แชร์

บทที่ 2

ผู้เขียน: สการ์เล็ตเฟลม
คลาวด์ทำเหมือนไม่ได้ยินคำขอของเธอ

“อยากกินก็แกะเองสิ ผมแกะให้แค่ภรรยาของผม”

ฉันข่มความรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรงเอาไว้ “ยกให้เธอหมดเถอะ ฉันไม่อยากกิน”

ตอนนั้นเอง แม่ของคลาวด์ก็วางตะเกียบลง สีหน้าบึ้งตึง

“แองเจลิน่า เธอทำเด็กหลอดแก้วล้มเหลวเป็นครั้งที่หกแล้วใช่ไหมล่ะ พอดีมาเพลอยู่ที่นี่ ก็ลองเรียนรู้จากเธอบ้างสิ”

มาเพลก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

“ฉันไม่มีประสบการณ์อะไรหรอกค่ะ ฉันกับแฟนแค่ครั้งแรกก็ท้องเลย อาจเป็นเพราะร่างกายพวกเราแข็งแรงกว่า”

แม่ของคลาวด์พูดเหน็บแนมทันที “ก็จริง แองเจลิน่าแก่กว่าเธอตั้งห้าปี จะเอาร่างกายไปเทียบกับเธอได้ยังไง”

“ฉันว่าจะให้มาเพลย้ายมาอยู่ที่บ้าน ตอนนี้เธอกำลังท้อง คนในครอบครัวก็ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ พอดีแม่บ้านจะได้ช่วยดูแลไปด้วย”

ทันทีที่พูดจบ คลาวด์ก็ปฏิเสธทันควัน

“ไม่ได้!”

แม่ของคลาวด์มองฉันด้วยสายตาเย็นชากว่าเดิม ก่อนจะพูดกระทบกระเทียบ

“ทำไมล่ะ? บางคนตัวเองมีลูกไม่ได้ เลยทนเห็นคนอื่นมีไม่ได้หรือไง?”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตึงเครียดขึ้นทันที มาเพลลุกขึ้นยืนทั้งน้ำตา

“ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง อย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลย ฉันไปดีกว่า”

คลาวด์ลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ เหมือนจะตามเธอไป แต่พอรู้ตัวว่าเสียอาการ เขาก็หยุดอยู่กับที่

“เธอไม่ต้องไป ผมไปเอง”

ฉันมองละครฉากนี้อย่างเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินออกมา

เพิ่งออกจากประตูบ้าน ฉันก็ได้รับข้อความขอเพิ่มเพื่อนจากมาเพล

“วันที่ 12 พฤษภาคม เป็นครั้งแรกของพวกเรา คลาวด์ไม่ยอมให้ฉันลงจากเตียงเลยทั้งวัน”

วันนั้น เป็นวันที่การทำเด็กหลอดแก้วครั้งที่ห้าของฉันล้มเหลว

ฉันไม่กินไม่นอน ขังตัวเองร้องไห้อยู่ในห้องทั้งคืน พอปรับอารมณ์ได้แล้วเปิดประตูออกมา ก็เห็นคลาวด์เฝ้าอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าอิดโรย

ตอนนั้นฉันยังคิดว่าเขาเป็นห่วงฉัน ที่แท้ก็เพิ่งกลับมาจากเตียงของมาเพลนี่เอง

น่าขันสิ้นดี!

เข็มฉีดยาสำหรับทำเด็กหลอดแก้วที่ฉันเคยเจ็บปวดมาเท่าไร ก็ยังไม่เท่าความเจ็บที่หัวใจในตอนนี้

“คุณร้องไห้ทำไม?”

