บทเรียน ตอนที่ 1

“ทำไมถึงไม่รู้!” เสียงห้ามตวาดคำรามเกรี้ยวกราด กำปั้นใหญ่แข็งแรงฝาดชกไปที่ซีกซ้ายใบหน้าของลูกน้องที่ยืนรายงานในสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ทำ และผลตอบรับที่ได้สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เป็นนายอย่างมาก

เหตุการณ์หายตัวไปอย่างกะทันหันของหญิงสาวอันเป็นที่รักและผูกพัน

แม้แต่ของที่เพิ่งซื้อออกมาจากห้างยังหล่นเกลื่อนกระจัดกระจายบ่งบอกถึงความผิดปกติ ไม่มีเหตุผลใดชี้ไปในทางที่ดีเลยมันทำให้เขาร้อนใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ผมก็แปลกใจเหมือนกันครับคุณพจน์...กล้องวงจรปิดก็จับได้แค่ภาพสุดท้ายตอนที่คุณมาเรียมถูกไอ้โม่งฉุดจากท้ายรถแล้วลากไปทางบันไดหนีไฟ ต่อจากนั้นไม่พบเบาะแสอะไรอีกเลย กล้องวงจรปิดตรงบันไดนั้นถูกทำลายเสียหายจับภาพไม่ได้ ทั้งด้านนอกห้าง ด้านใน...ไม่มีความผิดปกติอะไรเหลือให้เราตามเลยครับ ผม...”               “พอแล้ว! กูไม่อยากฟัง มึงทำงานกันยังไง เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เลย อีแค่ผู้หญิงคนเดียวปล่อยให้คลาดสายตาจนเกิดเรื่อง ถ้าน้องสาวกูเป็นอะไรไปมึงจะรับผิดชอบไหวไหม!!” มือไม้ของคนพูดเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธและเครียดจัด

“คุณพจน์...เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นไปได้ไหมว่าไอ้แดน...”

“มันตายไปแล้ว! หรือถ้ายังไม่ตายมันก็คงกลับมาตั้งแต่ทีแรก จะรอหาหอกอะไรตั้งสี่ห้าปี” ลมหายใจแรงๆ ค่อยๆ ผ่อนระบายความโกรธา

คุณพจน์ชื่อที่ลูกน้องเรียกขานหรือคมพจน์หันกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วใช้สองมือทุบลงไปแรงๆ ค้ำยึดไว้อย่างนั้น

แม้จะให้คำตอบไปเช่นนั้นแต่ลึกๆ ชื่อ ‘แดน’ ก็กรุ่นอยู่ในความรู้สึก เหมือนสัญชาตญาณมันตื่นตัว หรือเพราะความกลัวที่กบดานไม่เลยเลือนหายเขาก็ไม่แน่ใจตัวเองนัก

“ศัตรูคนอื่นๆ ของคุณพจน์อย่างมากก็แค่ขัดผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ไม่น่าถึงขั้นต้องลักพาตัวคุณมาเรียมไปแบบนี้ เพราะคุณมาเรียมไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรในธุรกิจ แทบไม่มีใครทราบด้วยซ้ำว่าเป็นน้องแท้ๆ ของคุณ”

“มึงหยุดพูดได้แล้วไอ้อ่ำ กูไม่อยากฟังอะไรที่เกี่ยวข้องกับไอ้นรกนั่นอีก นัดพบสารวัตรขจรให้กูหน่อย ต่อให้พลิกแผ่นดินกูก็ต้องหาตัวมาเรียมกลับมาให้ได้”

“คุณพจน์จะแจ้งความคนหายเหรอครับ ก็ตอนแรก...”

“กูจะให้สารวัตรช่วยงานกูเงียบๆ ต่างหากเล่าไอ้โง่! ก็พวกมึงมันไม่ได้ความอะไรเลยกูก็ต้องพึ่งเส้นสายทางอื่น อย่างน้อยๆ สารวัตรขจรคงตรวจสอบเรื่องกล้องวงจรปิดทุกเส้นทางให้กูได้”

“ครับคุณพจน์ ผมจะรีบจัดการให้ครับ”

เสียงฝีเท้าของลูกสามคนพากันเดินออกไปจากห้อง เมื่อประตูปิดลงห้องทั้งห้องก็ถูกครอบงำเอาไว้ด้วยความเงียบ เงียบ...จนชายหนุ่มร่างใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

“มาเรียม...รอพี่หน่อยนะ พี่จะต้องตามหาน้องให้พบ” สองมือที่ค้ำโต๊ะอยู่กำเข้าหากันแน่น

การจากลา...และความสูญเสียสำหรับเขาไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่ แต่สำหรับมาเรียมเธอคือคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวที่ชีวิตยังเหลืออยู่ เขาไม่อาจทำใจให้ยอมรับได้ หากจะต้องเกิดเหตุร้ายกับเธอ

