ตอนที่ 8: งานวัดโฮโลแกรม กับ ยิงปืนเลเซอร์ชิงตุ๊กตา

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจาก "เหตุการณ์เกือบจุ๊บ" บนดาดฟ้า บรรยากาศระหว่าง เมริน กับ ก้อง ก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนระดับ 10 ริกเตอร์

ก้องพยายามหลบตาเวลาเจอหน้า (ซึ่งยากมากเพราะเขาต้องมาซ่อมก๊อกน้ำให้ห้องข้างๆ) ส่วนเมรินก็แกล้งทำเป็นยุ่งกับการขัดห้องน้ำทั้งที่สะอาดจนเลียได้แล้ว ต่างคนต่างไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืน แต่แก้มแดงๆ ของทั้งคู่เวลาเดินสวนกันมันฟ้องทุกอย่างให้ ป้าชื่น และ แก๊งมันม่วง จับสังเกตได้

“คืนนี้มีงานวัดประจำปีที่วัดปากน้ำไซเบอร์นะเว้ย!” จ็อด ประกาศลั่นกลางวงข้าวมันไก่ตอนเที่ยง “มีฉายหนังกลางแปลงระบบ 4D ด้วย! ไอ้ก้อง เอ็งต้องพาคุณหนูไปเปิดหูเปิดตานะ!”

“ฉันไม่ไป!” เมรินรีบปฏิเสธทันควัน “งานวัด? ที่มีฝุ่น มีคนเบียดเสียด แล้วก็เสียงดังๆ น่ะเหรอ? ขอบายย่ะ ฉันจะนอนมาร์กหน้าอยู่ห้อง”

“มีประกวดนางนพมาศไซบอร์กด้วยนะ จับฉลากให้คนที่Voteคะแนนให้นางงามด้วย รางวัลเป็น voucher สปาผิวฟรี 1 ปีเลยนะ” ไอ้ไข่ตุ๋น แหย่

หูของเมรินกระดิกทันที “สปาผิว... เกรดไหน?”

“เกรดพรีเมียมจากร้าน ‘บิวตี้บอท’ หน้าปากซอยเลยนะเจ๊!”

และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้คืนนี้ เมรินมายืนกอดอกอยู่หน้าซุ้มประตูวัดที่ประดับด้วยไฟนีออนหลากสีสัน โดยมีก้องยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ

บรรยากาศงานวัดโฮโลแกรม ปี 2089

มันคือการผสมผสานที่บ้าบอที่สุดเท่าที่เมรินเคยเห็น ชิงช้าสวรรค์เก่าๆ ถูกอัปเกรดให้หมุนด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้าความเร็วสูง (จนคนนั่งต้องกรีดร้องขอชีวิต)

เจดีย์ทรายถูกสร้างขึ้นด้วยเครื่องพิมพ์ 3 มิติสดๆ หน้างาน และมีพระสงฆ์ AI นั่งพรมน้ำมนต์ผ่านหัวฉีดละอองน้ำอัตโนมัติ

“ระวังทางเดินหน่อยครับ พื้นมันไม่เรียบ” ก้องเตือน พลางใช้ตัวกันเด็กๆ ที่วิ่งถือดาบเลเซอร์ไล่ฟันกันไม่ให้ชนเมริน

“นี่มัน... โกลาหลกว่าตลาดมืดอีก” เมรินบ่น แต่ตากลับมองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ “แล้วไหนล่ะเวทีประกวดนางนพมาศ?”

“อีกสองชั่วโมงครับ ตอนนี้ไปหาอะไรเล่นก่อนไหม?” ก้องชี้ไปที่โซนปาโป่ง

“ปาโป่ง? เชยชะมัด” เมรินเบ้ปาก แต่พอเดินเข้าไปใกล้ เธอเห็นว่ามันไม่ใช่ปาโป่งธรรมดา แต่มันคือ "ซุ้มยิงปืนเลเซอร์ล่าเอเลี่ยน" ที่ใช้ระบบ AR (Augmented Reality)

“กติกาคือ ใส่แว่น AR แล้วยิงเอเลี่ยนที่โผล่มาจากหลุมดำให้ครบ 50 ตัวใน 1 นาที รับตุ๊กตาหมีไซส์ยักษ์ไปเลยจ้า!” ลุงเจ้าของร้านประกาศ

