บทที่ 3.1

นาทีนี้ต่อให้อรรัมภาเป็นนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ เขาก็พร้อมจะพิฆาตแม่นางฟ้าคนนี้ให้แหลกคามือได้

“ก็คุณสั่งว่าจะกินกาแฟขนมปังไข่ดาวตอนเช้า ฉันก็ทำให้ตามที่คุณสั่งแล้วไงคะ”

“แล้วทำไมเธอไม่กินเหมือนกัน” เขาพาลไปหมดทุกเรื่อง

“ก็ฉันไม่ชอบ ฉันอยากกินข้าวต้มนี่คะ” หญิงสาวพูดหน้าตาเฉยตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

“อยู่กันแค่สองคน ทำไมต้องเรื่องมากด้วย ต่อไปเธอจะทำอะไรก็ทำให้เหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”

“ไม่เสียเวลาเลยค่ะ อีกอย่างรสนิยมการกินการอยู่ก็เป็นเรื่องเฉพาะบุคคล ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันก็ได้นี่คะ”

ยอกย้อน ได้ อยากทำมากนักใช่ไหม

เดี๋ยวเขาจะให้ทำจนหนำใจแน่ …

เมฆินทร์หยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาดื่มยังไม่ทันได้กลืนลงคอ เขาก็กระแทกถ้วยลงบนโต๊ะอาหารแล้วหันมาหาเรื่องอีกว่า

“หวานแสบไส้ขนาดนี้  ใครจะกินลง” เมฆินทร์มองหน้าคนทำอย่างเอาเรื่อง

“ฉันก็ใส่ตามสูตรที่คุณสั่งแล้วนะ” อรรัมภาแปลกใจรีบยกกาแฟแก้วเจ้าปัญหาไปดูว่ามีอะไรผิดปกติ

หวานแสบไส้บ้าอะไร!

อรรัมภาจำได้ว่าตอนชงกาแฟก็ใส่ตามสูตรที่เขาบอกมาทุกอย่างไม่ผิดเพี้ยน แล้วเมื่อชิมก็พบว่ารสชาติไม่ได้แตกต่างอะไรเลย แบบนี้มันหาเรื่องกันชัดๆ

“ต้องการกาแฟใหม่ไหมคะ” หญิงสาวหันมาถามทำเหมือนกาแฟแก้วนี้มีปัญหาจริงๆ

“เอามาซิ” เขาพูดโดยไม่มองหน้าเธอ

บอกแล้วไงชีวิตที่หายไปของเมฆินทร์ อรรัมภาต้องชดเชยให้

 ดังนั้นต่อให้กาแฟกี่แก้ว อาหารกี่จาน น้ำก็แก้ว หรืออะไรก็แล้วแต่ เธอต้องทำให้อย่างโดยไม่มีข้อแม้

“กาแฟชงได้อีกแค่แก้วเดียวนะคะ เพราะผงกาแฟไม่มีแล้ว ดื่มให้หมดเลยค่ะ” อรรัมภายกมาวางให้ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วนั่งลงกินข้าวต้มในชามของตัวเองต่อ

เมฆินทร์ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ยังไม่ทันจะกลืนลงคอเขาก็หันขวับมามองหน้าเธอด้วยท่าทีไม่พอใจอีกครั้ง

“นี่กาแฟหรือน้ำตาล หวานขนาดนี้”

“เมื่อกี้ก็บอกว่าหวานทั้งที่เป็นรสชาติที่คุณกินทุกวัน แก้วนี้ซิคะ หวานจริงๆ ฉันใส่น้ำตาล นมไปอย่างละห้าช้อน ทีนี้จะเอาแบบไหนอีกคะ คุณเมฆินทร์” หญิงสาวพูดไปขำไป

“เธอ นี่มัน”

ให้ตายซิ อรรัมภาไม่ได้อ่อนแอหรือขี้กลัวอย่างที่คิด ตรงกันข้ามร้ายกว่าที่คาดหลายเท่าด้วยซ้ำ เห็นทีว่าเมฆินทร์ต้องเตรียมรับมือกับเจ้าหล่อนใหม่เสียแล้ว

“ผงกาแฟหมดแล้วนะคะ ตอนนี้คุณมีทางเลือกแค่แก้วเก่าหรือแก้วใหม่เท่านั้น ถ้าไม่ทั้งสองก็คงต้องพึ่งเดลิเวอร์รี่แล้ว อ้อ ท่าทางในไร่แบบนี้คงไม่มีใครมาส่งแน่ งั้นก็อดไปนะคะ”

อรรัมภายกชามข้าวต้มที่กินหมดเดินไปล้างในครัวด้วยท่าทีเบิกบานใจ ปล่อยให้คนที่อดกินกาแฟแต่ทำอะไรไม่ได้นั่งโมโหต่อไป

ฝากไว้ก่อนเถอะ!

