บทที่ 10

ผู้หญิงที่ซักจนอรรัมภาสะอาดชื่อสายสวาท บ้านอยู่ติดกับไร่ของเมฆินทร์ ทุกเที่ยงจะนำบัญชีการค้าขายมารายงานเจ้าของไร่หนุ่ม

นอกจากจะดูแลระบบบัญชีที่ไร่ให้แล้ว ครอบครัวของสายสวาทยังมีอาชีพรับเหมาและขายวัสดุก่อสร้างด้วย ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เธอบอกว่ารู้จักทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังนี้ดี เพียงแต่

อรรัมภาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสายสวาทกับเมฆินทร์เข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ เพียงแค่ทั้งสองพบหน้ากันก็มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ท่าทีสนิทสนมใกล้ชิดของทั้งคู่ทำให้อรรัมภาอดคิดไม่ได้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่

“คุณสายเธอเป็นม่ายผัวตายมาได้หลายปีแล้วค่ะ ใครๆ ก็ดูออกว่าเธอชอบนายเมฆินทร์ แต่นายไม่เล่นด้วยเพราะผัวคุณสายเป็นลูกน้องเก่าในไร่ของเรา” นางแช่มกระซิบบอกอรรัมภาที่กำลังหยิบผ้าปูที่นอนไปตาก

“โห นี่ขนาดไม่เล่นด้วยนะคะ แทบจะนั่งเกยตักกันขนาดนั้น” อรรัมภาชำเลืองมองไปที่ระเบียงเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อว่า

“หรือว่าจริงๆ เจ้านายของป้าอาจจะมีใจแต่ไม่มีทาง ก็ไม่แน่นะคะ ต่อไปถ้าทางโล่งอาจจะเป็นจริงก็ได้”

ถ้าเป็นแบบนี้จริงล่ะก็ การหย่าของเธอกับเขาก็ยิ่งจะง่ายมากขึ้นไปอีก เมฆินทร์มีคนที่รอพร้อมอยากจะเริ่มต้นใหม่ด้วย คืนนี้จะลองพูดเรื่องการหย่าอีกครั้ง และสายสวาทจะเป็นตัวแปรที่ดีที่สุด

“โอ๊ย ท่าจะยากค่ะ นายหวงตัวยังกะอะไรดี ไอ้ที่เห็นใกล้ชิดเนี่ยเพราะมีพวกเราอยู่ ถ้าวันไหนไม่มีใครอยู่ที่นี่ นายก็ให้เอาบัญชีไปไว้ที่ไร่” ท่าทางนางแช่มอยากจะพูดมากกว่านี้แต่ก็ยั้งไว้

“อ้าว แล้ววันนี้ให้เอามาที่นี่ทำไมล่ะคะ” อรรัมภาสงสัย

“ก็คงเห็นว่ามีคุณ มีป้าอยู่บ้านมั้งคะ แล้วก็เห็นว่าบ่ายนี้จะมีอะไรส่งมาจากกรุงเทพฯด้วย นายคงจะอยู่รอรับ”

“แล้วเรื่องที่คุณสายสวาทพูดว่ามีคนมาเฝ้าล่ะคะ มีจริงๆ เหรอคะป้า” หญิงสาวอยากรู้เรื่องนี้ด้วย

“โอ๊ย แกก็พูดไปค่ะ มันก็มีบ้างแหล่ะ คนหน้าตาดีเมียไม่มีก็ธรรมดานะคะ เมื่อก่อนก็มีคนโน้นคนนี้แวะมาบ้าง แต่ก็อย่างที่พูดนายหวงตัวจะตาย พวกนั้นเทียวไปเทียวมาไม่นานก็ท้อแล้ว มีแต่คุณสายนี่แหล่ะค่ะที่มีงานมาเป็นตัวเชื่อม แกก็เลยถือว่าใกล้ชิดนายมากกว่าคนอื่น”

“อ๋อ” อรรัมภาเข้าใจแล้ว

เสน่ห์แรงเหมือนกันนะเนี่ย แต่เอาเถอะ เดี๋ยวพอหย่าเรียบร้อย นายของป้าแช่มก็คงไม่ต้องหวงเนื้อหวงตัวอีกต่อไปแล้ว ถึงตอนนั้นคงมีสาวแก่แม่ม่ายมาต่อคิวอีกเพียบแน่

“ไม่น่าเชื่อนะคะ วันๆ ทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จากับใคร จะมีคนมาเฝ้ามาหาถึงบ้านได้ ท่าทางพวกนั้นคงจะชอบของแปลก” อรรัมภาอมยิ้ม

“แหม คุณก็พูดไป นายออกจะหล่อมาดดี นี่ถ้าคุณได้เห็นตอนใส่สูทล่ะก็ รับรองว่าต้องกรี๊ดแน่ ป้าจะบอกอะไรให้นะคะ ปีก่อนนายไป...”

