บทที่9 ค่ำคืนนี้หนักหน่วงใจข้าเหลือเกิน

ลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านลานฝึกในวังหลวง กลีบดอกเหมยที่หลงฤดูร่วงโปรยบางเบา เหล่าบุตรสาวจากตระกูลต่างๆ ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ เสื้อผ้าสีอ่อนสะท้อนแสงแดดยามสาย ทุกคนล้วนแต่งกายงดงามไร้ที่ติ หลิงอันยืนอยู่ในแถวกลาง ใบหน้าเรียบสงบ ดวงตานิ่งราวสายน้ำลึก แม้จะรู้ว่าตนเป็น “ชายาเงียบ” ขององค์ชายเยี่ยนหยางแล้ว แต่คำพูดของจักรพรรดินีก่อนหน้านี้ยังดังก้องในหู

— “อยู่ในวังหลัง ไม่มีใครเป็นข้อยกเว้น”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋เสวี่ยอันเพื่อนสนิทในอดีต…ที่ไม่เหลือคำว่าสนิทอีกต่อไป

นางยืนอยู่ไม่ไกล สายตามองหลิงอันอย่างประเมินค่า ปากยิ้มแต่แววตาเต็มไปด้วยความพึงใจแปลกประหลาด ราวกับกำลังคิดว่า ในที่สุด เจ้าก็กลับมาอยู่ตรงหน้าข้าอีกครั้ง แต่หลิงอันไม่หันไปมองนางรู้ดีว่าในวังแห่งนี้การนิ่งเฉย…คือการตอบโต้ที่คมที่สุด

---

ในเวลาเดียวกันบนเนินหินสูงใกล้ลานฝึก เงาร่างสูงในชุดสีเข้มยืนทอดสายตามองลงมา หน้ากากเงินเรียบเย็นปิดบังใบหน้า แต่เสียงลมหายใจที่นิ่งหนักแน่นนั้น ไม่อาจปิดบังรัศมีได้ องค์ชายเยี่ยนหยางเขามาถึงที่นี่อย่างเงียบงัน ตั้งแต่ขันทีกระซิบรายงานว่า “ชายาเงียบถูกเรียกเข้าร่วมการคัดเลือก” ดวงตาคมกริบจับจ้องร่างบอบบางในชุดสีอ่อนที่ยืนอย่างสง่างามท่ามกลางสตรีนับสิบ หัวใจเขากระตุกเบาๆ นางไม่ควรต้องอยู่ตรงนั้น

เสียงหัวหน้าฝึกดังขึ้น

“เริ่มการทดสอบ—อ่านกิริยามารยาทและการเจรจา”

หญิงสาวหลายคนเริ่มออกมาแสดงตัว เสียงอ่อนหวาน กิริยาสุภาพ แต่ไม่นาน…เสียงซุบซิบก็ค่อย ๆ ดังขึ้น

“ได้ยินไหม…องค์ชายผู้สวมหน้ากากนั่นน่ะ”

“เสียงเพราะมาก…ราวกับน้ำผึ้งเลย”

“แต่ข้าได้ยินมาว่า หน้าตาอัปลักษณ์มาก ถึงต้องปิดหน้า”

เสียงหัวเราะคิกคักปะปนกับความลังเล บางคนเชื่อบางคนกลับแอบมองด้วยดวงตาเป็นประกาย เยี่ยนหยางหลุบตาลงเล็กน้อยข่าวลือยังคงเป็นอาวุธที่ง่ายที่สุด แต่แล้ว—หลิงอันถูกเรียกชื่อนางก้าวออกมาช้าๆ ท่วงท่าสงบ นุ่มนวล แต่มั่นคงคำพูดที่หลุดจากริมฝีปากนั้น ไม่หวานเกิน ไม่แข็งกระด้าง แต่ชัดเจน สุภาพ และมีเหตุมีผล เยี่ยนหยางกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เสียงนั้น…ภาพบางอย่างซ้อนทับในหัวเสียงเรียกแผ่วเบาในความทรงจำ

“หลิงอัน…”

