อาหารเย็นแสนอร่อย

ไม่นานหลังจากที่ลู่ชิงวิ่งลัดเลาะไปตามเส้นทางต่าง ๆ ตามที่ตนเคยพาพี่สะใภ้ไปตอนนีเขาก็ได้มาหยุดยืนหอบอยู่ด้านข้างลำธารที่พี่ชายและน้องสาวของเขากำลังนั่งรออยู่และเมื่อชายหนุ่มเห็นว่าผู้ที่วิ่งมาอย่างรีบร้อนนั้นเป็นน้องชายของตนจึงได้รีบลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“เกิดอะไรขึ้นชิงเอ๋อร์! เหตุใดเจ้าจึงได้วิ่งมาเพียงคนเดียวแล้วพี่สะใภ้ของเจ้าเล่า รีบบอกพี่มาเร็วเข้า”

“มะ….ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นขอรับ แฮกๆ ขะ..ข้าเพียงแค่รีบวิ่งมาตามท่านกับน้องเล็กให้ไปช่วยกันขุดมันช่วยพี่สะใภ้ตามที่พี่สะใภ้สั่งความมาขอรับ” ลู่ชิงรีบเอ่ยตอบอย่างยากลำบากเนื่องจากเขาเองก็พึ่งจะใช้แรงวิ่งมายังไม่ทันหายเหนื่อยเลยด้วยซ้ำเมื่อกล่าวจบจึงต้องรีบโกยอากาศเข้าปอดด้วยความเหนื่อย

“แล้วทำไมเจ้าจึงได้วิ่งมาราวกับหนีตายเช่นนี้กันเล่า เห้ออ” ลู่เฟิงเอ่ยตำหนิน้องชายของตนอย่างอ่อนใจ

“ข้าขอโทษขอรับ ข้าเพียงแต่คิดว่าไม่ควรปล่อยพี่สะใภ้ให้อยู่เพียงลำพังนานๆ จึงได้รีบวิ่งมาอย่างสุดชีวิตขอรับ”

“เช่นนั้นพวกเราก็รีบไปหาพี่สะใภ้ของพวกเจ้ากัน ชักช้าอาจจะเกิดเรื่องขึ้นได้” ลู่เฟิงกล่าวกับน้องทั้งสองขอนตนจบทั้งสามคนจึงเร่งฝีเท้าไปยังจุดหมายที่จิวอิงรออยู่ทันที

ทางด้านของจิวอิงเองหลังจากที่ลู่ชิงวิ่งออกไปตามพี่ใหญ่ของตนแล้วนั้นเธอก็ได้ทำการตัดแยกเครือต้นมันเทศไปกองแยกไว้อีกที่หนึ่งก่อนนั้นก็เพราะว่าตอนที่เธอยังเรียนอยู่มหาลัยนั้นกิจกรรมที่เธอชอบไปมากที่สุดคือการออกค่ายและเดินป่าดังนั้นความรู้เรื่องต่าง ๆ เหล่านี้เธอก็ได้มาจากประสบการณ์ออกค่ายที่ชนบท เธอจำได้ดีว่าเคยมีครั้งหนึ่งเธอไปออกค่ายที่หมู่บ้านที่อยู่ติดกับตีนภูเขา ชาวบ้านที่นั้นทำอาชีพปลูกมันเทศส่งออกขายให้กับนายหน้าที่มารับซื้อ

ดังนั้นเธอจึงรู้จักกับต้นมันเทศเป็นครั้งแรกแถมยังเป็นที่แรกที่เธอได้ทดลองปลูกมันเทศกับพวกชาวบ้านด้วยแต่เธอก็ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้นำความรู้ที่บังเอิญไปเรียนรู้มานั้นมาใช้ในการเอาชีวิตรอดที่โลกแห่งนี้ เธอจึงได้แต่ขอบคุณสวรรค์ที่อย่างน้อยๆ ก็ยังคงให้ความทรงจำในชาติภพเดิมติดตัวมาด้วย ถึงแม้ว่าเธอเองจะมีมิติส่วนตัวที่ติดมาด้วยแต่ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวเธอในตอนนี้เกรงว่าถ้าจู่ๆ ครอบครัวของเธอมีเงินมีทองขึ้นมาโดยไร้ที่มาที่ไปเกรงว่าจะเป็นการนำภัยมาสู่ตนเองและครอบครัวดังนั้นในตอนนี้สิ่งที่สามารถทำได้คือค่อยๆ สร้างเนื้อสร้างตัวไปเป็นดีที่สุด

ซึ่งในระหว่างที่จิวอิงกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น กลับมีเสียงฝีเท้าหลายคู่กำลังมุ่งตรงมายังทิศทางที่เธออยู่เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงรีบวิ่งไปหลบอยู่ที่หลังพุ่มไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เพื่อรอดูว่าผู้ที่มาใหม่นั้นใช่สามีกับน้องๆ ของเขารึไม่ ถ้าใช่ก็แล้วไปแต่ถ้าเกิดว่าไม่ใช่จะได้เป็นการหลบเอาตัวรอดไปในตัว ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็สามารถมองเห็นเจ้าของเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบนั้นอย่างชัดเจน ปรากฏว่าเจ้าของเสียงฝีเท้านั้นก็คือสามีและน้องๆ ของเขานั้นเอง

