ตอนที่3สวยงาม

เสียงเรียกเบาๆ ดังทะลุม่านอาคมมิ่นหมิ่นกางใบหูของจิ้งจอกก่อนจะรีบปล่อยร่างผอมแห้งของหยงเจี้ยนให้นอนลงเหมือนเดิมแล้วพุ่งตัวกลับไปยังม่านอาคม

ภายในม่านอาคม

สาวใช้คนสนิทนามเสี่ยวเอิน รีบวิ่งมาหามิ่นหมิ่น 

“มาแล้วหรือเพคะ” เดินตามหลังองค์หญิงมิ่นหมิ่นไปอย่างเร็วรี่

สวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เสียงของนกขับขาน แต่สิ่งที่ทำให้เสี่ยวเอินตกใจคือมิ่นหมิ่นกลับหายไปจากห้องนั่งเล่นไป เดินหาจนทั่วและเดินเลยเกือบจะถึงทางออกม่านอาคมจึงเจอมิ่นหมิ่น

"องค์หญิงไปเล่นซนตรงไหนมาเพคะ" เสี่ยวเอินถามเสียงตื่นเต้น ขณะที่รีบตามไปอย่างเร่งรีบ 

"ฮองเฮาให้ข้าตามท่านไปเพื่อเอาผลไม้อมตะเพคะ"

มิ่นหมิ่นเดินต่อไปโดยไม่หันไปมองสาวใช้ที่วิ่งตามหลังมา ท่าทางเบื่อหน่ายแล้วเบ้ปากเล็กๆ เมื่อได้ยินคำว่า 

"ผลไม้อมตะ…เหอะ ผลไม้อมตะนั่น ข้ากินทุกปีจนเบื่อแล้ว ครบปีอีกแล้วหรือเฮ้อ….." มิ่นหมิ่นพึมพำเสียงเบา พลางคิดถึงความจำเจของการกินผลไม้ทุกปีที่เริ่มจะเบื่อเต็มทน

เสี่ยวเอินรีบก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หยุดยืนตรงหน้ามิ่นหมิ่นและพูดเหมือนกล่อมเด็ก

"แต่ว่าองค์หญิงมิ่นหมิ่นเจ้าค่ะ ผลไม้อมตะนี้มีแต่ท่านกับฮองเฮาที่ได้กินนะเจ้าคะ ผลไม้นี่ ไม่เพียงแค่ช่วยให้ผิวพรรณงดงาม แต่ยังบำรุงกำลังให้ท่านแข็งแรงมากขึ้นอีกด้วยนะเจ้าคะ"

มิ่นหมิ่นหยุดเดินไปชั่วขณะพลางเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า ใบหน้าของมิ่นหมิ่นขมวดคิ้ว คิดอะไรบางอย่างออก หันไปมองเสี่ยวเอินอย่างสดใสแล้วพูด

“จริงด้วย…ไปกันเถอะ” มิ่นหมิ่นคิดถึงหยงเจี้ยนขึ้นมาและทันใดนั้นก็เกิดความคิดที่ฉับไวขึ้นในใจ รู้สึกว่า ถ้าหากจะช่วยให้หยงเจี้ยนฟื้นฟูร่างกายและพลังของเขาได้ อาจจะต้องใช้ผลไม้นี้

“จริงด้วยสิ ข้าคิดออกแล้ว…” มิ่นหมิ่นพูดเบาๆ กับตัวเองแต่พอเห็นเสี่ยวเอินยิ้มอย่างดีใจก็รู้ตัวว่าพูดออกมาเสียงดังไปหน่อย

"เจ้าค่ะ องค์หญิงเป็นเด็กดีน่ารักพูดง่ายที่สุด" เสี่ยวเอินพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้นพูดต่อไปด้วยระหว่างเดินตามมา

"ผลไม้นี้จะช่วยท่านได้มาก ข้ารู้ว่าท่านวิ่งเล่นได้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพราะผลไม้นี่เอง"

"ก็จริงอยู่..."

“เจ้าค่ะองค์หญิง รีบกินรีบแข็งแรง”

"ดีเลย เช่นนั้นไปรับผลไม้อมตะจากมือเสด็จแม่ดีกว่า"

มิ่นหมิ่นยิ้มออกมา พูดจบก็ดีดตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้รอคำตอบจากเสี่ยวเอิน เสี่ยวเอินที่ยืนมองอยู่ก็ต้องวิ่งตามไปด้วยความตกใจ

"องค์หญิงจะรีบไปไหนเจ้าคะ ระวังหกล้มเจ้าค่ะ หากหกล้มเป็นแผลถลอกเสี่ยวเอินจะถูกองค์ชายทั้งสามลงทัณฑ์นะเจ้าคะ"

 เสี่ยวเอินตะโกนตามหลังด้วยความเป็นห่วง ขณะที่วิ่งตามมิ่นหมิ่นไปไม่ทัน

"รีบไปเอาผลไม้มากินไง" มิ่นหมิ่นตะโกนตอบขณะวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว 

"ไปหาเสด็จแม่ดีกว่าาาาา!"