หลิงอันไม่รู้เลยว่าบนที่สูงนั้น มีสายตาหนึ่งกำลังมองนางราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงนางผู้เดียว และในหมู่ผู้ฟังไป๋เสวี่ยอันเม้มปากแน่น รอยยิ้มบนใบหน้าฝืนกลั้นไว้ ทำไม…เจ้ายังยืนอยู่ได้สง่างามเช่นนี้ ขณะเดียวกันเงาร่างในหน้ากากก็หันหลังเตรียมจากไป อีกไม่นาน…สนามรบจะรอเขาอยู่แต่ก่อนถึงวันนั้น เยี่ยนหยางรู้แน่ชัดแล้วว่าไม่ว่าใครจะวางแผนในวังหลัง ไม่ว่าใครจะเป็นศัตรู เขาจะไม่ปล่อยให้ “อันอัน”ต้องยืนเพียงลำพัง ค่ำคืนคลี่ตัวลงช้าๆ เหนือวังหลวง แสงโคมเรียงรายส่องทางเดินยาว เงาร่างในชุดคลุมสีเข้มยืนอยู่หลังแนวฉากไม้ไผ่ห่างจากลานฝึกกิริยามารยาทไม่ไกล หน้ากากสีเงินปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง แต่ดวงตาคมลึกนั้นไม่อาจปิดบังความรู้สึกที่สั่นไหวได้ เยี่ยนหยางยืนมองอยู่เงียบๆ เสียงซุบซิบของเหล่าหญิงสาวลอยมาเป็นระยะ

“เสียงหวานขนาดนี้ เชื่อจริงหรือว่าหน้าตาอัปลักษณ์”

“ข้าว่าข่าวลือเกินจริง…ดูรูปร่างแล้วคงไม่ธรรมดา”

เขาไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านั้นเลย สายตาของเขาจับจ้องอยู่เพียงร่างบางที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มสตรีนางหนึ่งเท่านั้น หลิงอันนางยืนหลังตรง สายตานิ่งสงบ กิริยาทุกท่วงท่าถูกต้องราวกับเคยผ่านสิ่งเหล่านี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ท่ามกลางสายตาจับผิดและความตั้งใจกลั่นแกล้งจากไป๋เสวี่ยอัน นางกลับรับมือด้วยความสุขุมจนอีกฝ่ายต้องเป็นฝ่ายเสียหน้าอย่างแนบเนียน เยี่ยนหยางกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ในสนามรบ เขาไม่เคยลังเล แต่ในวังหลัง…เขากลับรู้สึกว่าตนเองกำลังแพ้อย่างเงียบงัน

คืนนั้น หลังการฝึกสิ้นสุด หลิงอันเดินกลับตำหนักหลงเยว่ตามลำพัง แสงจันทร์ทอดยาวบนพื้นหิน นางถอนหายใจเบา ๆ เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

“อันอัน”

เสียงเรียกนั้นทำให้นางชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงก่อนจะหันกลับไป เยี่ยนหยางยืนอยู่ใต้ต้นเหมย ชุดคลุมสีเข้มพริ้วตามแรงลม หน้ากากถูกถอดออกแล้ว สายตาที่มองมานั้นอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง

“องค์ชาย…” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “ไม่ควรมาแถวนี้นะเจ้าคะ หากมีใครเห็น—”

“ข้ารู้” เขาตอบทันที “แต่ข้าอดไม่ได้”

คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้หลิงอันเงียบไป เยี่ยนหยางก้าวเข้ามาใกล้ จนระยะห่างเหลือเพียงเอื้อมมือถึง

“พวกเขาบังคับเจ้าเข้าร่วมการคัดเลือก” เสียงเขาต่ำ “ข้าไม่ชอบ”

หลิงอันยิ้มบางๆ “หม่อมฉันรับมือได้ค่ะ อย่ากังวลไปเลย”

“ข้ากำลังจะออกศึก” เขาพูดช้าๆ “และสิ่งเดียวที่ทำให้ข้าไม่มั่นใจ…คือการทิ้งเจ้าไว้ที่นี่”

ลมพัดดอกเหมยร่วงหนึ่งกลีบ หลิงอันเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะยกมือแตะชายแขนเสื้อของเขาเบาๆ

“องค์ชายเคยสอนหม่อมฉันว่า ในวังหลังต้องยิ้มและเก็บมีดไว้ในใจ”

นางสบตาเขา “หม่อมฉันจะไม่เป็นฝ่ายแพ้แน่นอน”

เยี่ยนหยางหัวเราะเบาๆ แต่แววตากลับร้าวลึก เขายื่นมือไปแตะศีรษะนางอย่างแผ่วเบา คล้ายกลัวว่าภาพตรงหน้าจะหายไป

“หากข้ากลับมา”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่ออย่างหนักแน่น

“ข้าจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเจ้าอีก”

