บทที่ 7

เสิ่นเจียรุ่ยโทรหากู้เวินเหยียน พอโดนเขาตัดสายใส่ติดกันสามครั้ง เสิ่นเจียรุ่ยก็หมดความอดทน

เธอส่งข้อความหนึ่งไปให้กู้เวินเหยียน

“ไม่น่าแปลกใจเลย ยังไม่ถึงสองนาที ทางนั้นก็โทรกลับมเลย

เพียงแต่เสียงของกู้เวินเหยียนฟังดูอ่อนล้าอย่างมาก

“จินเซี่ยป่วยอยู่ ฉันต้องอยู่ดูแลเธอ”

“เรื่องสุดท้ายนั้น ไว้ค่อยคุยกันอีกสองวันข้างหน้าก็แล้วกัน”

เขาพูดจบก็จะวางสาย เสิ่นเจียรุ่ยรีบตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า “ไม่ได้!”

ทันทีที่เธอพูดจบ กู้เวินเหยียนก็หัวเราะเย็นใส่เธอหนึ่งครั้ง

“แค่ช้าสองวันเอง ไม่ได้ผิดสัญญาสักหน่อย เสิ่นเจียรุ่ย เธอพอได้แล้ว!”

เสิ่นเจียรุ่ยจมูกแสบวูบขึ้นมา เกือบกลั้นความจุกแน่นที่แล่นขึ้นคอเอาไว้แล้วกลืนมันลงไป

เธอแกล้งทำเป็นสบาย ทั้งที่ทั้งตัวเจ็บปวดแทบตาย แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมาได้

“กู้เวินเหยียน เหลือแค่เรื่องสุดท้ายเรื่องเดียวแล้วนะ ทำเสร็จแล้วนายก็เป็นอิสระแล้ว หรือว่านายเสียใจล่ะ? ยังอยากจะรักษาความสัมพันธ์แบบคู่สามีภรรยากับฉันต่อไปอีกเหรอ? ได้สิ ฉันไม่ติดอะไรอยู่แล้ว!”

กู้เวินเหยียนไม่เคยทนได้เวลาเธอใช้คำพูดพวกนี้มากระตุ้นเขา

เสิ่นเจียรุ่ยเห็นว่ามุกนี้ได้ผลทุกครั้ง พอวางสายไปแล้วก็ถือโทรศัพท์หัวเราะไม่หยุด

จนกระทั่งน้ำตาของเธอไหลลงข้างแก้มเข้าปากไป รสขมขื่นนั้นเหมือนมีมีดคอยกรีดและพลิกแทงอยู่ในหัวใจของเธอไม่หยุด

เธอกลัวว่ากู้เวินเหยียนจะสังเกตเห็นความผิดปกติ และก็กลัวว่าตอนใกล้ตายตัวเองจะยังต้องถูกเขาเยาะเย้ยอีก

เสิ่นเจียรุ่ยตั้งใจให้จี้ถานอิ่งแต่งหน้าให้ตัวเองไว้ก่อนที่เขาจะมา

“ลงบันไดแค่ห้านาทีก็ถึง แต่เสิ่นเจียรุ่ยกลับใช้เวลาเกือบยี่สิบนาที กว่าจะเดินไปถึงต่อหน้ากู้เวินเหยียน

“ชักช้าอะไรนัก เรื่องสุดท้ายแล้วนะ รีบพูดมาเร็ว!”

เห็นหน้าเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เสิ่นเจียรุ่ยกลับไม่รีบร้อนเลยสักนิด

เธอนั่งลงที่เบาะข้างคนขับของเขา แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเองเรียบร้อย

ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอจึงค่อยหันสายตามองไปที่กู้เวินเหยียน

“ง่ายมาก ทำอาหารกลางวันให้ฉันมื้อหนึ่ง”

กู้เวินเหยียนมองเธออย่างเหลือเชื่อ “แค่อาหารกลางวันมื้อเดียว?”

