ตอนที่ 7: ความลับเหนือชั้นบรรยากาศ และระยะห่างที่หายไป

เสียงไซเรนของโดรนตำรวจค่อยๆ แผ่วเบาลงจนกลายเป็นเพียงเสียงหึ่งๆ ในระยะไกล จักรยานไฟฟ้าคันเก่าพาคนสองคนแล่นฝ่าความมืดของตรอกซอกซอยที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต ก้อง ไม่ได้พา เมริน กลับไปที่อพาร์ตเมนต์อุดมสุขทันที แต่เขากลับเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ด้านหลังของตึกร้างแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำสายเก่าแก่ที่บัดนี้ถูกขนาบข้างด้วยกำแพงกันน้ำท่วมสูงลิ่วและประดับประดาด้วยไฟนีออนสีบาดตา

“ถึงแล้วครับ” ก้องบอกพลางดับเครื่องยนต์

เมรินค่อยๆ คลายวงแขนที่กอดเอวเขาไว้ออก ขาของเธอยังคงสั่นเล็กน้อยจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ตลาดมืด “ที่นี่... ที่นี่ที่ไหน? นายจะเอาฉันมาทิ้งหรือเปล่าเนี่ย?”

ก้องถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นผมที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย “ฐานทัพลับของผมเอง... ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ ลิฟต์ขนของยังพอใช้ได้อยู่”

เขาเดินนำเธอไปที่ลิฟต์เหล็กขึ้นสนิมที่ดูเหมือนกล่องสี่เหลี่ยมบุโรทั่ง เมรินทำท่าลังเล แต่เมื่อมองไปรอบๆ ที่มืดสนิท เธอจึงไม่มีทางเลือกนอกจากรีบเดินตามเขาเข้าไป

เสียงโซ่และเฟืองบดกันดัง ครืดคราด ขณะที่ลิฟต์ไต่ระดับความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ผ่านชั้นแล้วชั้นเล่า ตัวเลขดิจิทัลที่หน้าจอบอกชั้นกระพริบติดๆ ดับๆ จนกระทั่งลิฟต์กระตุกเบาๆ และประตูเหล็กเปิดออกที่ชั้นดาดฟ้า

ลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าของเมรินทันทีที่ก้าวออกมา ผมสีบลอนด์ของเธอปลิวไสว แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดหายใจไม่ใช่แรงลม... แต่เป็นภาพเบื้องหน้า

วิวของ "นีโอ-กรุงเทพฯ" แบบ 360 องศา

จากมุมนี้ เธอเห็นเมืองในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่จากมุมมองของเพนท์เฮาส์หรูที่มองลงมาเห็นแต่ยอดตึกสวยงาม แต่เป็นมุมมองจาก "ระดับกลาง" ที่เห็นเส้นสายชีวิตของเมืองอย่างชัดเจน

เบื้องล่างคือแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีเรือด่วนติดเครื่องยนต์ไอพ่นแล่นเป็นเส้นแสงสีน้ำเงิน

บนท้องฟ้ามีโฮโลแกรมพญานาคขนาดยักษ์เลื้อยพันรอบยอดตึกมหานครทาวเวอร์ 2 ตึกระฟ้าเสียดฟ้าที่ส่องแสงระยิบระยับแข่งกับดวงดาวที่มองไม่เห็นเพราะมลภาวะแสง และทางด่วนลอยฟ้าที่ไขว้กันไปมาเหมือนเส้นเลือดใหญ่ที่สูบฉีดชีวิตไปทั่วเมือง

“สวยไหมครับ?” ก้องถามพลางเดินไปเปิดสวิตช์ไฟที่มุมหนึ่งของดาดฟ้า

แสงไฟสีส้มอุ่นๆ สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็น "โลกส่วนตัว" ของก้อง มันไม่ใช่แค่ดาดฟ้าโล่งๆ แต่มันคือ "เวิร์คช็อปกลางแจ้ง" ขนาดใหญ่ มีโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเครื่องมือช่าง แผงโซลาร์เซลล์ทำมือ และที่โดดเด่นที่สุดคือ โมเดลยานอวกาศขนาดเท่ามอเตอร์ไซค์ ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน

เมรินเดินเข้าไปใกล้เจ้ายานลำนั้นด้วยความทึ่ง “นี่มัน... อะไรน่ะ? ของเล่นเหรอ?”

