ข้อตกลงในคืนแต่งงาน

หลังจากที่จิวอิงทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเธอก็ได้เดินไปเลือกเอาหัวมันเทศที่มีขนาดใหญ่มาประมาณ6-7หัวจากนั้นจึงได้นำหัวมันทั้งหมดไปเผาในเตาไฟที่เตรียมเอาไว้แล้ว หลังจากที่นำหัวมันเทศใส่ลงไปในเตาเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นจิวอิงก็ได้นำเม็ดข้าวสารที่เหลืออยู่เพียงครึ่งถ้วยสุดท้ายไปทำการต้มโดยที่เธอแอบนำข้าวสารที่อยู่ภายในมิติมาผสมลงไปด้วยอีกเล็กน้อยเพื่อให้พอกับจำนวนสมาชิกทั้งสี่คนโดยที่ไม่ทำให้เป็นที่ผิดสังเกต

ไม่นานเมื่ออาหารถูกจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอจึงได้ตะโกนเรียกสามพี่น้องแซ่ลู่มาทานข้าวเย็นตรงแคร่ที่อยู่หน้าบ้าน

“ท่านพี่ ชิงเอ๋อร์ ฟางเอ๋อร์ กับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วน้า ล้างไม้ล้างมือมาทานข้าวกันได้แล้วจ้า”

“ได้ๆ เดี๋ยวพวกพี่จะรีบไปนะอิงเอ๋อร์! ไปพวกเราไปล้างมือกันได้แล้วพรุ่งนี้ค่อยทำกันต่อ” ลู่เฟิงเป็นผู้เอ่ยตอบกลับภรรยาก่อนจะหันมาบอกกล่าวกับน้องๆ ทั้งสองคนที่ได้มาช่วยตนขุดและทำแปลกผักอยู่ด้านหลังบ้าน

“ขอรับ / เจ้าค่ะ” ลู่ชิง ลู่ฟางขานรับพร้อมกัน

หลังจากที่นั่งรอทั้งสามพี่น้องอยู่ครู่หนึ่งทั้งสามคนก็ได้เดินเข้ามานั่งประจำที่และเมื่อจิวอิงเปิดผ้าคลุมอาหารออกจึงเผยให้เห็นหน้าตาของอาหารมื้อนี้ที่ทำเอาทั้งสามพี่น้องถึงกับตื่นตะลึงกับอาหารตรงหน้าที่ทั้งหน้าตาดูแสนจะน่าอร่อยแถมยังกลิ่นหอมที่ชวนให้น้ำย่อยในกระเพาะอาหารทำงานนั้นอีก ไหนเลยจะหลงเหลือกลิ่นเหม็นคาวที่พวกเขาเคยได้กลิ่น

เนื้อปลาที่ขาวนุ่มลอยอยู่ภายในถ้วยนั้นช่างเย้ายวนใจแถมยังข้าวต้มที่ขาวเนียนละเอียดกำลังพอดีไม่เละจนเกินไปและไม่มีแค่เพียงเม็ดสองเม็ดนั้นอีกเล่าช่างทำให้กระเพาะของพวกเขาทำงานหนักยิ่ง ซึ่งทุกท่าทางที่สามพี่น้องแสดงออกมานั้นล้วนตกอยู่ในสายตาของจิวอิงตลอดเวลาจนทำให้เธออดรู้สึกดีใจไม่น้อยที่ตนเองนั้นสามารถทำอาหารออกมาได้น่าตาดูดีถึงเพียงนี้ เพียงแต่ภายในใจของเธอเองก็อดสงสารทั้งสามคนไม่ได้ที่มีชีวิตที่ยากลำบากมามากมายถึงเพียงนี้

หลังจากคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเธอจึงรีบเอ่ยกับทั้งสามคนให้ลงมือทานอาหารกันได้แล้วก่อนที่อาหารจะเย็นเสียก่อน

“อะแฮ่มมมม…….ท่านพี่เจ้าคะข้าว่าเราเริ่มทานอาหารกันได้แล้วนะเจ้าคะ ถ้าขืนท่านและเด็กๆ มัวแต่จ้องมองอยู่เช่นนี้เพียงอย่างเดียวข้าเกรงว่า กับข้าวที่ข้าทำคงจะเย็นชืดเสียก่อนนะเจ้าคะ”

“อะ…เอิ่มนั้นนะสิพี่ก็มัวแต่ตื่นเต้นกับอาหารที่เจ้าทำจนลืมตัวไปเสียสนิทเช่นนั้นพวกเราก็ทานกันเถิด เจ้าทั้งสองก็ทานกันได้แล้ว” หลังจากที่ภรรยาสาวเอ่ยหยอกล้อผู้เป็นสามีให้รู้สึกขัดเขินเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นพวกเขาทั้งสี่คนจึงได้ลงมือทานอาหารเยนกันอย่างเอร็ดอร่อยเนื่องจากเป็นอาหารมื้อแรกที่พวกเขานั้นได้ทานอาหารที่มีรสชาติแปลกใหม่แต่กลับมีรสชาติกลมกล่อมลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ และแล้วอาหารเย็นฝีมือของจิวอิงก็จบลงโดยที่กับข้าวนั้นไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงปลา จากนั้นลู่ชิงและลู่ฟางจึงอาสาทำหน้าที่นำถ้วยชามไปล้างทำความสะอาดจากนั้นทั้งหมดจึงได้แยกย้ายกันเข้าห้องนอนทันที

