บทที่ 3.2

ดังนั้นเรื่องที่เมฆินทร์มอบหมายให้ทำจึงเป็นเรื่องง่ายๆ สำหรับอรรัมภาและทำได้โดยไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น อีกทั้งเธออยากทำให้ดีที่สุดเพื่อให้หมดภาระของคำว่า 'ชดใช้หนี้'

“เอาล่ะ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนแล้วกัน”

งานแรกที่อรรัมภาจะทำวันนี้คือเปลี่ยนผ้าปูที่นอน เมื่อคืนเพื่อหยุดยั้งความเอาแต่ใจของเขา เธอจึงเอาตัวเองเข้ามานอนบนเตียงนี้อย่างสบายอารมณ์

ส่วนเขาเพราะไม่ทันตั้งตัวและดึกมาแล้วจึงไม่ได้เรียกนางแช่มให้เอากุญแจสำรองมาให้ ทำให้เมื่อเมฆินทร์ได้นอนดูดาวชมจันทร์อย่างสบายอารมณ์ตรงไหนไม่อาจรู้ได้

“เห็นแก่ที่เมื่อคืนฉันนอนหรอกนะถึงเปลี่ยนให้ เดี๋ยวจะจำไม่ได้ว่านี่ที่นอนตัวเอง”

อรรัมภาจัดการทุกอย่างด้วยความคล่องแคล่ว แถมด้วยการเก็บผ้าขนหนูของเขาไปซักอีก แดดแรงแบบนี้รับรองว่าบ่ายก็เรียบร้อยแน่นอน

นางแช่มยังไม่กลับมา อรรัมภาจัดการทุกอย่างลงเครื่องซักผ้ารอเวลาตากเท่านั้น เธอเห็นว่าไม่มีอะไรทำจึงหยิบไม้กวาดที่ข้างบ้านมาช่วยกวาดใบไม้ดอกไม้ ที่ร่วงหล่นที่พื้นเป็นการฆ่าเวลา

อรรัมภาทำงานบ้านอย่างเพลิดเพลินและใช้เวลานี้สำรวจบริเวณรอบบ้านไปพร้อมๆ กัน ไม่รู้ว่าเมฆินทร์หรือนางแจ่มเป็นผู้ออกไอเดียการจัดแต่งต้นไม้ เพราะรอบบ้านเต็มไปด้วยความร่มรื่นน่าอยู่อย่างมาก

อีกทั้งเมื่อมองไปไกลๆ เธอก็เห็นรถกระบะวิ่งเข้าออก เดาว่าน่าจะเส้นทางไปไร่ของชายหนุ่มแน่ อำพลเคยบอกว่าตลอดสิบปีมานี้เมฆินทร์เป็นผู้ดูแลไร่แทนคุณลุงสันต์

เขาเปลี่ยนแปลงหลายอย่างและสร้างชื่อเสียงให้กับครอบครัวมากมาย เมฆินทร์ยังคงทำไร่ข้าวโพดและมันสำปะหลัง และขยายเนื้อที่เพิ่มทำผักปลอดสารพิษจนมีชื่อเสียง ซึ่งจะว่าไปอรรัมภาก็เป็นหนึ่งในลูกค้าผักปลอดสารพิษของเขาด้วยนั่นเอง

“คุณเมฆ คุณเมฆคะ” เสียงร้องเรียกดังมาจากหน้าบ้าน อรรัมภารีบเดินออกไปดูว่าใครมา

“อ้าว นี่เธอ มาอยู่ใหม่เหรอ คุณเมฆอยู่ไหนล่ะ”

ผู้มาใหม่เป็นหญิงสาวหน้าตาดีแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาด ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมหูหวานฉ่ำ โดยรวมแล้วสวยสดใสไม่น้อย แต่เมื่อเห็นอรรัมภาปรากฎตัวขึ้นสีหน้าก็มีความสงสัยไม่น้อย

“เธอเป็นใคร แล้วคุณเมฆล่ะ อย่าบอกนะว่ามาเฝ้าคุณเมฆ” ปลายเสียงกระชากเล็กน้อยสายตาเธอเริ่มไม่เป็นมิตร

“คุณเมฆินทร์เข้าไปที่ไร่ยังไม่กลับมา ป้าแช่มออกไปซื้อของอีกสักพักคงกลับ” อรรัมภาตอบเสียงสุภาพ