ฉากภายนอก คมพจน์อาจเป็นผู้ทรงอิทธิพลในธุรกิจการผลิตและจำหน่ายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ส่งออกรายใหญ่ของประเทศ ผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร มีความเด็ดขาดในการตัดสินใจ และไม่เคยเผยจุดอ่อนให้คู่แข่งหรือหุ้นส่วนทางธุรกิจคนใดได้เห็น จนได้ฉายาว่าหน้ากากจอมทัพ

ซึ่งหมายถึง...แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่มีหน้ากากแห่งความเย็นยะเยือกปิดบังเอาไว้ตลอดเวลา จนไม่อาจอ่านใจหรือเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ไม่บ่อยนักที่เขาจะแสดงอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลงออกมา ทุกอย่างถูกเก็บเอาไว้ เมื่อถึงปะทุมันจึงเหมือนระเบิดทำลายล้างที่พร้อมจะพังพินาศทุกสิ่งทุกอย่างให้ดับดิ้นเพื่อดับความกระหายที่ไม่ได้แสดงออกมายาวนาน...

ดังเช่นเมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น ใครก็ตามที่มันมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของมาเรียม

มันทุกคน...ต้องชดใช้อย่างสาสม!

               

ความมืดครอบงำอยู่รอบตัว มองไปไกลสุดลูกหูลูกตาก็ยังหาที่สิ้นสุดไม่เจอ...สายตาคมกล้ากะพริบถี่ด้วยความฉงนใจว่าทำไมตนเองถึงมายืนอยู่ ณ ที่นี้ได้ คิดทบทวนอย่างไรก็ไม่อาจจับต้นชนปลายว่ามันเกิดอะไรขึ้น หมอกควันจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เขาตัดสินใจเดินไปข้างหน้าด้วยความสงสัย

“พี่แดน...พี่แดน...” น้ำเสียงหวานเจือเศร้าเคยคุ้นดังแว่วอยู่ไกลๆ ร่างใหญ่หยุดชะงักงัน

“มาลัย” เขาอุทานชื่อนั้นแล้วเปลี่ยนจุดหมายไปยังทางที่มาของเสียง พร้อมเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น

“มาลัย! มาลัยใช่ไหม!!”

“พี่แดน...” แทนที่ด้วยคำตอบกลับเป็นเสียงเรียกขานชื่อนั้นซ้ำๆ                                                                                

“มาลัยอยู่ไหน!! ออกมาหาพี่หน่อย มาลัย!” เขาตะโกนเรียกดังขึ้นพร้อมวิ่งหาเจ้าของเสียงหมุนวนรอบตัวเพื่อสำรวจแต่ก็ยังพบเพียงความว่างเปล่าในความมืดนั้นอยู่ดี

“มาลัยออกมาหาพี่หน่อย ขอร้องล่ะ...” ชายหนุ่มเริ่มหายใจหอบสั่นเทิ้มไปทั้งตัว หัวใจของเขาเต้นเร็วและแรง ความเหนื่อยครอบงำจนรู้สึกเมื่อยล้าและอึดอัดชอบกล

“พี่แดน...ช่วยมาลัยด้วย...”

“มาลัย! มาลัย!!!”

“ว้าย! อะไรกันคะเนี่ย!”

“...” เสียงกรีดร้องโวยวายของคนข้างๆ ที่กำลังยันกายลุกขึ้นมามองหน้าเขาท่ามกลางแสงสลัวทำให้สติเริ่มกลับมา

เขาฝัน...ฝันซ้ำๆ วนเวียนอยู่แบบนี้มาหลายปีแล้ว และหัวใจก็ยังเต้นแรงเหมือนกับว่าเหนื่อยและอ่อนล้ามาจากเหตุการณ์นั้นจริงๆ

“ฝันร้ายเหรอคะ” เธอถามพร้อมกับซบใบหน้าลงบนหัวใหญ่ที่ยังสั่นเทิ้มเพราะแรงหอบ

“อืม...”

“ให้แพรวช่วยไหมคะ...คุณพจน์จะได้นอนฝันดี นะคะ...” เธอเสนอพร้อมกับเบียดกายเปลือยท่อนบนเข้าหาเขา อกอวบหยุ่นที่ผ่านการศัลยกรรมเปลี่ยนขนาดเฟ้นเน้นกับท่อนแขนกำยำ

“อย่าร้องขอชีวิตก็แล้วกัน หึ...”                                      “กรี๊ด!! อูยคุณพจน์ คุณพจน์คะใจเย็นๆ ค่ะ...” ร่างเล็กถูกเหวี่ยงให้นอนลงบนที่นอนนุ่มแล้วเขาก็ทับลงมานวดเฟ้นไปตามเรือนกายอย่างไม่ปรานี

เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาปลุกปั่นอารมณ์ให้หันเหออกมาจากความตื่นตระหนกเพราะฝันร้าย

“อืม...นมเธอทำให้ฉันไม่อยากนอนต่อแล้วแพรว”

“แพรวตามใจคุณค่ะ เอาแพรวแรงๆ นะคะ แพรวชอบ” เธอบอกพลางแอ่นกายให้เขาเชยชมอย่างว่าง่าย