ด้านจิวอิงเองหลังจากที่เธอเดินเข้ามาภายในห้องนอนก็พบเข้ากับลู่เฟิงผู้เป็นสามีที่ตอนนี้เขากำลังปูเสื่อฟางตรงพื้นด้านล่างจากนั้นจงได้ล้มตัวลงนั่งก่อนจะหันหน้ามามองเธอก่อนจะเอ่ยถาม

“อิงเอ๋อร์เจ้ามองพี่แบบนี้หมายความอย่างไรกัน”

“อะ..เอ่อ ท่านไม่ได้นอนบนเตียงกับข้าหรอกหรือเจ้าคะ” เธอกลั่นใจเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาในใจมาสองสามวันที่ผ่านมาทันที

“หืม…เจ้าจำไม่ได้แล้วหรือถึงข้อตกลงของเราทั้งสอง” ลู่เฟิงเองก็เอ่ยถามภรรยาคนงามของตนด้วยความมึนงงเช่นกัน

“ขะ…ข้าจำไม่ได้เจ้าค่ะ อาจจะเป็นเพราะศีรษะกระแทรกมาจึงทำให้ความทรงจำบางส่วนหายไปบ้างเจ้าค่ะ”

“อืม..นั้นสิ เช่นนั้นพี่จะบอกเจ้า ในคืนแต่งงานนั้นพี่ได้ให้คำมั่นสัญญากับเจ้าว่าพี่จะไม่ล้วงเกินหรือบังคับฝืนใจเจ้าหากเจ้าไม่เต็มใจดังนั้นนั้นพี่จึงได้แยกที่นอนกับเจ้าตั้งแต่วันนั้นอย่างไรเล่า ลู่เฟิงกล่าวเล่าถึงสิ่งที่ตนได้ให้สัญญากับหญิงสาวในคืนแต่งงานด้วยใบหน้าจริงจังพร้อมแววตามั่นคงที่บ่งบอกว่าทุกคำที่เขาพูดมานั้นเขาล้วนปฏิบัติอย่างเคร่งครัด

“อ่า……ขอบคุณท่านพี่มากนะเจ้าคะที่ไม่หักหานน้ำใจและให้เกียรติข้าถึงเพียงนี้ แต่ถึงอย่างไรพวกเราก็ถือได้ว่าแต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้วเพียงแค่นอนร่วมเตียงกันคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้งเจ้าค่ะ ตกดึกอาการหนาวเย็นถึงเพียงนี้ท่านนอนพื้นคงจะไม่ดีต่อสุขภาพเป็นแน่เจ้าค่ะ” จิวอิงเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทางผ่อนคลายอย่างไม่ใส่ใจนั้นเพราะว่าตอนที่เธอเป็นนิดานั้นเธอเองก็ชอบไปขอนอนกับคุณตาอยู่บ่อยครั้งจึงทำให้เะอไม่ได้รู้สึกขัดเขินกับการนอนร่วมเตียงกับคนอื่นจะต่างก้เพียงแค่คนที่เธอนอนด้วยในตอนนี้นั้นก็คือสามีของตนเอง

ซึ่งความคิดของหญิงสาวนั้นกลับสวนทางกันกับชายหนุ่มที่ในตอนนี้ได้นั่งตัวแข็งเป็นท่อนไม้ไปแล้วหลังจากที่หญิงสาวเอ่ยจบ แต่เมื่อเขาได้สติกลับมานั้นใบหน้าและใบหูของเขากลับขึ้นสีแดงจนเจ้าตัวรับรู้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนขึ้นทั้งใบหน้าตนเองจนเขาเองที่ต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าไปอีกทางอย่างทำอะไรต่อไปไม่ได้ ซึ่งเมื่อจิวอิงได้เห็นท่าทางเช่นนั้นจากอีกฝ่ายกลับเข้าใจไปว่าภายในห้องนั้นคงจะร้อนเนื่องจากในตอนนี้เธอเองก็เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาบ้างแล้วจึงได้เอ่ยกับชายหนุ่ม

“ข้าว่าท่านควรไปอาบน้ำก่อนดีหรือไม่เสร็จแล้วค่อยกลับเข้ามานอนเพราะตอนนี้ใบหน้าของท่านนั้นขึ้นสีแดงเป็นอย่างมากเลยเจ้าค่ะ ข้าเองก็รู้สึกว่าภายในห้องนั้นอากาศค่อนข้างจะร้อนจริงๆ เช่นกัน”

“อะ..อื้มนั้นสิเช่นนั้นพี่ขอตัวไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกันนะเจ้าก้นอนก่อนพี่ได้เลย” ลู่เฟิงหลังจากที่ฟังผู้เป็นภรรยากล่าวจบก็แทบจะค้นหาเสียงของตนเองไม่เจอ จึงได้แต่เอ่ยตอบหญิงสาวออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและท่าทางรีบร้อนก่อนจะรีบหายตัวออกไปจากห้องนอนทันที

ส่วนเจ้าตัวที่สร้างความอับอายให้กับชายหนุ่มนั้นกลับไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าตนเองได้ทำสิ่งใดลงไป แต่กลับล้มตัวลงนอนก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างง่ายดายเนื่องจากวันนี้ทั้งวันเธอนั้นได้ใช้พลังงานไปหมดแล้วนั้นเอง

******************************************************************************************************