เมรินมองไปที่ ตุ๊กตาหมีสีชมพู ตัวใหญ่เท่าบ้านที่แขวนอยู่ มันดูนุ่มฟูและน่ากอดมาก... มากเสียจนเธอเผลอจ้องมันตาเป็นมัน

“อยากได้เหรอครับ?” ก้องถามยิ้มๆ

“ปะ... เปล่าสักหน่อย! ก็แค่มันน่ารักดี... หมายถึง... มันดูตลกดี” เมรินแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

“งั้นเดี๋ยวผมเล่นให้ดู” ก้องจ่ายเงิน 20 เครดิต หยิบปืนเลเซอร์ขึ้นมาสวมแว่น AR ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาตั้งท่าเหมือนหน่วยรบพิเศษเหนี่ยวไกด้วยความแม่นยำ

ปิ้ว! ปิ้ว! ปิ้ว!

ก้องยิงรัวๆ ด้วยความชำนาญ (สกิลช่างซ่อมที่ต้องมือนิ่งช่วยได้มาก) คะแนนบนหน้าจอดิจิทัลพุ่งปรี๊ด... จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย

พลาด! เอเลี่ยนตัวสุดท้ายหลบฉากไปได้ ก้องได้คะแนน 49/50

“ว้า... เสียดายจังพ่อหนุ่ม อีกตัวเดียวเอง” ลุงร้านหัวเราะ “เอานมกล่องไปปลอบใจแทนนะ”

ก้องรับกล่องนมเปรี้ยวมาด้วยสีหน้าจ๋อยสนิท เขาหันมาหาเมริน “ขอโทษทีครับ... มันเร็วกว่าที่คิด”

เมรินมองกล่องนมในมือเขา แล้วมองไปที่ตุ๊กตาหมี... จิตวิญญาณแห่งการแข่งขันของทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านถูกปลุกขึ้นทันที

“หลบไป!” เมรินคว้าปืนเลเซอร์มาจากมือก้อง “ดูไว้ซะนายช่างไฟ! นี่คือทักษะของคนที่เล่นเกม VR ยิงซอมบี้มาตั้งแต่ 5 ขวบ!”

เธอจ่ายเงิน แล้วสวมแว่น AR ทันทีที่เกมเริ่ม เมรินไม่ได้แค่ยืนยิงเฉยๆ แต่เธอสไลด์ตัว หมุนตัว และเล็งยิงด้วยท่าทางที่เหมือนหลุดมาจากหนังแอคชั่น (ขอบคุณคอร์สเรียนลีลาศและโยคะที่ทำให้ตัวอ่อน)

ปิ้วๆๆๆๆๆ!

เสียงปืนรัวไม่ยั้ง เอเลี่ยนทุกตัวที่โผล่หัวออกมาโดนเป่ากระจุย คะแนนพุ่งทะลุหลอด 50/50 ภายใน 40 วินาที!

“เฮ้ย! แม่เจ้าโว้ย!” ลุงร้านอ้าปากค้าง “อีหนู เอ็งไปเป็นทหารรับจ้างมาเหรอ!”

เมรินถอดแว่นออก สะบัดผมหนึ่งทีอย่างสวยงาม “เปล่าค่ะ หนูเป็นคนว่างงาน... เอ้าลุง! ส่งน้องหมีมา!”

ก้องยืนอึ้ง มองเมรินที่กอดตุ๊กตาหมีตัวยักษ์ด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น

“เป็นไงล่ะ!” เมรินยักคิ้วให้ก้อง “บอกแล้วว่าระดับเมริน ไม่เคยพลาดเป้า!”