เพลงแห่งราคาอันเร่าร้อนเริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งจบลงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน คราบแห่งความใคร่ที่เปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนยังไม่เหือดแห้งสนิทเสียด้วยซ้ำ

อุ้งปากใหญ่ครอบครองยอดอกอย่างตะกละตะกลาม ดูดแล้วตวัดเลียรัวอย่างช่ำชอง เต้าอวบหนหยุ่นอีกข้างก็ถูกมือขวาขย้ำย้ำจนเนื้อเนียนทะลักออกมาตามร่องนิ้ว

แทนที่จะเจ็บปวดเธอกลับร้องครางเสียงหลงด้วยความพึงพอใจ กระดกสะโพกยกแอ่นความสาวเสียดสีกับใจกลางลำตัวของเขา

“คุณพจน์ขา....ทำไมใหญ่แบบนี้คะ กระแทกแพรวแต่ละทีแพรวแทบจะสำลักตาย”

 “แล้วไม่ชอบหรือไง...ถ้าไม่ชอบก็บอกฉันจะได้ไม่หยุด” เสียงทุ้มพร่าอารมณ์เริ่มเตลิดไปกับทรวดทรงแห่งสตรีเพศ                 

“ชอบ...ชอบค่ะ แพรวชอบให้คุณพจน์เอาแพรวแรงๆ กระแทกแรงๆ อืม...แพรวเสียวจังเลยค่ะ”                                                   

“กะหรี่...หึ หึ หึ” ใบหน้ากร้านก้มต่ำลมดูดดื่มปทุมถันอันชวนให้หลงใหลทันทีเมื่อสิ้นน้ำคำสบประมาทเปรียบเทียมนั้น อีกฝ่ายก็หาได้สนใจยิ่งจะเพิ่มกำหนัดกระหายในตัวเธอให้ฉีดพล่านร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์

เธอเอื้อมมือลูบเลื้อยต้นขากำยำของเขาลงไปจนใจกลางลำตัวที่กำลังผงาดแข็งขัน แล้วไม่รอช้าที่จะครอบครองเอาไว้ในกำมือ พร้อมส่งเสียงครางในลำคอด้วยความพึงใจ

นิ้วชี้เรียวสวยกดขยับลงตรงส่วนปลาย ลากเอาหยาดหยดเหลวใสวนไปวกมา ชายหนุ่มเผลอกัดยอดอกที่ตั้งชันของเธอเมื่อได้รับความเสียวซ่านเกินจะหักห้ามใจ

ร่างเล็กสะดุ้งรับแล้วกัดริมฝีปากหลับตาพริ้มปล่อยตัวเองให้ไหลไปกับกระแสสวาทที่กำลังซัดถาโถม

เขาละมือจากเต้าอวบเคลื่อนเร็วลงมาช่วงล่างลำตัวเกร็งก้านนิ้วแล้วแหย่สอดลึกเข้าสู่ซอกอุ่นร้อนที่พรั่งพร้อมของเธอ

แพรว...หรือแพรวาแอ่นสะโพกรับอย่างเชื้อเชิญเมื่อนิ้วแกร่งนั้นกระทุ้งจนสุดความยาว เสียงเล็กครวญครางประหนึ่งถูกทรมานให้เจ็บหนัก ความปั่นป่วนรุมเร้าให้สติของเธอถูกตัณหากลืนกินจนเหลือแต่อารมณ์ปรารถนาเท่านั้นที่บงการขับเคลื่อนรอคอยเวลาให้ถึงจุดสิ้นสุด

“คุณพจน์...อืม ได้โปรด อย่าทรมานแพรอีกเลยค่ะ”

“จะให้ฉันหยุดเหรอแพร หืม...ว่าไง อยากหยุดหรืออยากทรมานกว่านี้กันแน่” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเย้ยหยันในทีทั้งที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ

แพรวาเป็นคู่ขาที่รองรับความดิบเถื่อนของเขาได้อย่างถึงพริกถึงขิงพอสมควร เธอจึงมักถูกเรียกใช้บริการอยู่บ่อยครั้งกว่าใครๆ ในบรรดาผู้หญิงที่เขาคั่วอยู่ หญิงสาวพยายามใช้ชั้นเชิงลีลาอันเร่าร้อนในการผูกมัดเขาโดยไม่รู้เลยว่าไม่มีใครดับความใคร่กระหายที่มีอยู่ในตัวได้หรอก...

สำหรับเขาผู้หญิงทุกคนก็แค่เครื่องมือในการปลดปล่อยอารมณ์ตามสัญชาตญาณของสัตว์โลกที่ต้องการเสพสมเมื่อถึงเวลาก็เท่านั้น อาจมีบ้างที่ผ่านมาเคยพบเจอกับความรู้สึก ‘รัก’ แต่มันก็ล้มไม่เป็นท่าเพราะความมักมากของเขาอีกนั่นแหละ

หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยไยดีสิ่งอื่นใด ไปมากกว่าสนองความอยากให้ตัวเอง