Romane von วริทธิ์ธารา

บทที่ 10ข้อตกลงคอนโด SHIKADAร่างบางนั่งอยู่บนโซฟาบุหนังแท้สีดำขลับ เธอนั่งประจันหน้าอยู่กับเขาพลางเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ของเธอให้อีกฝ่ายฟัง“สรุปคือเธอเป็นชู้กับไอ้ดารา พ่อเธอเลยจับให้มาหมั้นกับฉันเนี่ยนะ?” ยูยะโพล่งขึ้นเสียงดัง สีหน้าของเขาบ่งบอกได้ว่า 'ไม่อยากจะเชื่อ'เขาต้องหมั้นเพราะปัญหาที่มาจากเธอ?“นายมีสมองไว้คั่นหูหรือไง” เสียงหวานตอบกลับทันควัน ไม่พอใจที่อีกฝ่ายกล่าวหาว่าเธอเป็นชู้ออกมาโต้ง ๆ“บอกทีว่านั่นคือประโยคที่ออกมาจากปากของคนที่ต้องการให้ช่วย”“ก็นายมาว่าฉันเป็นชู้ก่อนนี่!”“แล้วมันไม่ใช่หรือไง ถึงจะโง่โดนหลอกก็เหอะ”“นี่!”“เสียงดังอยู่ได้ รำคา– เฮ้ย! จะร้องไห้ทำไมวะ” ยูยะลุกลี้ลุกลนทำตัวไม่ถูก เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงร้องไห้ต่อหน้า เขาแพ้น้ำตาผู้หญิง!เมื่อกี้ยังเถียงเข

บทที่ 9"Come Up. Baby!"ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงยังที่หมาย เจ้าตัวบิดจนมิดไมล์ แต่ก็สู้จราจรของประเทศไทยที่โคตรติดไม่ได้มาช้าแค่ไม่กี่นาทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้งสองขาแกร่งก้าวเข้าไปยังร้านอาหารสุดหรูด้วยความเร่งรีบ ทว่ากลับโดนพนักงานหน้าร้านขวางเอาไว้ไม่ให้เข้าไปด้านในปมคิ้วเรียวของยูยะขมวดแน่น เขารู้สึกหงุดหงิดที่ถูกขวางทางคนยิ่งรีบ ๆ อยู่จะมาขวางทำพระแสงอะไรวะ!"ถอยไป""ต้องขออภัยด้วยนะครับแต่เราไม่สามารถปล่อยคุณผู้ชายเข้าไปได้จริง ๆ"หรือเพราะว่าเขายังอยู่ในชุดแข่งรถอยู่?ดีเหมือนกัน ยัยคู่หมั้นจะได้อับอายจนไม่อยากหมั้นกับเขา!แต่ถึงกับห้ามไม่ให้เข้าไป…ก็ดูจะเกินไปหน่อยไหม?"ทำไม? ต้องใส่ชุดสูทเท่านั้นหรือไงถึงจะเข้าไปได้”"ไม่ใช่ครับคุณผู้ชาย ทางร้านเราไม่มีกำหนดเรื่องการแต่งกายครับ" พนักงานหนุ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อมระดับสิบ"แล้วจะขวางทำไมวะ”เสียเวลาฉิ

บทที่ 8นัดดูตัว (?)เช้าวันถัดมายูยะได้รับสาส์นจากผู้เป็นพ่อว่าให้เขานัดเจอและดินเนอร์กับยัยคู่หมั้นที่เขาไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้า ต้องหมั้นไม่พอยังต้องมาทำความรู้จักอีกเรื่องเยอะจริง!จะเจอหรือไม่ ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งนั้น แต่ครั้นจะให้ปฏิเสธคำสั่งของบิดาเขาก็ทำไม่ได้เช่นกันที่น่าหงุดหงิดยิ่งไปกว่านั้นคือเขาต้องเป็นคนชวนฝ่ายนั้นด้วยตัวเองนี่สิทำไมเขาต้องทำด้วย?แต่ถามว่าทำไหม ก็ต้องทำ…โธ่เว้ยยย!YUYA : เย็นนี้ว่างเปล่าอ่านแล้ว11.20 น.อ่านแต่ไม่ตอบ?ยัยบ้านี่กล้าเมินเขาเหรอ หงุดหงิดว่ะ..YUYA : นิ้วโดนตัดไปแล้วหรือไง ถึงอ่านได้แต่ตอบไม่ได้?Wajanne : ไม่อยากเสวนากับคนประสาทYUYA : ว่าไงนะ

บทที่ 7สวนสนุกกับคนพิเศษบ่ายสองของวันถัดมา ร่างสูงอยู่ในชุดลำลองอันแสนเรียบง่าย ทว่ากลับดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้เป็นอย่างดี อาจเป็นเพราะความสูงและใบหน้าของเขาที่โดดเด่นมากกว่าคนทั่วไป ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตาเขาก็คือใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย…เส้นผมสีเทาควันบุหรี่ของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจมัน เป็นเพราะเขาไม่อยากเสียเวลาไปกับมันจนมาช้าหรือทำให้อีกฝ่ายต้องมารอเขายูยะเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูสีเงินที่อยู่บนข้อมือซ้ายเพื่อดูเวลาเลยเวลานัดมาแล้วสิบนาที…เขาไม่เคยต้องรอใครมาก่อน‘ไม่เป็นไร…ก็แค่สิบนาที’จะให้เขารออีกสามชั่วโมงก็ยังได้ ถ้าคนคนนั้นเป็นเธอฮานะซากิ เอริ“ยูยะคุง!” เสียงหวานตะโกนเรียกเขาจากอีกฟากหนึ่งของถนนเจ้าของเสียงนั้นเป็นหญิงสาวตัวเล็กผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม มีเส้นผมสีบลอนด์น้ำตาลเป็นประกายเล่นแสง เธอย

บทที่ 6รักแรกของยูยะร่างสูงเดินออกมารับลมที่ริมระเบียงของเพนต์เฮาส์สุดหรูที่อยู่จุดสูงสุดของคอนโด SHIKADAนัยน์ตาสีนิลทอดมองไปยังดวงดาวบนท้องฟ้าที่ส่องประกายในยามค่ำคืน ใบหน้าหล่อเหลาไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์ใด แต่ทว่าสิ่งที่สะท้อนอยู่นัยน์ตาคมคู่นั้นกลับเป็นความว่างเปล่าที่เจือปนไปด้วยความเศร้า…คืนนี้ยังคงเป็นอีกค่ำคืนหนึ่งที่เขาปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่ในภวังค์ ท่ามกลางความเงียบสงัดมือหนาเสยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าพร้อมกับพ่นควันบุหรี่สีขาวขุ่นให้ลอยคละคลุ้งไปตามทิศทางของแรงลม บุหรี่มวนเดิมยังคงถูกยกขึ้นมาสูบนับครั้งไม่ถ้วน ในขณะที่ร่างสูงหลับตาลงอย่างเชื่องช้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดาอันที่จริงเขากลับมาจากญี่ปุ่นได้หลายเดือนแล้ว กลับมาก่อนกำหนดการครึ่งปีแล้วที่เขาหนีจากความจริง…หนีความจริงจาก 'ฮานะซากิ เอริ' ผู้หญิงที่เขารักจนหมดหัวใจ เธอเป็นรักแรกและรักเดียวของเขาตลอดมา ทว่าหัวใจของเธอกลับไม่ได้เป็นของเขา หากแต่เป็นของ '

บทที่ 5ความบังเอิญที่ตั้งใจครืดจู่ ๆ ก็มีข้อความปริศนาส่งมาหาเธอในช่วงหัวค่ำ“แอนตี้ทักมาด่าอีกแล้วเหรอ…”วาเจนรู้สึกแปลกใจ เพราะหลายวันที่ผ่านมาผู้จัดการของเธอไล่บล็อกแอคเคาท์หลุมไปหมดแล้วเธอขมวดคิ้วทันทีที่เห็นข้อความทักทายจากอีกฝ่าย ดูเหมือนจะไม่ใช่พวกแอนตี้แฟน แต่ก็ไม่ใช่แฟนคลับด้วยเช่นกันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครหรือต้องการอะไรจากเธอกันแน่…YUYA : ไงWajanne : ?YUYA : ชิคาดะ ยูยะWajanne : คะ?YUYA : ชื่อไง งงอะไรวะWajanne : แล้วมาบอกฉันทำไมคะYUYA : เอ๋อไร คู่หมั้นไง อย่าบอกว่าไม่รู้อ้อ เขาคือว่าที่คู่หมั้นของเธอนี่เองแค่การพิมพ์ก็ยังรู้เลยว่าปากปีจอ!Wajanne : อ๋อWajanne : ยูนี่เองYUYA : ยูยะ อย่าเรียกยูเฉย ๆ ฉันไม่ชอบให้คนนอกเรียกว่ายูWajanne : ยู ที่ฉันหมายถึงคือ you น่ะYUYA : เธอคิดจะกวนประสาทฉันรึไงWajanne : เปล่านี่ นายเข้าใจผิดเองYUYA : เหอะ! เข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน YUYA : อยากหมั้นกับคนที่ไม่ได้รักนักเหรอ?YUYA : ทำไมเธอไม่ปฏิเสธWajanne : ถ้าปฏิเสธได้ฉันก็ทำไปแล้วสิWajanne : คิดว่าฉันอยากหมั้นกับคนที่ไม่ได้รักมากหรือไง?Wajanne : แล้วทำไมคุณไม่ปฏิเสธล่ะ?