“ครับ... ยอมแพ้ราบคาบเลย” ก้องหัวเราะพลางมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงอีกครั้ง “คุณนี่... มีอะไรให้แปลกใจตลอดเลยนะ”

หลังจากเดินกอดตุ๊กตาหมีจนเมื่อย (และก้องต้องรับอาสาแบกให้) ทั้งคู่ก็มานั่งพักที่ม้านั่งริมท่าน้ำวัด

“กินสายไหมเรืองแสงไหมครับ" (ที่หวานจนแสบคอ)

“ถามจริง...” เมรินเริ่มบทสนทนาพลางดึงสายไหมเข้าปาก “นายไม่เบื่อเหรอที่ต้องอยู่ที่นี่ทุกวัน? เจอแต่เรื่องเดิมๆ คนเดิมๆ”

“ไม่เบื่อหรอกครับ” ก้องมองไปที่แสงไฟของงานวัด “ความสุขของคนเรามันไม่เหมือนกันคุณหนู บางคนสุขที่ได้ครอบครองสิ่งของแพงๆ แต่สำหรับผม... ความสุขคือการเห็นคนรอบข้างยิ้มได้ เห็นป้าชื่นขายดี เห็นไอ้จ็อดหัวเราะ และเห็น...”

เขาหยุดพูดแล้วหันมามองเมริน

“เห็นอะไร?” เมรินถาม

“เห็นคุณ... เลิกทำหน้าบึ้ง แล้วมายืนยิงปืนแย่งตุ๊กตาหมีกับเด็กๆ แบบนี้ไง” ก้องยิ้มกวนๆ

“นี่นายหลอกด่าฉันว่าเป็นเด็กเหรอ!” เมรินทำท่าจะเอาสายไหมป้ายหน้าเขา แต่ก้องหลบได้ทัน

จังหวะนั้นเอง เสียงประกาศจากเวทีกลางก็ดังขึ้น

“เอาล่ะครับ! ได้เวลาที่ทุกคนรอคอย! การประกวดนางนพมาศไซบอร์ก เริ่มต้นขึ้นแล้ว! ขอเชิญผู้เข้าประกวดหมายเลข 1...”

เมรินชะโงกหน้าไปดู แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็น "เจ๊วิ" เจ้าของร้านกาแฟ (ที่มีช่วงล่างเป็นล้อ) กำลังหมุนตัวโชว์ตัวบนเวทีด้วยชุดไทยประยุกต์ที่ติดไฟ LED วิบวับ

“นั่นเจ๊วิเหรอ?!” เมรินหลุดขำ “โอ๊ย! ชุดนั่นมันอะไรน่ะ สไบทำจากแผงโซลาร์เซลล์เหรอ?”

“อย่าดูถูกนะครับ ปีที่แล้วเจ๊แกได้รองอันดับหนึ่งเชียวนะ” ก้องหัวเราะ

ทั้งคู่นั่งดูการประกวดด้วยกัน หัวเราะไปกับมุกตลกของพิธีกร และปรบมือเชียร์คนคุ้นหน้าคุ้นตาในชุมชน ความรู้สึกแปลกแยกที่เมรินเคยมีต่อที่นี่เริ่มจางหายไปทีละน้อย เธอเริ่มรู้สึกว่า... เสียงดังๆ ฝุ่นควัน และความวุ่นวายพวกนี้ มันก็มีความ "อบอุ่น" ในแบบของมัน

“ก้อง...” เมรินเรียกเขาเบาๆ ท่ามกลางเสียงเพลงลูกทุ่งรีมิกซ์

“ครับ?”

“ขอบใจนะที่พามา... ก็... ไม่เลวร้ายเท่าไหร่”

ก้องยิ้มตอบ ไม่ต้องมีคำพูดหวานซึ้ง แค่สายตาที่เข้าใจกันก็พอแล้ว

แต่ในเงามืดของซุ้มประตูวัด ชายชุดดำสองคนกำลังยืนมองก้องและเมรินอยู่ พร้อมกับกล้องส่องทางไกลดิจิทัลที่ส่งข้อมูลภาพตรงไปยังตึกระฟ้าใจกลางเมือง

“เจอตัวเป้าหมายแล้วครับท่าน... อยู่กับช่างไฟกระจอกคนเดิม... ครับ... จะให้เริ่มแผนการ ‘บีบที่ดิน’ เมื่อไหร่สั่งมาได้เลยครับ”

ความสุขในงานวัดกำลังดำเนินไป โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า พายุใหญ่ กำลังจะพัดมาถล่มความสุขเล็กๆ นี้ในไม่ช้า...