ส่วนทางด้านของพวกลู่เฟิงหลังจากที่รีบเร่งเดินทางมาจนถึงจุดหมายแต่กลับไร้เงาของผู้เป็นภรรยาจึงเกิดความร้อนรนใจขึ้นมาทันที สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียด สายตาดุดันนั้นกำลังจ้องมองสำรวจไปรอบๆ บริเวณอย่างกังวล แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำสิ่งใด ร่างบอบบางของจิวอิงก็โผล่ออกมาจากหลังพุ่มไม้ที่อยู่ห่างจากจุดที่พวกเขายืนไปไม่มากนักและเมื่อเห็นดังนั้น ชายหนุ่มจึงรีบเดินเข้าไปหาร่างบอบบางอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งมองสำรวจไปรอบๆ ตัวของหญิงสาวก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“อิงเอ๋อร์เจ้าไปที่ใดมารู้หรือไม่ว่าพี่เป็นกังวลมากแค่ไหนที่มาถึงแล้วแต่กลับไม่พบเจอเจ้า”

“อะ…เอ่อ..พอดีข้าได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินมาทางนี้ด้วยเกรงว่าอาจจะไม่ใช่พวกท่านข้าจึงได้ไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้เพื่อความปลอดภัยเพียงเท่านั้นเจ้าค่ะ” จิวอิงเอ่ยตอบผู้เป็นสามีด้วยความรู้สึกผิดเมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นสามี

“อ้อ..เช่นนั้นก็ดีแล้ว ดียิ่งนักที่เจ้านั้นรู้จักคิดและรอบคอบเช่นนี้พี่ก็คลายความกังวลใจไปมากแล้ว ว่าแต่ไหนเล่าไอ้เจ้าหัวมันที่ชิงเอ๋อร์เล่าให้พี่ฟัง” ลู่เฟิงเอ่ยชมภรรยาตัวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจากนั้นจึงเอ่ยถามถึงเจ้าหัวมันที่ตนเองไม่เคยเห็น

“นี้อย่างไรละเจ้าคะท่านพี่ เครือเหล่านี้เรียกว่าต้นมันเทศเจ้าค่ะ ส่วนหัวของมันเทศนั้นก็อยู่ใต้ดินเราเพียงแค่ช่วยกันถอนเครือพวกนี้ออกไปกองไว้ที่ตรงนั้นจากนั้นก็ช่วยกันขุดหัวมันพวกนี้ขึ้นมาเจ้าค่ะ” จิวอิงกล่าวอธิบายให้ทั้งสามคนฟังไปพร้อมๆ กับการสาธิตให้ดูไปด้วย เมื่อทั้งสามคนฟังจบแล้วก็ได้ลองทำตามที่หญิงสาวบอกไม่นานหลังจากนั้นทั้งสี่คนก็สามารถขุดหัวมันทั้งหมดขึ้นมาได้โดยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม

เมื่อทั้งสี่คนขุดและเก็บหัวมันเทศจดเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นปรากฏว่าได้มันเทศมาสองตะกร้าใหญ่ หลังจากนั้นจิวอิงจึงเดินไปยังเครือต้นมันเทศเพื่อเก็บใส่ตะกร้ากลับไปบ้านบางส่วน ซึ่งตอนนี้ทั้งสี่คนก็เตรียมตัวจะกลับบ้านแล้วเนื่องจากว่าตอนนี้ใกล้เวลาที่พระอาทิตย์จะละขอบฟ้าแล้วเช่นกัน

โดยตะกร้าหัวมันทั้งสองนั้นเป็นลู่เฟิงที่แบกขึ้นบ่าทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ส่วนตะกร้าพวกผักป่านั้นเป็นฟางเอ๋อร์เป็นผู้แบก ต่อมาตะกร้าปลานั้นเป็นจิวอิงและสุดท้ายตะกกร้าต้นอ่อนของผักต่าง ๆ ที่เก็บกลับบ้านนั้นเป็นลู่ชิงที่เป็นคนแบก เมื่อแบ่งหน้าที่กันเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งสี่คนก็ออกเดินทางกลับไปยังบ้านหลังน้อยๆ ของพวกเขาทันที

เมื่อทั้งสี่กลับมาถึงบ้านหลังน้อยแล้วนั้น จิวอิงก็ได้แยกตัวเข้าครัวเพื่อทำอาหารเย็นทันทีโดยอาหารที่จะทำในวันนี้ก็คือต้มยำปลานิล เนื่องจากว่าปลาที่ได้มาสี่ตัวนั้นมีปลานิลอยู่สองตัวและปลาตะเพียนอีกสองตัว เมื่อตัดสินใจเลือกเมนูได้แล้วเธอจึงได้เริ่มลงมือทำอาหารทันที

******************************************************************************************************