คลาวด์เป็นฝ่ายตามออกมา เขาดึงฉันเข้าไปกอด

“อย่าโกรธแม่เลย แม่ก็แค่อยากอุ้มหลานมากเกินไป”

ระหว่างทางกลับบ้าน โทรศัพท์ของคลาวด์มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเป็นระยะ ทุกครั้งที่รถติดไฟแดง เขาจะก้มตอบข้อความตลอด

พอถึงหน้าบ้าน คลาวด์ก็ลูบหัวฉันเบา ๆ

“ทางบริษัทมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย คุณรอผมอยู่บ้านนะ ผมจะรีบกลับ”

ฉันไม่ได้เปิดโปงเขา หลังจากมองคลาวด์ขับรถออกไป ฉันก็รับคำขอเป็นเพื่อนของมาเพล

โพสต์ล่าสุดของเธอเป็นรูปทะเลกุหลาบ พร้อมข้อความว่า

“คนรักปลูกกุหลาบที่ฉันชอบที่สุดให้ด้วยมือตัวเอง”

หน้าอกของฉันอึดอัดแน่นขึ้นมา ที่แท้แม้แต่สวนกุหลาบก็ไม่ใช่สิ่งที่ปลูกเพื่อฉัน

ก่อนแต่งงาน คลาวด์เคยสัญญาว่าจะมอบทะเลกุหลาบให้ฉันสักแห่ง แต่เขาเอาแต่งานยุ่ง ส่วนฉันก็ไม่เคยทวงถาม

ไม่น่าแปลกใจเลยที่จู่ ๆ เขาก็เตรียมสวนกุหลาบขึ้นมา ที่แท้ก็เพราะมีคนชอบมัน

ฉันเรียกรถ แล้วตรงไปยังคฤหาสน์แห่งนั้นทันที

ไม่ไกลจากทะเลกุหลาบ ฉันเห็นแผ่นหลังของคลาวด์ ส่วนตรงหน้าเขาคือมาเพล

“ถ้าไม่ใช่เพราะแองเจลิน่ามีลูกไม่ได้ ผมก็คงไม่มาหาคุณ เธอคือเส้นตายของผม ต่อจากนี้ห้ามคุณไปปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก”

ดวงตาของมาเพลเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “งั้นคุณก็ไม่ต้องมาสนใจฉันกับลูกแล้ว”

น้ำเสียงของคลาวด์อ่อนลงทันที

“อย่าร้องไห้เลย ขอแค่คุณไม่ไปโผล่ต่อหน้าแองเจลิน่า ผมจะเลี้ยงดูคุณไปตลอดชีวิต”

มาเพลหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

“ฉันถามหมอมาแล้ว ตอนนี้ถ้ามีอะไรกันอย่างเหมาะสม จะช่วยให้คลอดง่ายขึ้นนะ”

น้ำเสียงยั่วยวนของเธอทำให้เสียงของคลาวด์แหบพร่า เขาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม แล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์

มาเพลหันกลับมายิ้มเยาะให้ฉัน ที่แท้เธอเห็นฉันตั้งนานแล้ว

ไม่นานนัก เสียงครางอย่างมีความสุขของมาเพลก็ดังลอดออกมาจากในบ้าน

คฤหาสน์ที่คลาวด์มอบให้ฉันกลับกลายเป็นสถานที่ที่เขาใช้หลับนอนกับผู้หญิงคนอื่น

ฉันมองภาพทุกอย่างตรงหน้าเหมือนกำลังทรมานตัวเอง พร้อมอัดวิดีโอทั้งหมดเอาไว้

ทุกสิ่งที่คลาวด์ทำอยู่ตอนนี้ มีแต่จะผลักฉันให้ออกห่างจากเขาเร็วขึ้นเท่านั้น

อีกแค่หกวัน ฉันก็จะจากไปแล้ว

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • จากกันในวันดอกไม้ผลิบาน   บทที่ 12

    ครึ่งปีต่อมา ฉันยังคงเดินทางอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่ตอนนี้มีคนหนึ่งเดินทางเคียงข้างฉันช่วงหนึ่ง ฉันกลับประเทศไปเพื่อหย่าให้จบกับคลาวด์ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรออกในช่วงไหน หลังจากวันนั้นที่วางสายไป เขากลับยอมเซ็นหย่าโดยง่ายแต่เขาแก้สัญญาหย่าใหม่ ยกทรัพย์สินส่วนใหญ่ให้ฉันทั้งหมดมีเงินแล้วไม่เอาก็เสียเปล่า ฉันจึงเซ็นชื่ออย่างไม่ลังเลตอนที่ได้เจอคลาวด์ เขาผอมลงมากจนแทบจำไม่ได้ เรียกได้ว่าซูบผอมจนเห็นกระดูกเหมือนเขาจะใช้ชีวิตได้แย่มาก แต่ทั้งหมดนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอีกแล้วและทันทีที่คลาวด์เห็นธีโอดอร์ที่อยู่ข้างฉัน สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดในพริบตาเขารู้แล้วว่า ข้างกายฉันมีคนใหม่ และเขาจะไม่มีโอกาสอีกต่อไปเขายังพยายามร้องขอไม่ให้ฉันหย่า แต่ธีโอดอร์ก้าวมาขวางไว้ ไม่ให้เขาเข้ามาคุยกับฉันฉันใช้โอกาสที่กลับประเทศครั้งนี้ ไปเยี่ยมน้องชายด้วยฉันรู้มานานแล้วว่า น้องชายถูกตัดสินคดีฆาตกรรมโดยเจตนา จากเหตุผลที่ผลักมาเพลจนเธอเสียชีวิตพร้อมเด็กในท้อง และถูกส่งเข้าเรือนจำตอนที่เขาเห็นฉัน เขารีบพุ่งไปเกาะกระจกอย่างตื่นเต้นฉันยกหูโทรศัพท์ขึ้น เสียงสะอื้นของเขาดังมาจากปลายสาย“พี่ครับ ผ

  • จากกันในวันดอกไม้ผลิบาน   บทที่ 11

    ต่อจากนั้น หลายเดือนถัดมา ฉันเริ่มอยู่ในแต่ละเมืองเพียงเจ็ดวัน แล้วก็ย้ายไปเมืองถัดไปทันทีข่าวของคลาวด์มักจะตามฉัน “ช้ากว่าหนึ่งก้าว” เสมอ เหมือนเราไล่กันไม่ทันในแต่ละครั้งแต่ทุกครั้ง ธีโอดอร์กลับหาฉันเจอเมืองต่อไปได้อย่างแม่นยำและฉันก็เริ่มคุ้นชินกับการมีเขาอยู่ข้าง ๆจนกระทั่งในเวลาต่อมา ฉันถึงขั้นเป็นฝ่ายพูดเองว่าจะไปเมืองไหน แล้วเราก็วางแผนเดินทางด้วยกันระหว่างนั้น คลาวด์ยังคงเปลี่ยนเบอร์โทรมาหาฉันไม่หยุด จนฉันเริ่มรำคาญ วันหนึ่งจึงกดรับสายหนึ่งในนั้นปลายสายคลาวด์ดูตกใจมาก“ที่รัก ในที่สุดคุณก็รับสายผมแล้ว! ฟังผมอธิบายก่อน…”ฉันตัดบทอย่างเย็นชา “ถ้าคุณจะพูดเรื่องเดิม ๆ เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน ศาลส่งหมายไปแล้วไม่ใช่เหรอ รีบหย่ากันให้จบเถอะ”เสียงเขาสั่นเทาทันที “เราไม่หย่ากันได้ไหม ทั้งหมดเป็นความผิดของผม”“แล้วไงล่ะ คุณทำให้ลูกของฉันสองคนกลับมาได้ไหม? เรื่องที่คุณไปมีอะไรกับมาเพล จะทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม”“ถ้าไม่หย่า ก็อย่ามารบกวนฉันอีก ฉันรังเกียจคุณ”พูดจบฉันก็กดวางสายทันทีพอหันกลับมา ธีโอดอร์ก็ยืนอยู่ข้าง ๆเขาทำเหมือนไม่ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ แล้วหยิ

  • จากกันในวันดอกไม้ผลิบาน   บทที่ 10

    ฉันออกจากเมืองมาได้หนึ่งเดือนแล้ว และเลือกไปพักใจที่เมืองชายทะเลที่เคยอยากไปมากที่สุดที่นั่น ฉันได้พบกับรุ่นพี่มหาวิทยาลัย “ธีโอดอร์”ฉันไม่คุ้นเคยกับที่ใหม่ และร่างกายก็ยังอ่อนแอจากการแท้งหนึ่งเดือนนั้น ธีโอดอร์ช่วยฉันไว้หลายอย่างฉันเป็นคนที่ไวต่อความรู้สึกมาก และเมื่อสังเกตได้ว่าแววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความเป็นเพื่อน ฉันจึงเลือกกล่าวลา แล้วเดินทางไปเมืองถัดไปข่าวการขอโทษของคลาวด์บนอินเทอร์เน็ต แม้ฉันจะไม่ตั้งใจดู แต่ก็ยังได้ยินอยู่เป็นระยะท่าทีของเขาทำให้บางคนบนโลกออนไลน์เริ่มคิดว่า การนอกใจของเขา “พอเข้าใจได้” เพราะอย่างน้อยเขาก็ดีกับฉันมาตลอดและยังมีคนจำนวนมากบอกว่าฉันควรให้อภัยเขาแต่ตั้งแต่วันที่รู้ว่าเขานอกใจ ฉันไม่เคยคิดจะหันกลับไปอีกเลยฉันพักอยู่เมืองที่สองประมาณครึ่งเดือน เพราะไม่ชินกับสภาพอากาศ จึงตัดสินใจจะไปเมืองอื่นต่อก่อนออกเดินทางหนึ่งวัน ฉันออกไปซื้อของข้างนอก“แองเจลิน่า”ฉันหันกลับไปโดยอัตโนมัติ และพบว่า “ธีโอดอร์” ยืนอยู่ด้านหลัง“แองเจลิน่า ผมพูดจริงนะ คำที่ผมเคยพูดตอนเรียน มันยังนับอยู่เสมอ”ธีโอดอร์เคยสารภาพรักฉันตั้งแต่สมัยเรียนแต่ตอนนั้นฉั

  • จากกันในวันดอกไม้ผลิบาน   บทที่ 9

    คลาวด์หายใจหนักขึ้น พยายามข่มความโกรธไว้เต็มที่ถ้าคนที่รับสายตอนนี้คือแองเจลิน่า เธอจะรู้สึกยังไงกันแน่เมื่อได้ยินคำพวกนี้“มาเพล…แกอยากตายใช่ไหม”ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เสียงสั่น ๆ จะดังขึ้น“คลาวด์… ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ฟังฉันอธิบายก่อน”คลาวด์ทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เขากดวางสายทันทีเขาจะไม่ปล่อยมาร์เพลไปแน่ตอนนั้นเอง รถคันหนึ่งจอดลงหน้าบ้าน น้องชายของแองเจลิน่ากระโดดลงจากรถก่อนจะคว้าคอเสื้อคลาวด์ทันที “พี่สาวฉันอยู่ไหน ! ทำไมฉันติดต่อเธอไม่ได้ !”แต่คลาวด์กลับหัวเราะออกมา“เธอไปแล้ว เธอไม่เอาฉันแล้ว และไม่เอาแกด้วย”“พูดบ้าอะไร พี่สาวไม่มีวันทิ้งฉัน ! ”คลาวด์จึงเล่าทุกอย่างให้ฟังทั้งหมดสีหน้าของน้องชายเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที“แต่ฉันทำไปเพื่อเธอนะ! ช่วงหลายปีมานี้พี่สาวต้องทำเด็กหลอดแก้วตลอด ร่างกายก็แย่ลง แม่ของนายก็ยังกดดันเธอ ฉันแค่กลัวว่าเธอจะรับไม่ไหว”“พอฉันรู้เรื่องมาเพล ฉันเลยไม่กล้าบอกเธอ ฉันคิดว่า ถ้าเธอรับลูกของมาเพลมาเลี้ยง เธออาจจะมีความสุขขึ้น”คลาวด์หัวเราะเย็น“พวกเราทุกคนบอกว่าทำเพื่อแองเจลิน่า แต่เธอเคยถามไหมว่า เธออยากได้สิ่งพวกนี้จ

  • จากกันในวันดอกไม้ผลิบาน   บทที่ 8

    ในรูปคือพ่อของคลาวด์ แต่ในอ้อมแขนของเขากลับมีหญิงสาวอายุน้อยคนหนึ่งอยู่ตอนที่เธอยิ้ม เธอคล้ายกับแม่ของคลาวด์ในวัยสาวมากสีหน้าของแม่คลาวด์ซีดเผือด ก่อนน้ำตาจะไหลลงมา“ผู้หญิงคนนั้นคือใคร? คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!”เมื่อถูกเปิดโปง พ่อของคลาวด์ก็ไม่คิดจะเสแสร้งอีก“ก็เรียนมาจากเธอนั่นแหละ มาเพลก็เป็นเธอที่ยัดให้คลาวด์ไม่ใช่เหรอ ผมก็แค่ทำผิดแบบที่ผู้ชายทุกคนทำกัน ผมไม่ได้พาเธอเข้าบ้านด้วยซ้ำ อย่างน้อยบ้านนี้ก็จะไม่มีเด็กเพิ่มอีกคน”พูดจบ พ่อของคลาวด์ก็หันหลังเดินจากไปแม่ของคลาวด์ร้องไห้แล้วหันไปถามลูกชาย “เราสองคนแต่งงานกันมา 30 ปี ฉันทำผิดอะไร เขาถึงทำกับฉันแบบนี้ ! ”คลาวด์มองเธออย่างเย็นชา “แล้วแองเจลิน่าล่ะ? เธอทำผิดอะไร?”สุดท้ายแล้ว มีดจะเจ็บก็ต่อเมื่อมันแทงกลับมาที่ตัวเองแม่ของเขาเป็นแบบนั้นตัวเขาเองก็เหมือนกันไม่มีใครในบ้านนี้มีสิทธิ์ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแม่ของคลาวด์ทรุดตัวลงบนโซฟา ก่อนหันไปมองมาเพลที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ“ไสหัวไป! ออกไปจากบ้านฉัน!”“แกกับนังนั่นก็ไม่ต่างกันเลย สารเลวเหมือนกันหมด!”คลาวด์ไม่สนใจละครฉากนี้อีก เขาหันหลังออกจากบ้านทันทีเพิ่งก

  • จากกันในวันดอกไม้ผลิบาน   บทที่ 7

    แต่ภายในบ้านกลับไม่มีเงาของแองเจลิน่าเลย นอกจากเหล่าคนรับใช้“แองเจลิน่าล่ะ!”ท่าทางตื่นตระหนกของคลาวด์ทำเอาคนรับใช้ตกใจ “คุณผู้หญิงออกไปข้างนอกค่ะ ตอนเย็นก็ยังไม่กลับมา แต่เธอบอกว่าเตรียมของขวัญไว้ให้คุณแล้ว”ของขวัญเซอร์ไพรส์ของแองเจลิน่าถูกวางไว้ในห้องเด็กห้องนี้เป็นห้องที่ตอนตั้งครรภ์ครั้งแรก เขากับแองเจลิน่าช่วยกันจัดด้วยมือตัวเองหลังจากเสียลูกไป แองเจลิน่าก็ไม่กล้าเข้ามาอีกสุดท้ายห้องนี้จึงถูกปิดตายไว้คลาวด์เห็นจดหมายบนโต๊ะทันทีระหว่างเดินเข้าไป เขาสะดุดกล่องเก็บของจนล้ม เข็มฉีดยาหลายร้อยอันกลิ้งกระจัดกระจายเต็มพื้นเข็มพวกนี้คือสิ่งที่เขาเก็บสะสมมาตลอดหลายปีเพื่อเตือนตัวเองว่า ความทรมานทั้งหมดที่แองเจลิน่าต้องเผชิญ ล้วนเป็นเพราะเขา และเขาต้องดีกับเธอไปตลอดชีวิตคลาวด์หยิบซองจดหมายบนโต๊ะขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เปิดออกอย่างระมัดระวังด้านในคือใบอัลตราซาวนด์ใบหนึ่ง วันที่ระบุไว้คือหนึ่งสัปดาห์ก่อนลมหายใจของคลาวด์เริ่มถี่ขึ้น ดวงตาแดงก่ำอย่างควบคุมไม่อยู่แองเจลิน่าตั้งครรภ์แล้ว !มิน่าเธอถึงได้โกรธมาก และหลบหน้าไม่ยอมเจอเขานี่คือลูกที่เขากับแองเจลิน่ารอคอยมาห้าปีเ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status