เมฆินทร์เข้าไปในไร่ตามปกติ ส่วนนางแช่มหลังจากรับคำสั่งของเขาเสร็จก็รีบเตรียมตัวเข้าเมืองไปจัดเตรียมหาซื้อข้าวของเครื่องใช้ในครัวมาให้ครบ โดยมีอรรัมภาเป็นผู้บอกว่าจะทำอะไรในแต่ละวันให้เจ้าของไร่หนุ่มกินบ้าง

“ให้ไปช่วยดูไหมคะ ป้าแช่ม” อรรัมภาเอ่ยถามด้วยความหวังดี เพราะรู้สึกเกรงใจที่สั่งของหลายอย่าง

“คุณอยู่บ้านดีกว่าค่ะ นายไม่ได้สั่งให้คุณไปเดี๋ยวมีปัญหาอีกนะคะ” นางแช่มบอกด้วยความหวังดี

นางก็ไม่รู้หรอกว่าอรรัมภาคือใคร นายเมฆินทร์บอกแค่ว่าจะมีผู้หญิงมาดูแล ให้นางแช่มคอยสอดส่องดูแลพฤติกรรมของหญิงสาวด้วย นางแช่มทั้งงงทั้งสงสัยแต่ก็ไม่กล้าถามอะไร ได้แต่รับคำเหมือนเคย

“ถ้างั้นเดี๋ยวฉันหุงข้าวไว้รอนะคะ แล้วก็ เอ่อ ที่ซักผ้าอยู่ตรงไหนคะ” หญิงสาวถาม

หน้าที่เบื้องต้นที่เมฆินทร์มอบให้คือดูแลทุกเรื่องของเขา นางแช่มมีหน้าที่แค่ช่วยแนะนำและจัดหาข้าวของเครื่องใช้ให้ เขาสั่งเด็ดขาดว่าห้ามเธอใช้นาง หรือห้ามนางให้ความช่วยเหลือเด็ดขาด

โทษของคนใช้นางแช่มคือ สัญญาใช้หนี้จะยืดไปอีก

โทษของคนช่วยเธอคือ นางแช่มจะถูกไล่ออก

สรุปแล้วก็คือทั้งสองได้แต่เป็นกำลังใจให้กันและกัน และเฝ้ามองกันอย่างห่างๆ

“ในครัวมีเครื่องซักเครื่องอบพร้อม คุณไม่ต้องซักมือให้เหนื่อยหรอกค่ะ ของใช้ส่วนตัวของนายอยู่ในห้องทั้งหมด คุณค่อยๆ ดูได้เลย ถ้ามีอะไรก็ถามได้นะคะ” นางแช่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ได้ค่ะ งั้นฉันไปดูก่อนนะคะ” ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะแยกย้ายไปตามหน้าที่ของตน

อรรัมภาค่อยๆ สังเกตห้องนอนของเมฆินทร์อย่างช้าๆ เขาเป็นมีรสนิยมและเป็นระเบียบไม่น้อย ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างวางไว้เป็นระเบียบ

ซองเอกสารสีน้ำตาลที่เมื่อวานเธอยื่นให้วางอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างไม่ไยดี หญิงสาวจัดวางมันใหม่จงใจให้เห็นเต็มตาเพื่อเตือนเรื่องสำคัญที่ต้องการให้เขาจัดการ

ตู้เสื้อผ้ามีข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของผู้ชาย ทุกอย่างเป็นกลิ่นสะอาดและวางเป็นระเบียบเรียบร้อยเช่นกัน นางแช่มบอกว่าเมฆินทร์จัดการกับข้าวของส่วนตัวของตนเองทุกชิ้น จึงน่าแปลกที่เขาสั่งให้เธอเข้ามายุ่มย่ามทั้งที่เป็นคนอื่น

แต่ช่างเถอะ เรื่องพวกนี้ก็ใช่ว่าไม่เคยทำเสียเมื่อไร หลังจากบิดามารดาเสียชีวิตไป อำพลพี่ชายต้องรับหน้าที่ดูแลทุกอย่างของบริษัท ในเวลาที่สถานการณ์การเงินไม่ค่อยสู้ดีนัก สองพี่น้องจึงดูแลกันและกันเองกันมาตลอด