มิ่นหมิ่นหายไปในสายลมเหมือนกับวิญญาณที่เบาหวิวไปกับท้องฟ้า วิ่งไปอย่างไม่หยุดพักพวงหางปลิวไสวตามลม ช่างเป็นจิ้งจอกที่งดงามจริงๆ ทิ้งเสี่ยวเอินที่วิ่งตาม

ในห้องโถงของพระตำหนักใหญ่

ภายในท้องพระโรงที่ตกแต่งด้วยต้นไม้และดอกไม้บานสะพรั่ง ฮองเฮาลี่หยู นั่งอยู่บนเก้าอี้ทองคำประดับมุกอย่างสง่างาม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเมตตา ขณะที่สายตาของจับจ้องไปที่ลูกสาวคนเดียวสุดแสบที่วิ่งเข้ามาในห้อง

“เจ้ามาสักที” ฮองเฮาลี่หยูยิ้มบางๆ

ในมือของฮองเฮาลี่หยูเป็นถาดทองคำสวยงาม ซึ่งมีผลไม้รูปทรงประหลาดวางอยู่ ผลไม้นั้นมีสีทองอร่ามราวกับแสงอาทิตย์ สายประกายสีทองกระจายออกมาอย่างน่ามหัศจรรย์ รูปร่างของมันคล้ายกับผลท้อแต่มีความเงางามและกลมกลืนไปกับแสงรอบตัว ดูเหมือนจะมีความสดชื่นและหวานหอมลอยออกมาเพียงแค่ได้มอง

ผลไม้นี้มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่เปลือกของมันมีสีทองอมส้มที่สะท้อนแสงเหมือนทับทิม เนื้อในของผลไม้มีสีชมพูอ่อนระเรื่อ กลิ่นหอมหวานลอยมาตามลม และถ้าลองกัดไปจะสัมผัสได้ถึงความสดชื่นและหวานที่ไม่เหมือนผลไม้ทั่วไป

ฮองเฮาลี่หยูยิ้มอบอุ่นขณะที่ค่อยๆ วางผลไม้นั้นลงแล้วหันไปมองมิ่นหมิ่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก

"มิ่นหมิ่น" ฮองเฮาพูดเสียงอ่อนโยน 

"ลูกแม่มาแล้ว... กินเสียเถอะนะวันนี้ผลไม้นี่สุกกำลังพอดี"

มิ่นหมิ่นที่กำลังคิดหาทางจะนำผลไม้นี้ไปให้หยงเจี้ยนฟื้นฟูพลังของเขารีบหยิบถาดผลไม้แล้วคิดหาทางออกแต่ก็ยังไม่อยากแสดงออกให้ชัดเจนจนเกินไป จึงยิ้มให้ฮองเฮาอย่างอ่อนหวานก่อนจะพูดเสียงใส

"ข้าอยากเอาผลไม้นี้ไปไว้เชยชมสักสองสามวันก่อนเจ้าค่ะ...รอให้มันสุกงอม ผลไม้นี่หายากนัก ข้าคิดว่าถ้ากินเดี๋ยวนี้คงจะเสียดายแย่" มิ่นหมิ่นพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสบายแต่ฟังดูมีเหตุผล

ฮองเฮาหัวเราะเบาๆ ขณะที่กอดมิ่นหมิ่นแนบอกด้วยความรัก 

"เจ้าคิดจะเก็บผลไม้นี้ไว้ดูนานๆ หรือไม่อยากินกันแน่ แม่รู้ทันเจ้าเสียแล้วล่ะ"

ใบหน้าของมิ่นหมิ่นเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงทำเป็นยิ้มหวาน 

"ข้าแค่ชอบมัน ผลของมันสวยดี…"

ฮองเฮาสบตาลูกสาวด้วยความอ่อนโยน 

"ผลไม้นี้มีสรรพคุณที่เรียกว่า อมตะ ช่วยฟื้นฟูทุกส่วนของร่างกายให้แข็งแรง ไม่ว่าจะเป็นพลังหรือสุขภาพภายใน รวมถึงช่วยให้ผิวพรรณงดงามอย่างที่ไม่อาจมีผลไม้ชนิดไหนทำได้ ในฐานะฮองเฮาและองค์หญิงที่จะสืบทอดตำแหน่งฮองเฮาที่เป็นผู้นำสูงสุดของเผ่าจิ้งจอกเรา มีแค่เจ้ากับข้าที่สำคัญที่สุดในเผ่าพันธุ์จิ้งจอกของเรา เจ้าควรจะกินมันเสีย" ฮองเฮาอธิบายอย่างละเอียดก่อนจะพูดต่อ 

"ผลไม้นี้ออกผลเพียงปีละครั้ง ครั้งละสองลูกเท่านั้นนะ มีแม่กับมิ่นหมิ่นของแม่ที่ได้กินเพราะงั้นเจ้าต้องกินมัน เข้าใจหรือไม่"

มิ่นหมิ่นยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง รู้ดีว่ามารดารักมิ่นหมิ่นมากแค่ไหน จึงไม่สามารถปฏิเสธไปได้ 

"ท่านแม่...ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะและจะกินมันแน่นอน"

"เช่นนั้นเจ้าก็ต้องกินมันเสียตอนนี้ แม้ไม่กินถ้าจะเก็บไว้ดู แต่ไม่ควรให้คนอื่นได้กินมันเข้าใจไหม" ฮองเฮาพูดเสียงอ่อนโยนแต่เหมือนจะรู้ทัน

“และอย่าบอกว่าไม่อยากกิน เจ้าคือคนสำคัญของแม่ กินมันเสียเถอะนะ"