“นินทาพอหรือยัง” เสียงเคร่งขรึมดังขึ้นด้านหลัง นางแช่มเงียบทันทีส่วนอรรัมภาปรับสีหน้าให้ดูนิ่งแทบไม่ทัน

“ถ้าพอก็รีบตากผ้าแล้วไปทำกับข้าวกลางวันได้แล้ว ส่วนป้าแช่มต่อไปนี้ไปช่วยงานที่ออฟฟิศ ทุกสามวันให้มาที่นี่เพื่อเตรียมเติมเสบียง ใครมีหน้าที่อะไรก็แยกย้ายกันไปทำได้แล้ว พูดเรื่องคนอื่นสนุกปากแต่ไม่ดูตัวเองเลยว่าทำอะไรไว้บ้าง”

คนพูดสะบัดหน้าเข้าบ้านไปรอกินข้าว ส่วนคนฟังและรับคำสั่งมีหนาวๆ ร้อนๆ กันพอควร นางแช่มได้แต่ส่งกำลังใจให้หญิงสาวแล้วก้มหน้าเตรียมตัวไปทำงานตามคำสั่ง

ส่วนอรรัมภาเร่งมือตากผ้าให้เสร็จ ในขณะเดียวกันก็เริ่มรู้สึกว่าคงต้องเตรียมหาวิธีรับมือกับเมฆินทร์ไว้บ้าง หากว่าเขายังไม่ยอมเสร็จใบหย่าให้เรียบร้อย

อรรัมภากินข้าวกลางวันได้ไม่กี่คำ นางแช่มก็เดินเข้ามาบอกว่ามีคนที่ชื่อภานุมาหา แค่ได้ยินชื่อเท่านั้นหญิงสาวก็ทิ้งข้าวกลางวันและทุกอย่างไว้บนโต๊ะรีบวิ่งออกไปทันที จึงไม่ทันเห็นสีหน้าบึ้งตึงของคนที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยอย่างเมฆินทร์

“นุ”

อรรัมภาทักทายอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ กระเป๋าเดินทางหลายใบถูกลำเลียงเข้ามาวางไว้ เดาว่าพี่ชายคงจัดการส่งข้าวของส่วนตัวมาให้แน่ๆ

“ผมอาสาคุณพลเอาของมาให้”

ภานุดีใจที่ได้เห็นหน้าอรรัมภา เขาสังเกตดูว่าเธอไม่มีร่องรอยถูกทำร้ายหรือท่าทีผิดปกติก็ค่อยโล่งใจ

“คุณอรดูก่อนว่าครบไหม ถ้าขาดอะไรเดี๋ยวผมเอามาให้อีก หรือว่าจะออกไปซื้อวันนี้ก็ได้ ไปไหม” ชายหนุ่มถามอย่างกระตือรือร้น

“ไม่เป็นไรหรอกนุ ขาดอะไรเดี๋ยวก็หาเอาแถวนี้แหล่ะ ขอบคุณมากนะ” อรรัมภาพูดด้วยรอยยิ้ม

“เก็บไว้ที่ไหนครับ เดี๋ยวผมเอาเข้าไปให้” ภานุทำท่าจะเข็นกระเป๋าเข้าไปให้ แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นสายตาของชายอีกคนที่เดินเข้ามา

“เอ่อ คือ” ภานุอึกอักเล็กน้อย ถ้าให้เดาเขาคงเป็นเมฆินทร์เจ้าของบ้าน และเจ้าหนี้คนสำคัญของบริษัทแน่ๆ

“ไม่เป็นไรนุ เดี๋ยวอรจัดการเอง นุกินอะไรมาหรือยัง กินน้ำก่อนไหม” อรรัมภาเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นอย่างอื่นแทน

“ผมเรียบร้อยมาแล้ว คุณอรกินข้าวหรือยัง” ภานุหันมาคุยกับหญิงสาวต่อ

เขาชักเป็นห่วงอรรัมภาไม่น้อย ที่ต้องอยู่ร่วมบ้านกับคนหน้าตาดุดันที่ยืนจ้องไม่ห่างเช่นนั้น

“ไม่เป็นไร ว่าแต่พี่พลสั่งอะไรมาอีกหรือเปล่า” อรรัมภาพยายามไม่สนใจว่ามีใครอีกคนอยู่ตรงนั้น