“แล้วเธอเป็นใคร ทำไมมาอยู่ที่นี่” คนมาใหม่ถามด้วยความอยากรู้ ใช้สายตามองอรรัมภาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา

“มาจากไหน ลูกเต้าเหล่าใคร มากี่วันแล้ว คุณเมฆให้มาหรือตามมาเอง ถ้าเขาไม่ให้อยู่ก็ไม่ต้องเสียเวลามาเฝ้า ถ้าคุณเมฆต้องการใครเดี๋ยวเรียกเอง เธอไม่รู้เหรอ”

อรรัมภานิ่งไปเล็กน้อย ฟังที่พูดมาทั้งหมดหรือว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขามีผู้หญิงข้างกายไม่ขาดอยู่ที่ว่าจะเลือกใคร

แว่ปหนึ่งหญิงสาวรู้สึกผิดที่การผูกมัดระหว่างทั้งสอง ทำให้เขาไม่อาจทำอะไรตามอำเภอใจได้ แต่ไม่ต้องห่วงเธอพร้อมจะคืนอิสรภาพให้ตลอดเวลา และยิ่งรู้แบบนี้ก็จะยิ่งทำให้เร็วที่สุด

“ฉันเพิ่งมาเมื่อวานค่ะ” อรรัมภาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“คุณเข้ามานั่งในบ้านก่อนไหมคะ ไม่ทราบว่านัดกับคุณเมฆินทร์ไว้หรือเปล่า”

“ทำไมต้องนัด ปกติคุณเมฆกลับมากินข้าวเที่ยงทุกวันอยู่แล้ว และคนอย่างฉันจะมาเมื่อไรเขาก็พร้อมต้อนรับเสมอ ว่าแต่เธอเถอะ มาจากไหน มาทำอะไรที่นี่ จะอยู่กี่วันแล้วนอนห้องไหน”

คำถามที่ถามรวดเดียวพร้อมกับการก้าวเข้ามาในบ้านเพื่อสำรวจสิ่งที่ค้างคาใจ ทำให้อรรัมภาอดคิดไม่ได้อีกว่า หรือว่าเมฆินทร์จะหว่านเสน่ห์ไปทั่ว จนมีผู้หญิงมากหน้าหลายตามาที่นี่ และอาจจะเคยเกิดรถไฟชนกันมาแล้ว

“เอ่อ คุณรอที่ห้องรับแขกก่อนดีไหมคะ” อรรัมภารีบบอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเปิดประตูห้องนอนของชายหนุ่มเข้าไป

“เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร จะซอกไหนมุมไหนของบ้านนี่ฉันก็รู้ดีกว่าใครทั้งหมด” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เปิดประตูห้องนอนเข้าไปทันที

อรรัมภาทำได้แค่ยืนอยู่ด้านนอกและปล่อยให้เธอสำรวจตามใจชอบ เมื่อออกจากห้องของเมฆินทร์แล้ว เป้าหมายต่อไปก็คือห้องตรงข้ามซึ่งเป็นห้องนอนของเธอนั่นเอง

“นี่ห้องฉันคะ” อรรัมภารีบบอก

“นอนห้องนี้เลยเหรอ” คนถามยิ่งสงสัยในตัวอรรัมภามากขึ้น เธอเปิดประตูเข้าในทันทีก่อนจะหันมาถามว่า

“ทำไมไม่มีของใช้ของเธอเลย” สายตาจับผิดของคนถามทำให้อรรัมภารู้สึกไม่ค่อยชอบใจ แต่ก็วางตัวนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันเพิ่งมาเมื่อวาน แล้วก็ต้องอยู่กระทันหันเลยไม่ได้เตรียมตัวมาค่ะ แต่ว่าเดี๋ยวคนที่บ้านฉันจะส่งของตามมา”

ยิ่งอรรัมภาอธิยายก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีมากขึ้น เธอก็งงเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกแย่แบบ มันเหมือนกับปิดบังอะไรอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“ตกลงเป็นใครกันแน่ บอกมาตรงๆ ดีกว่า ตามมาเฝ้าใช่ไหม” สายตาคาดคั้นคู่นั้นทำให้อรรัมภาพูดไม่ออก

เฝ้าอะไรกัน แค่อยู่ด้วยยังไม่อยากจะอยู่เลย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน