ตอนที่7 กับดักทิศอุดร

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนเมืองหลวงฉางอันด้วยความสดใส แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหลังคาสีเขียวมรกตของวังหลวงจนเกิดประกายระยิบระยับ นกกระจิบส่งเสียงร้องขับขานรับวันใหม่อย่างร่าเริง ราวกับโลกใบนี้ช่างเปี่ยมไปด้วยความหวังและความสุข

ทว่า สำหรับผู้คนในวังหลวงแล้ว แสงแดดอันอบอุ่นนี้กลับมิอาจส่องทะลุความหนาวเหน็บที่ปกคลุมอยู่ภายในกำแพงสูงตระหง่านได้

ภายในตำหนักฉางเล่อ จ้าวหนิงอัน ตื่นบรรทมแต่เช้าตรู่ นางนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ ให้สาวใช้คนสนิทช่วยสางผมยาวสลวยดุจแพรไหม ใบหน้าหวานละมุนที่เคยมองดูเศร้าหมอง วันนี้กลับประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตทอประกายสดใสขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

เมื่อคืน คำมั่นสัญญาของ เว่ยชิง ยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจ

“ข้าจะขอพระราชทานสมรส ข้าจะพาเจ้าไปอยู่ที่ชายแดน”

นางเชื่อมั่นในตัวเขา และเชื่อมั่นในพี่ชายของนาง ว่าฮ่องเต้จะต้องทรงเมตตาและเห็นแก่อิสรภาพของน้องสาว ราชโองการพระราชทานสมรสคงจะมาถึงในไม่ช้า

“องค์หญิงเพคะ”

เสียงเรียกที่สั่นเครือและแหบพร่าของนางกำนัลคนสนิทดังขึ้นจากหน้าประตู ทำลายภวังค์อันแสนหวานของหนิงอันจนหมดสิ้น

หนิงอันหันกลับไปมอง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไปเมื่อเห็นสีหน้าของนางกำนัลผู้นั้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริก และดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก

“มีเรื่องอันใด? เหตุใดจึงทำหน้าตาตื่นตูมเช่นนั้น?” หนิงอันเอ่ยถาม คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความสังหรณ์ใจที่ไม่ดี

“มะ แม่ทัพเว่ย แม่ทัพเว่ยชิงเพคะ” นางกำนัลสาวทรุดลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ “เมื่อครู่นี้ มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง สั่งปลดแม่ทัพเว่ยออกจากตำแหน่ง และ.. และ...”

“และอะไร พูดมาให้ชัด!” หนิงอันลุกพรวดขึ้นยืน หัวใจเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก

“และสั่งจับกุมตัวเข้าคุกหลวง ข้อหากบฏและยักยอกเสบียงกองทัพเพคะ!”

เปรี้ยง!

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางตำหนัก ร่างของหนิงอันชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า โลกทั้งใบหมุนคว้างจนนางต้องใช้มือยันโต๊ะเครื่องแป้งเอาไว้เพื่อทรงตัว

“ไม่จริง เป็นไปไม่ได้” นางพึมพำเสียงแผ่ว “พี่เว่ยชิงซื่อสัตย์สุจริต เขาไม่มีวันทำเช่นนั้น! ใคร.. ใครเป็นคนสั่งการ!”

“เป็นราชโองการของฝ่าบาทเพคะ”

คำตอบนั้นเหมือนเข็มพิษที่ทิ่มแทงหัวใจ หนิงอันเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เสด็จพี่ พี่ชายที่แสนดีของนาง จะสั่งประหารคนรักของนางได้อย่างไร?

“ข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จพี่! ข้าต้องถามให้รู้เรื่อง!”

หนิงอันรวบชายกระโปรงแล้ววิ่งออกจากตำหนักไปทันที โดยไม่สนเสียงร้องห้ามของนางกำนัล หรือสายตาตกตะลึงของเหล่าขันทีที่พบเห็น

ลานหน้าท้องพระโรงที่เคยกว้างขวาง บัดนี้ดูคับแคบและน่าอึดอัด ทหารองครักษ์เกราะทองนับร้อยนายยืนล้อมกรอบเป็นวงกลม ปลายหอกคมกริบชี้ไปยังจุดศูนย์กลาง

ตรงกลางวงล้อมนั้น คือ เว่ยชิง

แม่ทัพหนุ่มผู้สง่างาม บัดนี้อยู่ในสภาพที่น่าเวทนา ชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มถูกกระชากจนขาดวิ่น หมวกขุนนางถูกปัดตกกลิ้งไปกับพื้น ผมเผ้าที่เคยเกล้าไว้อย่างเรียบร้อยหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้า

ทว่าสิ่งที่น่าเจ็บปวดที่สุด คือโซ่ตรวนเส้นใหญ่ที่ล่ามข้อมือและข้อเท้าของเขาไว้ เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานทุกครั้งที่เขาขยับตัว บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้พบเห็น

“ข้าไม่ได้ทำ!” เว่ยชิงตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบแห้งแต่ยังคงเต็มไปด้วยพลังแห่งความคับแค้น “ข้าเว่ยชิงรับใช้ราชสำนักด้วยความภักดีมาทั้งชีวิต! เงินเสบียงนั่นข้าไม่เคยแตะต้อง! มันมีคนเอามาใส่ร้ายข้า!”

“หลักฐานทนโท่ เจ้ายังจะปากแข็งอีกรึ!” ขุนนางฝ่ายตรวจสอบ ซึ่งเป็นคนของมู่หรงเจวี๋ย ตวาดกลับเสียงดัง พลางชูหีบไม้ที่เต็มไปด้วยทองคำแท่งและบัญชีลับที่ ‘ค้นเจอ’ ในจวนสกุลเว่ยให้ทุกคนดู “ทองคำประทับตราหลวงเหล่านี้ ขุดเจอที่ใต้ถุนเรือนของเจ้า บัญชีลับนี่ก็เป็นลายมือเจ้า! เจ้ากล้าปฏิเสธหรือว่าไม่ได้สมคบคิดกับชนเผ่านอกด่านขายอาวุธแลกทอง!”

“นั่นไม่ใช่ของข้า! ลายมือนั่นก็ปลอมแปลงขึ้นมา!”  เว่ยชิงพยายามจะพุ่งเข้าไปหาขุนนางผู้นั้น แต่ถูกทหารสองนายกดไหล่ไว้แน่นจนเข่ากระแทกพื้น

“พอได้แล้ว!”

เสียงตวาดที่ทรงอำนาจดังขึ้นจากระเบียงหน้าท้องพระโรง ทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียว

ฮ่องเต้จ้าวเหยียน เสด็จออกมาประทับยืนอยู่ริมระเบียง พระหัตถ์กำราวระเบียงแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว พระพักตร์ของพระองค์เรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับรูปปั้นหินที่ไร้วิญญาณ

“ฝ่าบาท!” เว่ยชิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวัง “ฝ่าบาททรงทราบดีที่สุด! กระหม่อมภักดีต่อพระองค์เพียงใด! โปรดทรงให้ความเป็นธรรมด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

จ้าวเหยียนหลุบตาลงมองแม่ทัพหนุ่ม เพื่อนเล่นในวัยเยาว์ สหายร่วมเป็นร่วมตาย และความหวังสุดท้ายของราชวงศ์ ความเจ็บปวดรวดร้าวฉายวาบขึ้นในแววตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบด้วยความหวาดกลัวที่มืดมิด

ข้างกายฮ่องเต้ มีเงาทะมึนของบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่

มู่หรงเจวี๋ย ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังฮ่องเต้เล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาเรียบสนิทดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่นลม ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มจางๆ ที่มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่เห็น รอยยิ้มที่ย้ำเตือนถึงหายนะของราชโองการที่ถูกเผา และความลับเรื่องยาพิษ

จ้าวเหยียนกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พระองค์หลับตาลงช้าๆ ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่พยายามบังคับให้แข็งกร้าว

“หลักฐาน ชัดเจนแล้ว”

คำตัดสินของโอรสสวรรค์ดังก้องไปทั่วลานประหาร

เว่ยชิงเบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบเหมือนถูกสูบวิญญาณ “ฝ่าบาท”

“เว่ยชิง แม่ทัพทิศอุดร ทรยศต่อแผ่นดิน ยักยอกทรัพย์สินหลวง สมคบคิดกบฏ” จ้าวเหยียนร่ายคำตัดสินที่มู่หรงเจวี๋ยเขียนบทให้ทุกตัวอักษร “ให้ปลดออกจากตำแหน่ง ริบทรัพย์สินเข้าคลังหลวง และนำตัวไปขังคุกรอการประหาร เจ็ดชั่วโคตร!”

“ไม่นะ!”

เสียงกรีดร้องหวานใสที่เต็มไปด้วยความรวดร้าวแทรกผ่านความเงียบขึ้นมา จ้าวหนิงอันวิ่งฝ่าวงล้อมทหารเข้ามาในลานกว้าง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! อย่าจับเขา! เขาไม่ผิด!” นางถลันเข้าไปขวางหน้าร่างของเว่ยชิง กางแขนออกปกป้องเขาไว้อย่างกล้าหาญ ทั้งที่ตัวนางเองสั่นเทาราวกับลูกนก

“หนิงอัน” เว่ยชิงมองหญิงคนรักด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวด “ออกไป อย่ามายุ่งกับข้า เดี๋ยวเจ้าจะเดือดร้อน”