ก้องวางถุงอะไหล่ที่เพิ่งได้มาจากตลาดมืดลงบนโต๊ะ เขาเดินมายืนข้างๆ เธอแล้วใช้มือลูบผิวโลหะของยานเบาๆ

“ไม่ใช่ของเล่นครับ... นี่คือ ‘Luna-1’ โปรเจกต์ทดลองระบบขับเคลื่อนที่ผมสร้างขึ้นเอง มันคือตั๋วใบแรกที่จะพาผมไปดวงจันทร์... อย่างน้อยก็ในทางทฤษฎี”

“นายสร้างมันเองทั้งหมดเลยเหรอ?” เมรินถามเสียงสูง “จากเศษเหล็กพวกนี้น่ะนะ?

“เศษเหล็กของคนหนึ่ง อาจเป็นปีกของอีกคนก็ได้ครับ” ก้องยิ้มบางๆ เขาหยิบ ‘ตัวปรับแรงดันควอนตัม’ ที่เมรินช่วยต่อราคาให้เมื่อครู่ขึ้นมา “และด้วยเจ้านี่... ระบบเชื้อเพลิงของมันก็จะสมบูรณ์แล้ว”

ก้องเริ่มลงมือติดตั้งอะไหล่ชิ้นนั้น เมรินยืนมองเขาเงียบๆ แสงไฟสีส้มตกกระทบเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มที่กำลังจดจ่ออยู่กับงาน แววตาของเขาที่มองดูแผงวงจรและน็อตตัวเล็กๆ มันช่างดูมุ่งมั่นและเปี่ยมไปด้วยประกายความหวัง แบบที่เธอไม่เคยเห็นจากแววตาของผู้ชายในแวดวงสังคมของเธอเลย

คนพวกนั้นมองแต่ตัวเลขในบัญชี มองแต่ผลกำไร... แต่ผู้ชายคนนี้ กำลังมองไปที่ดวงจันทร์

“ทำไมต้องดวงจันทร์?” เมรินถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ทำไมถึงอยากไปลำบากที่นั่น? ฉันเคยได้ยินว่าที่นั่นมีแต่ฝุ่น อาหารก็รสชาติแย่ แถมต้องอยู่ในโดมตลอดเวลา... ที่นี่นายก็มีงานทำ มีเพื่อน มีป้าชื่น... มันไม่พอเหรอ?”

ก้องหยุดมือ เขาเงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ซึ่งถูกแสงไฟเมืองกลบจนมองไม่เห็นดวงจันทร์ของจริง

“คุณเห็นตึกนั่นไหมครับ?” ก้องชี้ไปที่ตึก สยามคอร์ปทาวเวอร์ ที่สูงที่สุดในย่านนั้น ยอดตึกเสียดฟ้าหายเข้าไปในกลุ่มเมฆเรืองแสง

“นั่นคือบ้านของคุณ... ยอดเขาโอลิมปัสของกรุงเทพฯ คนที่อยู่บนนั้นมองลงมาแทบไม่เห็นคนอย่างผม ส่วนพวกผมเงยหน้ามองขึ้นไป ก็เห็นแค่แสงไฟที่สว่างจนแสบตา”

เขาหันมาสบตาเมริน “โลกใบนี้ถูกแบ่งชั้นชัดเจนครับคุณหนู ชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นใต้ดิน... นามสกุลของคุณ การศึกษาของคุณ เงินในกระเป๋าของคุณ มันกำหนดที่ยืนของคุณตั้งแต่เกิด แต่ที่ ‘อาณานิคมดวงจันทร์’... มันต่างออกไป”

ก้องเดินมายืนพิงระเบียงดาดฟ้าข้างๆ เมริน “ที่นั่น แรงโน้มถ่วงมันเท่าเทียมกันสำหรับทุกคน อากาศที่คุณหายใจต้องผลิตขึ้นมาด้วยความสามัคคี ไม่มีใครรอดได้ด้วยตัวคนเดียว ไม่มีไฮโซ ไม่มีสลัม มีแค่ ‘ผู้รอดชีวิต’ กับ ‘ผู้บุกเบิก’... ผมอยากไปที่ที่ความสามารถของผมมีค่ามากกว่านามสกุล อยากไปสร้างโลกที่ผมกำหนดกติกาชีวิตตัวเองได้”

เมรินฟังแล้วรู้สึกจุกในอก คำพูดของเขามันเรียบง่ายแต่มันกระแทกใจเธออย่างจัง เธอเกิดมาบนยอดเขาที่เขาพูดถึง เธอมีทุกอย่างที่เขาอยากหนี แต่เธอกลับไม่เคยรู้สึก "เติมเต็ม" จริงๆ เหมือนที่เขารู้สึกกับกองเศษเหล็กพวกนี้เลย

“นาย... เท่ชะมัด” เมรินหลุดปากพูดออกมาเบาๆ

ก้องหันมามองตาโต “ครับ?”