เสิ่นเจียรุ่ยพยักหน้าเบา ๆ

“แค่มื้อกลางวันมื้อเดียว”

สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยของกู้เวินเหยียน มองเธอซ้ำไปซ้ำมา

สี่เรื่องก่อนหน้านี้ เสิ่นเจียรุ่ยเอาแต่จับผิดและทำให้เขาลำบากตลอด

พอมาถึงเรื่องสุดท้าย เขานึกว่าเธอจะขออะไรที่ยากพอ ๆ กับการจะเอาพระจันทร์จากบนฟ้าเสียอีก

แต่ไม่คิดเลยว่า สิ่งที่เสิ่นเจียรุ่ยต้องการ มีแค่ได้กินอาหารกลางวันที่เขาเป็นคนทำให้เท่านั้น

เขามองเวลาไปหนึ่งที จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความให้คนอื่นอยู่สองสามข้อความ

จากนั้นก็ขับรถไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเจียรุ่ยได้ไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตกับกู้เวินเหยียน

ทั้งสองคน ก็เป็นครั้งแรกที่ดูเหมือนคู่สามีภรรยาทั่วไปจริง ๆ

กู้เวินเหยียนเข็นรถเข็น ส่วนเสิ่นเจียรุ่ยก็ยืนข้าง ๆ คอยบอกว่าควรซื้ออะไร

ตอนจ่ายเงิน เสิ่นเจียรุ่ยก็ยืนอยู่ข้างเขา

มีเด็กวิ่งซนพุ่งเข้ามาข้าง ๆ เห็นท่าว่าจะชนเสิ่นเจียรุ่ยอยู่แล้ว

กู้เวินเหยียนยื่นมือมาปกป้อง ดึงเธอไว้ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

มือของเขาก็จับมือเธอไว้แน่นในตอนนั้นด้วย

เสิ่นเจียรุ่ยก้มตามองมือทั้งสองที่สอดประสานกันแน่น ดวงตาก็เริ่มพร่าอีกครั้ง

นี่เป็นครั้งที่สองที่กู้เวินเหยียนเป็นฝ่ายจับมือเธอก่อน

แต่ยังไม่ทันได้ซึมซับความอบอุ่นจากฝ่ามือ ก็ปล่อยมือเธอออกอย่างรวดเร็ว

เธอตามกู้เวินเหยียนกลับไปที่เรือนหอของพวกเขา

บ้านหลังนี้เป็นที่ที่พวกเขามีความทรงร่วมกันไม่มากนัก

กู้เวินเหยียนถูกบังคับให้แต่งกับเธอ หลังแต่งงานเขาก็ใช้สารพัดวิธีเพื่อต่อต้านเธอ

การนอกใจเก้าสิบเก้าครั้ง ก็เป็นแค่ส่วนเล็ก เท่านั้น

กู้เวินเหยียนเปลี่ยนรองเท้าเสร็จแล้วก็เดินเข้าไปในครัวทันที

ลมหายใจที่เสิ่นเจียรุ่ยฝืนกลั้นไว้ตลอด พอเขาหันหลังเดินไป เธอก็ทรุดนั่งลงกับพื้น

พอเขาออกมาอีกครั้ง เธอก็สวมหน้ากากกลับไปตามเดิม มองอาหารที่กู้เวินเหยียนทำให้ด้วยท่าทีสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กู้เวินเหยียนทำอาหารเป็น เธอเพิ่งจะรู้เหมือนกัน

ผู้ชายที่หยิ่งผยองมาตลอดอย่างเขา กลับยอมไปเรียนทำอาหารเพราะผู้หญิงคนหนึ่งได้อย่างไม่น่าเชื่อ”

กู้เวินเหยียนรักฟางจินเซี่ยจริง ๆ …

“ของกินเยอะขนาดนี้? แค่เราสองคนจะกินหมดเหรอ?”

เสิ่นเจียรุ่ยมองอาหารที่เขายกออกมาไม่หยุด แล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ด้วยสภาพร่างกายของเธอตอนนี้ เธอกินอาหารเยอะขนาดนี้ไม่ไหวเลย

เธอเกรงว่าแค่กินเพิ่มไปสองคำ ก็จะเผลอทำให้ความลับแตกได้

กู้เวินเหยียนวางจานสุดท้ายลง สีหน้าของเขาก็ยังคงสงบเรียบเฉย

“ใครบอกล่ะว่าแค่เราสองคน?”