนถึงเวลาที่แขกเหรื่อเริ่มทยอยเดินเข้ามาในงานทั้งหมดล้วนเป็นคนสนิทของทั้งสองฝ่าย

“ไง ริกิ– คิดว่าแกจะไม่มาซะอีก” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินยิ้มร่าเข้ามาทักทายอีกฝ่ายที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถยนต์คันหรู

“พี่ยูยะหมั้นทั้งที ทำไมผมจะไม่มาล่ะ”

“ก็ฉันไม่เห็นคุณหญิง เธอไม่มาใช่ไหมล่ะ?”

“…คุณแม่บอกว่าติดธุระสำคัญ แต่ท่านฝากของขวัญกับคำยินดีมาให้พี่ยูยะนะครับ”

“เฮอะ…แกเชื่อเหรอ”

“เชื่อ? พี่หมายถึงอะไร ผมไม่เข้าใจ”

“ช่างเถอะ” ริวเซย์เอ่ยพลางแสยะยิ้ม แต่ไม่นานก็เปลี่ยนมาส่งยิ้มให้ปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ยังเหมือนเดิมเลยสินะริกิ” เขาพูดพลางเดินเข้าไปยีศีรษะจนเส้นผมสีดำที่ถูกเซ็ตมาอย่างดีของริกิยุ่งเหยิง

“ทำอะไรของพี่เนี่ย ผมยุ่งหมดเลย!” ริกิทำหน้ามุ่ยพลางบึนปาก ปฏิกิริยานั้นเรียกเสียงหัวเราะจากริวเซย์ได้เป็นอย่างดี

ถ้าริกิยังเป็นริกิแบบนี้ตลอดไปก็คงจะดี…

“ฮ่า ๆ ๆ เข้าไปกันเถอะ พิธีใกล้จะเริ่มแล้ว” ริวเซย์พูดพลางเดินนำริกิเข้าไปยังด้านในคฤหาสน์ที่ถูกตกแต่งด้วยแบ็คดรอปและดอกไม้สดอย่างสวยงาม

ไม่นานก็ถึงเวลาที่ฝ่ายหญิงเปิดตัว ร่างบางอยู่ในชุดเดรสสีขาวเรียบ ๆ มีแต่งกิมมิคช่วงเอวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่ากลับดึงดูดและสะกดสายตาของผู้คนในงานได้เป็นอย่างดี

เธอเดินลงมาด้วยท่าทางสง่างาม…สะกดทุกสายตารวมไปถึงยูยะด้วยเช่นกัน ร่างสูงมองตามเธอเดินลงมาจนถึงเชิงบันไดด้วยตาไม่กระพริบ จากนั้นก็ถึงเวลาสวมแหวนที่เขาไม่ได้เป็นคนเลือกซื้อเองเสียด้วยซ้ำไป…

“เฮ้ย ยูยะ!” เสียงทุ้มนุ่มดังลอยมาตามลมก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฏตัว ริวเซย์เดินมาหาเขาพร้อมกับริกิ

“อยู่ใกล้แค่นี้จะเสียงดังทำไม”

“มีเสียงก็ต้องใช้ดิ ว่าแต่หมั้นก่อนฉันได้ไงวะ?!” 

ยูยะยักไหล่ไม่ตอบคำถามคนเป็นพี่ ทว่าดวงตาคมกริบกลับหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พี่ชายของเขาแทน

“นายสูงขึ้นหรือเปล่าริกิ หืม?” 

“แน่นอนอยู่แล้ว! ตอนนี้ผมสูงกว่าพี่ด้วยซ้ำ”

“ใส่เสริมส้นล่ะสิไม่ว่า” ยูยะและริวเซย์ต่างพากันหัวเราะชอบใจที่ทำให้ริกิพองแก้มไม่พอใจได้

เหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก…

นานแล้วที่พวกเขาทั้งสามคนไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้ นับตั้งแต่ที่ยูยะเสียผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาไปเมื่อห้าปีก่อน…

"จะกลับมาอยู่ที่นี่เมื่อไหร่ล่ะ?"