หลิงอันไม่ได้ตอบ นางเพียงพยักหน้าเบาๆ แต่หัวใจกลับหน่วงแน่นราวกับรู้ดีว่า ศึกครั้งนี้จะเปลี่ยนทุกอย่าง ทั้งสองยืนอยู่ใต้แสงจันทร์โดยไม่พูดอะไรอีก ความเงียบกลับอบอุ่นและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ก่อนจะแยกจากกัน เยี่ยนหยางเอื้อมมือไปทัดดอกเหมยเล็กๆ ไว้ข้างหูนางอย่างแผ่วเบา

“รอข้า” เขาพูดเพียงคำเดียว

หลิงอันยืนมองแผ่นหลังนั้นจนลับตาลมศึกยังไม่มาแต่หัวใจ…กลับเริ่มบาดเจ็บไปแล้ว

ค่ำคืนค่อยๆ กลืนกินตำหนักหลงเยว่ เงาโคมไฟทอดยาวบนพื้นหินเย็น หลิงอันกลับมาถึงห้องของตน นางถอดเครื่องประดับออกช้าๆ ก่อนจะนั่งลงข้างเตียง ใจยังไม่ยอมสงบภาพในหัวไม่ใช่ฉากคัดเลือก ไม่ใช่เสียงซุบซิบของหญิงสาวอื่น แต่เป็นเสียงหนึ่ง…ที่ดังขึ้นเบาๆ ใกล้หูในตอนบ่าย

“อันอัน”

หลิงอันหลับตา หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ปกติองค์ชายเยี่ยนหยางไม่เคยเรียกนางเช่นนั้นไม่เคย…แม้แต่ครั้งเดียว มันไม่ใช่คำเรียกที่เหมาะสมในฐานะชายากับองค์ชายแต่มันกลับอบอุ่น ราวกับเรียกชื่อที่คุ้นเคยมานานแสนนาน

“ทำไม…ถึงเรียกแบบนั้น” นางพึมพำกับตัวเอง

ในหัวผุดภาพเขาในวันนี้—ร่างสูงในชุดคลุมสีเข้ม หน้ากากบดบังใบหน้า แต่ดวงตาคู่นั้น…มองมาที่นางเพียงคนเดียว สายตาที่ไม่ได้มองในฐานะชายาขององค์ชาย แต่มองเหมือน…กลัวจะเสียไป หลิงอันกอดหมอนแน่นความรู้สึกแปลกประหลาดเอ่อขึ้นในอกทั้งหวาน ทั้งหน่วง และทั้งไม่เข้าใจ

---

ในเวลาเดียวกัน

อีกฟากหนึ่งของตำหนักหลงเยว่ เยี่ยนหยางนั่งอยู่ในห้องหนังสือ แผนที่การรบยังวางเปิดอยู่ตรงหน้า แต่สายตาของเขาไม่ได้จดจ่อกับเส้นทางหรือกำลังพล ภาพของหลิงอันในชุดเรียบง่ายระหว่างการคัดเลือก ใบหน้าสงบนิ่งแต่แววตาไม่เคยยอมแพ้ วนเวียนในหัวไม่หยุด เขาเผลอเรียกชื่อนั้นออกไป…โดยไม่รู้ตัว

“อันอัน…”

เยี่ยนหยางชะงัก มือที่ถือพู่กันค้างกลางอากาศ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล เขาไม่ควรจำได้ ไม่ควรรู้สึก ไม่ควรผูกพันลึกขนาดนี้ แต่ภาพหนึ่งก็แทรกเข้ามาในความคิด—หญิงสาวคนหนึ่งยืนหันหลังให้ ก่อนจะหันมายิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนเสียงในความฝันกระซิบเรียกชื่อเขา…เฟิงเหยา…เยี่ยนหยางกำหมัดแน่นเขาลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดหน้าต่างลมกลางคืนพัดผ่าน แต่ไม่อาจดับความร้อนในอกได้

“ข้าจะปกป้องเจ้า” เขาพูดกับความว่างเปล่า

น้ำเสียงต่ำ หนักแน่น และเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นในสนามรบหรือในวังหลวงที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

---

คืนเดียวกัน

สองหัวใจต่างนอนไม่หลับ ต่างคิดถึงชื่อเดียวกัน โดยไม่รู้ว่า…ความทรงจำที่เชื่อมโยงกันนั้นกำลังจะถูกปลุกขึ้นทีละนิด ก่อนเสียงกลองศึกจะดังขึ้นจริงๆ