“ฉะ... ฉันหมายถึงวิว! วิวตรงนี้เท่ดี!” เมรินรีบแก้ตัวหน้าแดงก่ำ “แล้ว... แล้วโปรเจกต์ของนายเนี่ย มันจะบินได้จริงๆ เหรอ?”

ก้องหัวเราะเบาๆ “ถ้าคุณช่วยส่งประแจเบอร์ 10 ให้ผม... มันอาจจะบินได้เร็วกว่ากำหนดนะ”

เมรินยิ้มออกมา เธอหยิบประแจส่งให้เขา “เอ้านี่... แต่นายต้องสัญญานะ ว่าถ้านายสร้างเสร็จ นายต้องให้ฉันนั่งเป็นคนแรก”

“ค่าตั๋วมันแพงนะครับ คุณหนูตกอับอย่างคุณจะจ่ายไหวเหรอ?”

“เดี๋ยวฉันจะใช้ ‘ความสวย’ จ่ายแทนย่ะ!” เมรินสะบัดผมใส่

บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความหมั่นไส้หรือความรำคาญอีกต่อไป แต่มันคือความผ่อนคลายที่เจือไปด้วยความหวานละมุน ก้องขยับตัวเข้ามาใกล้เธอเพื่อชี้ให้ดูระบบนำร่องของยาน ไหล่ของทั้งคู่ชนกันเบาๆ

“เมริน...” ก้องเรียกชื่อเธอเสียงนุ่ม

“หืม?”

“ขอบคุณนะครับ... เรื่องที่ตลาดวันนี้ ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงไม่ได้เจ้านี่มา” เขาชูอะไหล่ในมือ “และขอบคุณที่... ไม่รังเกียจที่ลับๆ โทรมๆ แบบนี้”

เมรินเงยหน้ามองเขา ในระยะที่ห่างกันแค่คืบ เธอเห็นรอยเปื้อนน้ำมันเล็กๆ ที่แก้มของเขา เธอเผลอยกมือขึ้นใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยเปื้อนนั้นออกให้อย่างแผ่วเบา โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว

“มันก็ไม่ได้แย่นักหรอก...” เมรินตอบเสียงเบาหวิว “จริงๆ แล้ว... มันสวยกว่าวิวจากห้องนอนฉันซะอีก”

สายตาของก้องประสานกับเธอ ลมบนดาดฟ้าพัดผมเธอมาปรกหน้า เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นทัดผมให้เธอ ปลายนิ้วหยาบกร้านของช่างไฟสัมผัสกับผิวหน้านุ่มนวลของคุณหนู... มันเป็นความแตกต่างที่ลงตัวอย่างน่าประหลาด

โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงเมืองด้านล่างเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ก้องค่อยๆ โน้มหน้าลงมาใกล้... ใกล้จนเมรินได้กลิ่นกาแฟจางๆ จากลมหายใจของเขา เธอหลับตาลงช้าๆ รอคอยบางสิ่ง...

โครกคคคคคค!

เสียงท้องร้องของเมรินดังสนั่นลั่นดาดฟ้าราวกับเสียงฟ้าร้อง

ทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกันทันที!

เมรินยกมือปิดหน้าด้วยความอับอายสุดชีวิต ‘โอ๊ย! ไม่นะ! ทำไมต้องตอนนี้ด้วย!’ เธอคิดในใจ

ก้องยืนนิ่งไปสักพัก ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่เปิดเผยและจริงใจที่สุด “สงสัยข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ตลาดจะย่อยหมดแล้วนะครับ”

“หุบปากไปเลยนะ!” เมรินตีแขนเขาแก้เขิน “นายหัวเราะเยาะฉันเหรอ! พาฉันไปหาอะไรกินเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“ครับๆ คุณผู้โดยสารวีไอพี” ก้องยังคงยิ้มไม่หุบ สายตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความเอ็นดู “เดี๋ยวผมพาไปกิน ‘ราดหน้าเส้นใหญ่กรอบ’ เจ้าเด็ดแถวนี้ รับรองว่าอร่อยจนคุณลืมร้านอาหารหรูบนตึกไปเลย”

ก้องเดินไปเก็บเครื่องมือ ส่วนเมรินยืนหันหลังให้เขา พยายามระงับความร้อนผ่าวที่ใบหน้า แต่รอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ

‘เกือบไปแล้วยัยเมริน... เกือบจะใจอ่อนให้ตาช่างไฟนี่แล้วเชียว’

แต่ลึกๆ ในใจ เธอรู้ดีว่า... กำแพงหนาที่เธอก่อไว้กั้นระหว่าง อัพเปอร์-อันเดอร์ซิตี้ มันได้พังทลายลงไปแล้วตั้งแต่วินาทีที่เขาพาเธอขึ้นมาดูดวงจันทร์ที่ไม่มีจริงดวงนั้น