Rrrrr

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นขัดบทสนทนา ริกิขออนุญาตทางสายตาแล้วเดินออกจากวงสนทนาเพื่อไปรับสายของมารดา กระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็เดินกลับมา

“จะกลับแล้วเหรอ?” 

ยูยะถามขึ้นอย่างรู้ทันเมื่อเห็นริกิเดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ

“ดูทำหน้าเข้า”

“ผมไม่รู้ว่าเราจะได้มาคุยกันแบบนี้อีกเมื่อไหร่...”

เป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ หลังจากวันนี้ไปคงจะไม่ได้เจอกันไปอีกพักใหญ่ พวกเขารู้ดีว่าทำไม

“เฮ้ ไม่เอาน่า วันนี้วันดีนะเว้ย!” ริวเซย์โพล่งออกมาพร้อมกับหัวเราะร่า ทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดก่อนจะเดินไปกอดคอริกิ

“เอาไว้นัดเจอกันวันอื่นก็ได้นี่ ฉันไม่รีบกลับชิคาโกหรอกนะ” ชายหนุ่มพูดพลางกลั้วหัวเราะเสียงดัง

ทว่าทั้งเขาและริกิไม่ได้ขบขันไปกับริวเซย์…เพราะต่างก็รู้ดีว่าทำไมพี่ชายของพวกเขาถึงต้องไปอยู่ไกลถึงชิคาโกทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวไม่ได้ต้องการ แม้จะเป็นการอ้างว่าให้ไปดูแลธุรกิจที่นู่นก็ตาม แต่มันเป็นเพียงธุรกิจขนาดกลาง ที่จริงเขาถูกกีดกันให้อยู่ห่างจากตระกูลชิคาดะต่างหาก…

“งั้นไว้เจอกันนะครับพี่”

ไม่นานเคย์ก็เดินมาพร้อมกับโทมะที่ยิ้มแฉ่งให้เขามาแต่ไกล แน่นอนว่าเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่ชอบ

เพราะมันจะมาก่อกวนเขาน่ะสิ

“อะแฮ่ม! ไม่กระพริบตาเลยนะครับยูยะซังงง” 

“อะไรของมึง?” ยูยะขมวดคิ้วเข้ม ทำเป็นไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดถึง ทว่ามือขวาของเขายังคงแซวไม่ยอมหยุด

“ไม่เนียน คนเขาเห็นกันทั้งงาน”

“หยุดพูดไร้สาระ ไปเตรียมรถ กูจะกลับแล้ว” 

“รับทราบครับยูยะซัง” มือซ้ายรับคำแล้วรีบเดินออกไปยังลานจอดรถที่อยู่ไม่ไกล

“รีบกลับจังวะ” โทมะเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยเพราะเห็นว่าคู่หมั้นของยูยะยังอยู่ด้านใน “ใจคอจะรีบกลับทันทีที่งานจบเลย?”

“แล้วทำไมกูต้องอยู่?” ร่างสูงหยิบบุหรี่มวนสุดท้ายในกล่องโลหะสีเงินขึ้นมาจุดสูบก่อนจะถอดสูทสีขาวพาดไว้บนท่อนแขนแกร่งแล้วปลดเนกไทด์ลงคลายความอึดอัด

"ก็จริง" มือขวาผงกศีรษะทำหน้าครุ่นคิด เขาลืมไปเลยว่าการหมั้นหมายในครั้งนี้ไม่ได้เกิดมาจากความรัก คิดได้อย่างนั้นจึงรีบสาวเท้าเดินตามเคย์ออกไปอีกคน ไม่นานรถยนต์สีดำด้านของเขาก็มาจอดเทียบเฉลียงหน้าบ้าน

ยูยะพ่นควันสีขาวขุ่นออกมายาว ๆ ก่อนเขาจะทิ้งมวนบุหรี่ลงพื้นแล้วบี้มันด้วยเท้าจนแหลก จากนั้นรถคันหรูก็แล่นฉิวออกไป

.....................................

ไม่ชอบเขาหรอก แต่มองตาไม่กระพริบ

คอมเมนต์เป็นกำลังใจหรือพูดคุยกับไรท์ได้น้าา💖