เก็บผัก

หลังจากที่จิวอิงและลู่ชิงเดินไปไกลแล้วนั้นลู่เฟิงจึงได้เดินไปยังก่อไผ่จากนั้นจึงใช้มีดที่ตนเองพกมาด้วยตัดต้นไผ่มาเหลาให้ปลายแหลมจากนั้นจึงเดินลงไปในลำธารก่อนจะใช้ความเร็วในการคว้างไม้ไผ่ปลายแหลมไปที่ปลาตัวใหญ่ที่กำลังแหวกว่ายเข้ามาใกล้ๆ กับตัวของเขา เมื่อวิถีของไม้ไผ่ที่ถูกคว้างออกไปด้วยความรวดเร็วและแม่นยำจึงเสียบเข้าไปตรงกลางลำตัวของปลาตะเพียนตัวที่โชคร้ายอย่างพอดิบพอดี

และเมื่อลู่เฟิงเห็นว่าไม้ไผ่ที่ตนเองคว้างออกไปนั้นปักเข้ากับเป้าหมายอย่างแม่นยำก็พอใจเป็นอย่างมากจากนั้นเขาจึงได้ทำการหาเหยื่อตัวต่อไปก่อนที่จะทำแบบเดิมที่เคยทำจนได้ปลามาครบตามจำนวนที่ภรรยาสาวของเขาต้องการจึงได้ขึ้นมาจากน้ำแล้วกลับไปนั่งลงที่ข้างๆ น้องสาว

ส่วนทางด้านจิวอิงเองหลังจากที่ลากน้องสามีออกมาจนพ้นสายตาของสามีแล้วก็ได้หันหลังไปเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายลง

“ชิงเอ๋อร์ เจ้าจำเส้นทางที่ว่านั้นได้หรือไม่”

“ได้ขอรับพี่สะใภ้ตามข้าวมาเลยขอรับ” กล่าวจบเด็กหนุ่มก็เดินนำหน้าหญิงสาวไปอย่างชำนาญตามความทรงจำของตนเองทันที

เดินมาได้ประมาณ 2 เค่อ เด็กหนุ่มลู่ชิงก็พาจิวอิงเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าโขดหินใหญ่ข้างลำธารที่ตอนนี้ภาพตรงหน้าของเธอนั้นเป็นก่อตะใคร้ที่มีขนาดใหญ่อยู่สี่ก่อถัดจากกันไปไม่ไกลก็คือต้นข่าที่ขึ้นอยู่มากมายเช่นกันเมื่อเห็นดังนั้นไม่รอช้าหญิงสาวก็รีบเดินตรงเข้าไปนั่งลงข้างๆ กอตะไคร้ก่อนเป็นอย่างแรกก่อนจะเริ่มลงมือขุดเอาตะไคร้ออกมาทั้งกอแล้วส่งให้กับลู่ชิงที่ยืนดูท่าทางการขุดที่ดูชำนายของหญิงสาวตรงหน้าอย่างทึ่งๆ

หลังจากที่จิวอิงส่งตะไคร้ทั้งกอให้กับเด็กหนุ่มรับไปใส่ลงในตะกร้าเรียบร้อยแล้วนั้นเธอก็ได้ลุกขึ้นเดินไปที่ต้นข่าที่อยู่ด้านข้างทันทีก่อนจะทำเช่นเดิมนั้นก็คือการขุดเอาต้นข่าไปทั้งต้นประมาณสิบกว่าต้นเพื่อนำไปปลูกที่บ้านใส่ลงไปในตะกร้าด้านหลังของตนเองจากนั้นจึงหันกลับไปเอ่ยกับลู่ชิงอีกครั้ง

“ชิงเอ๋อร์พี่ขุดเสร็จแล้วต่อไปก็ไปเก็บผักอย่างอื่นต่อกันเถิด เจ้านำทางได้เลย”

“ขะ..ขอรับ” หลังจากที่ลู่ชิงขานรับจบก็รีบเดินนำทางให้กับพี่สะใภ้ของตนไปยังที่ผักป่าเกิดขึ้นทันที

ไม่นานหลังจากที่ทั้งสองคนเดินไปตามชายป่าเรื่อย ๆ เด็กหนุ่มจึงได้หยุดลงตรงแถวๆ ชายป่าที่ตนเคยเจอกับผักป่าตามลักษณะที่พี่สะใภ้อธิบายให้เขาฟังจากนั้นจึงได้หันหลังกลับมาเอ่ยกับหญิงสาวที่เดินตามหลังมา

“ตรงนี้แหละขอรับพี่สะใภ้ บริเวณที่ข้าพบผักป่าตามลักษณะที่ท่านบอกมาขอรับ”

“อ่า….เช่นนั้นพี่ขอเดินสำรวจดูก่อนก็แล้วกันนะ เจ้าเองก็ไปช่วยพี่เก็บผักด้วยสิ”

“ขอรับ” จากนั้นจิวอิงก็ได้เดินนำลู่ชิงไปข้างหน้าที่มีผักป่าหลายชนิดขึ้นอยู่อย่างเช่น ฟักทอง กะเพรา ต้นกระเทียมป่า ต้นหอมป่า และยังมีพริกขี้หนูขึ้นอยู่อีกสามสี่ต้น หลังจากที่เธอสำรวจคร่าวๆ เสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นจึงได้หันไปเอ่ยกับน้องสามีที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที

“ชิงเอ๋อร์เจ้าช่วยพี่เก็บต้นหอม กระเทียมและก็ฟักทองตรงนั้นให้พี่หน่อยนะ ส่วนพี่จะไปเก็บพริกและใบกะเพราเสียหน่อย”

“ขอรับแล้วท่านจะให้ข้าเก็บเยอะหรือไม่”

“เอาทุกต้นนั้นแหละพี่จะนำไปปลูกไว้ที่บ้านของเราด้วย คราวหลังจะได้ไม่ต้องมาเก็บไกลถึงที่นี้”

“ได้ขอรับ” หลังจากที่เด็กหนุ่มเอ่ยขานรับจบแล้วนั้นจิวอิงก็ได้ออกเดินไปยังต้นพริกขี้หนูที่อยู่ไม่ไกลทันทีจากนั้นจึงได้ลงมือเก็บเอาผลของมันที่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงทั่วทั้งต้นแล้วและเธอยังเก็บเอาต้นอ่อนของมันไปไว้ปลูกที่บ้านด้วยอีกสี่ห้าต้น จากนั้นจึงได้เดินไปเก็บใบกะเพราต่อ

แต่เมื่อเธอเก็บใบกะเพราเสร็จแล้วกำลังจะหมุนตัวเพื่อเดินกลับไปสมทบกับน้องสามีอยู่นั้นเองสายตากลมโตของเธอก็ได้ไปกระทบเข้ากับเคลือของต้นมันเทศในโลกก่อนนั้นราคาแพงมากและมีหลายสายพันธุ์แต่ไม่รู้ว่าในสมัยนี้จะมีด้วยเช่นกัน เธอจึงตัดสินใจเดินตรงเข้าไปยังจุดที่เคลือของต้นมันเทศผุดขึ้นมาและพบว่าที่แห่งนี้นั้นคล้ายกับเป็นดงของต้นมันเทศเลยก็ว่าได้เนื่องจากว่ามีต้นมันเทศขึ้นอยู่เป็นจำนวนมากจนเธอเองเกิดความสงสัยว่าพวกชาวบ้านที่นี้เขาไม่รู้จักมันเทศหรือเป็นเพราะว่าพวกเขาไม่นิยมกินมันกัน เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอจึงได้หันกลับไปร้องเรียกลู่ชิงที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนักทันที

“ชิงเอ๋อร์! ..เจ้ามาหาพี่สะใภ้หน่อยสิ พี่มีเรื่องจะถามเจ้าเสียหน่อย”

“ขอรับพี่สะใภ้” จากนั้นเด็กหนุ่มก็รีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นพี่สะใภ้ของต้นที่ยืนห่างออกไปไม่มากนักทันที และเมื่อเขาหยุดลงตรงหน้าของหญิงสาวเขากลับสังเกตเห็นต้นไม้เลื้อยที่กินไม่ได้อยู่ตรงหน้า

“พี่ขอถามเจ้า…ที่นี้เขาไม่กินหัวมันเทศกันรึนี้หรือ หรือว่าไม่รู้ว่ามันกินได้กัน” จิวอิงเอ่ยถาม

“มันเทศคือสิ่งใดกันหรือขอรับแต่ถ้าพี่สะใภ้หมายถึงเจ้าต้นไม้เลื้อยไร้ประโยชย์นี้ละก็มันกินไม่ได้นะขอรับ” ลู่ชิงเอ่ยตอบพี่สะใภ้ของตนที่ตอนนี้ยืนทำหน้าคล้ายกับคนที่กำลังเจอขุมทรัพย์อย่างไรอย่างนั้น

“อ่าา……เช่นนั้นพวกเราก็คล้ายกับคนกำลังขุดเจอสมบัติแล้วละชิงเอ๋อร์ 5555” จิวอิงแทบจะกรีดร้องด้วยความดีใจที่มันเทศมีมากขนาดนี้ก็เท่ากับว่าตอนนี้พวกเธอเองก็มีอาหารประทังชีวิตไปได้อีกไม่ต่ำกว่า 2 เดือนแล้วเช่นกัน

“อย่างไรหรือขอรับ” ลู่ชิงกล่าวพร้อมทั้งยกมือขึ้นเกาศีรษะของตนอย่างมึนงง

“ก็นี้อย่างไรเล่า เจ้าไม่รู้อะไรที่ใต้ดินตอนนี้คงจะมีหัวมันขึ้นอยู่มากมายอย่างแน่นอนแล้วหัวมันพวกนั้นก็จะกลายมาเป็นอาหารของพวกเราอย่างไรเล่า ไปเร็วรีบไปช่วยพี่สะใภ้ขุดพวกมันขึ้นมาจากดินก่อน หรือว่าเจ้าวิ่งไปตามพี่ใหญ่ของเจ้ามาที่นี้แทนก็ได้เมื่อพวกเราขุดหัวมันเสร็จจะได้ขนกลับบ้านกันได้เลย” จิวอิงเอ่ยบอกเด็กหนุ่มพร้อมทั้งกระชับด้ามเสียมในมือให้แน่นขึ้นจากนั้นจึงได้ลงมือขุดดินตรงหน้าทันที

“ขอรับ..เช่นนั้นพี่สะใภ้รอข้าอยู่ที่นี้นะขอรับข้าจะรีบไปตามพี่ใหญ่มาตอนนี้เลยขอรับ” กล่าวจบเด็กหนุ่มก็ออกวิ่งกลับไปยังทิศทางที่พี่ใหญ่ของเขาอยู่ทันทีพร้อมทั้งยิ้มกว้างไปตลอดทาง

******************************************************************************************************